Oś czasu:

00:00:56 – Mirror’s Edge 2 – Catalyst
00:10:27 – Crypt of the Necro Dancer
00:22:33 – Homefront: The Revolution
00:33:55 – Legend of Grimrock 2
00:50:35 – Umbrella Corps
00:57:25 – Trine 3
01:04:56 – Seriale
01:20:04 – Zakończenie

DualShock Podcast #203

Śmieszki z podcastu

*Niestety mój genialny zrzut ekranu z Trine 3, na którym wspólnie ze znajomymi robiliśmy słowiański przykuc się nie zapisał dlatego na szybko zrobiłem nowy (niestety już nie tak fajny)
~Kryspin

Oś czasu:

Wstęp – 1:41
Newsy – 1:44 – 5:07
Mafia 3 – 5:10 – 18:20
Kingsglaive: Final Fantasy XV – 18:22 – 24:21
Batman: Arkham Knight – 24:23 – 28:37
Gears of War 4 – 28:39 – 37:29
Quantum Break – 37:32 – 43:16
Onward na HTC Vive – 43:20 – 1:11:41
Zakończenie – 1:11:44

DualShock Podcast #202

Śmieszki z podcastu

Tutaj to co nam zostało po poprzednim nagraniu :/

„Stare” Bloopersy

Oś czasu:

Wstęp 0:00 – 0:51
Deponia Doomsday 0:53 – 9:44
Emulatory 9:46 – 23:58
Tom Clancy’s The Division 24:01 – 36:48
Dying Light: The Following 36:50 – 43:36
Heroes of Might and Magic 3: Horn of the Abyss 43:39 – 1:04:21
Zakończenie 1:04:24

DualShock Podcast #201

Śmieszki z podcastu

Oś czasu:

Fallout 4 – 01:02-32:57
Soma 33:00 – 42:25
Hitman – 45:28-59:59
Zakończenie – 59:52

Plik audio

Oś czasu:

Pogadanka o PGA – 1:27
Beta Star Wars: Battlefront – 32:54
Ori and the Blind Forest – 46:21
The Vanishing of Ninja Princess – 55:31
Zakończenie – 1:03:48

Link do wspomnianego Vanishingu ;) : The Vanishing of Ninja Princess
Plik audio

PS. W Listopadzie dojdzie do mnie dodatek do Wiedźmina 3, więc coś się może pojawić… ;)

Oś czasu:

Newsy tygodnia – 0:38
Pillars of Eternity, co myśli Zert – 8:22
Titan Souls, hybryda Shadow of the Colossus oraz Darks Souls – 25:00
Guild Wars 2, przejście na model F2P – 41:23
Fallout 4, obszerna dyskusja monolog Kryspina :) – 48:53
Zakończenie – 1:26:29

A tutaj możecie się zapisać do bety Need For Speed.

Plik audio

* – wyjaśnijmy sobie pokrótce, co oznacza „odmieniony skład”.
Jak zapewne wiecie, natłok spraw osobistych i pracy dotychczasowych podcasterów sprawił, że wśród nagrywających odbyły się czystki i musieliśmy zaangażować innych ludzi, odważnych na tyle, by podjąć się tworzenia dla Was słuchowiska. Stąd całkowicie nowa ekipa – będziemy pojawiać się częściej!

Nie czekałam na tą grę, nie lubię RPGów. Od niechcenia odpaliłam Wiedźmina 3 i już intro zatrzymało mnie przed konsolą. Zachwycona pięknymi widokami, wsiąkłam bez reszty w ten wspaniały, oddychający świat, pełen gry świateł i cieni, pełen kołysanej wiatrem roślinności.
Historia opowiedziana w trzeciej części przygód Geralta z Rivii jest skomplikowana i wielowątkowa. Rozgałęzia się, prowadząc nas ścieżką poszukiwań Ciri, ściganej przez Dziki Gon, angażując w niepokoje społeczne i polityczne, związane z budowaniem ” nowego porządku”, jednocześnie wplatając w wydarzenia wątek uczuciowy.
Nie grałam w poprzednie części Wiedźmina ani nie czytałam prozy Sapkowskiego, lecz nie przeszkadza mi to zupełnie.Opowieść jest porywająca i nic nie traci przez brak kontekstu poprzednich odsłon.
Zdecydowanie rozmach i odwaga w przedstawieniu wielu kwestii a także forma, w jakiej zamknięta została fabuła w niczym nie przypomina bajki z morałem. W klimatycznie nakreślonych lokacjach spotykamy wyrazistych bohaterów. Nie ma tu postaci miałkich i nijakich. Dotyczy to na równi bogato przystrojonych mieszczan jak prostych wieśniaków. Niezależnie czy są to postacie pierwszo czy drugoplanowe zbudowane są z jednakową pieczołowitością i uwagą: spotykamy królów, z szaleństwem w oczach, flegmatycznych chłopów i rozkapryszone szlachcianki. Nie ma tu jednak czarnych charakterów i dobrotliwych sierotek.
Dualizm moralny dotyczy nie tylko bohaterów lecz także wyborów, których dokonujemy, wskazując konkretną opcję dialogową. Zawiłe kwestie sposobów postępowania postaci nadają nowy wymiar tej fantastycznej historii i bohaterom. Dodatkową zaletą opowieści jest właściwe tempo fabularne, stopniowo odsłaniające kolejne sekrety, we właściwym czasie podające kolejne części polityczno-obyczajowej układanki i odsłaniające miejsca, które powinniśmy odwiedzić.
Zajęć w grze mamy mnóstwo poczynając od naprawdę sporej ilości misji fabularnych przez zatrzęsienie misji pobocznych aż do pomniejszych lecz równie licznych atrakcji. Jeśli dołożyć do tego bardzo rozbudowane zbieractwo oraz grę w Gwinta otrzymamy kilkaset godzin satysfakcjonującej rozgrywki. Dodam, że Gwint nie jest zwykłą grą karcianą, lecz rozrywką logiczną. Karty oprócz wartości numerycznej posiadają także określone funkcje i zdolności.

Zadania główne są bardzo rozbudowane i wymagają wypełnienia szeregu czynności, żeby je ukończyć. Poboczne, choć krótsze, są niemniej interesujące i nie polegają tylko na galopie z punktu A do punktu B i z powrotem. Z każdym wiąże się odrębna opowieść i tajemnica, a żeby je wykonać musimy przeprowadzić wiedźmińskie śledztwo, często z użyciem wiedźmińskich zmysłów. Niekiedy konieczne jest rozpytanie świadków, zdobycie przedmiotów lub mikstur, zastawienie pułapki. Jednocześnie kolejność wykonywania zadań jest dowolna, jeśli tylko pozwala nam na to osiągnięty level.

Decyzje, jakie podejmujemy wykonując misje główne i poboczne, mają wpływ na losy postaci i miejsc, a także na kierunek rozwoju fabuły. Niektóre wątki pchają jurnego Geralta w ramiona starych i nowych kochanek. Bezpruderyjne, pozbawione infantylności podejście do spraw fizyczności, owocuje scenami erotycznymi, które są śmiałe lecz nie wulgarne.
Oprócz zadań do wykonania mamy także zlecenia wiedźmińskie, znajdowane na tablicach ogłoszeń lub uzyskane od postaci, dręczonych przez potwory, poszukiwania rynsztunku oraz odwiedzanie miejsc oznaczonych na mapie znakami zapytania. Są to nieodkryte lokacje: opuszczone wsie, obozowiska bandytów, siedliska potworów lub ukryte skarby. Odwiedzone pytajniki zamieniają się w ikony oznaczające rodzaj znaleziska, a te już zebrane zmieniają kolor z białego na szary. Dzięki temu łatwiej jest określić gdzie byliśmy i co udało nam się zrobić, a z czym trzeba jeszcze poczekać do wyższego levelu. Wszystkie te znaczniki znajdziemy na mapie. Są na niej zaznaczone miasta, wsie, budynki i punkty szybkiej podróży. Znajdziemy tam także znacznik wskazujący miejsce wykonania aktualnego zadania, oraz tablice ogłoszeń i odkryte punkty szybkiej podróży i wiele innych.
Mapa jest czytelna i naprawdę pomocna w eksplorowaniu świata gry, który jest ogromny. Co prawda jego rozmiar odbiega nieco od górnolotnych zapowiedzi studia, jest jednak zupełnie zadowalający. Odległości możemy przemierzać pieszo lub konno, jak też skorzystać z szybkiej podróży.

Właśnie, konno. Do dyspozycji mamy wierzchowca, Płotkę. Wprawdzie jest to szybszy środek transportu aniżeli własne nogi, ale za to oferuje podróż obfitującą w nie zawsze miłe niespodzianki. Pomijając, że koń boi się wody, nawet niezbyt wysokiego wzgórza i mokradeł to dodatkowo potrafi blokować się między drzewami albo zahaczyć się o niewielki kamień, a to nie wszystko. Nasza klacz potrafi lewitować lub stać na przednich kopytach trzymając zad nad głową i przyjmując pozycje rodem z kamasutry by w końcu odkręcić się niespodziewanie i dotknąć ziemi wszystkimi kopytami. Zdarzyło mi się też, że wezwana szkapa wlazła do domu, zaparkowała w głową w kominku i żadna siła nie była w stanie jej stamtąd wywabić. O niespodziewanym stawaniu dęba, czy pojawianiu się w najdziwniejszych miejscach nie wspomnę. Nieszczęsne zwierzę jest chyba najbardziej zabugowanym elementem w całej grze.

Szkoda tym bardziej, że podróżujemy wiele i właśnie przemierzając przestrzenie mamy okazje przyjrzeć się perfekcyjnemu światu, pełnemu klimatycznych drobnostek, a jednocześnie zgromadzić kilka zadań pobocznych czy odnaleźć porzucone w spróchniałym pniu floreny. Przemierzając świat gry miniemy stojące tuż przy drodze szpalery szubienic z wisielcami dyndającymi ku przestrodze, przeczytamy obwieszczenia zawieszone na drzewach i płotach, napotkamy mieszkańców zgromadzonych przy kapliczkach czy też urządzających konne wyścigi. W lasach i na polanach zbierzemy rośliny potrzebne do stworzenia mikstur magicznych, powalczymy z czającymi się w krzakach dzikimi zwierzętami i potworami. Obejrzymy też kwitnące przepięknie sady, lśniące oblodzone górskie zbocza, posłuchamy jak chlupocze woda.
Miasta w grze są gwarne i kolorowe, przechodnie rozmawiają i podśpiewują. Komentują zachowanie Geralta lub samą jego obecność. Mieszkańcy plują, klną, karczmy są pełne gości. Wieś w grze jest gnuśna, cierpka, surowa. Klimatem zawieszona gdzieś między Starą baśnią, a Janosikiem, zamieszkała przez porywczych, ubogich chłopów.
Każdą napotkaną postać można zaczepić. Choćby miała mruknąć tylko „Hmmm?” to jednak można. Te interakcje to naprawdę miły akcent.

W wiedźmińskim świecie wszystko wpisane jest w rytm doby, niczym w reymontowskich „Chłopach”. Wraz ze wschodem słońca lokacje zapełniają się postaciami, które przed brzaskiem smacznie spały w chatach; budzą się kupcy i kowale. Z wieczora zaczynają się bale, nocą wypełzają upiory; tylko burdel jest czynny cały czas.
Jestem zachwycona odwołaniami do polskich zwyczajów, kultury, słowiańskich bóstw i wierzeń, jak też smaczków wplecionych w dialogi i zachowania mieszkańców. Pędzę przez miasto, a przechodnie pytają mnie: „ Jak żyć Wiedźminie?’, kobieta myjąca podłogę w chacie nuci sobie pod nosem „…mój jest ten kawałek podłogi”., a obrządek dziadów, garściami czerpie cytaty z mickiewiczowskiego utworu. Niby takie nic, a cieszy tak samo jak „ Fakt” na stole w Dead Island.
Zależnie od regionu widać różnicę w konstruowaniu budowli, układzie czy wystroju wnętrz. Są więc zarówno budynki drewniane, kryte strzechą, jak też wykute w skale w kamienistym i górzystym Skellige.
Przy okazji warto wspomnieć o strojach, które jak wszystko inne w Wiedźminie 3 wyglądają świetnie. Pełne są najmniejszych detali: koronek, spinek, pasków. Można doskonale rozróżnić fakturę i rodzaj tkaniny, z jakiej wykonany jest ubiór.
Kolejnym plusem są błyskotliwe dialogi: zabawne, czasem ironiczne, niejednokrotnie wzbogacone siarczystym przekleństwem. Należy podkreślić, że polski dubbing wypada tu świetnie.

Jeśli jesteśmy przy doznaniach audio nie sposób nie wspomnieć o genialnej oprawie muzycznej Wiedźmina. Ścieżka dźwiękowa idealnie wpisuje się w stylistykę gry, przygrywając słowiańską, folkową nutą. Do posłuchania tutaj:

Mamy za sobą rys ogólny więc zajmijmy się na chwilę naszą postacią i jej rozwojem. Postęp ilustruje przejrzyście skonstruowane drzewko, gdzie możemy inwestować zdobyte punkty doświadczenia w dowolnie wybrane umiejętności oraz wykupić dla nich ulepszenia. Wraz z wydawaniem punktów w wybranych gałęziach odblokowują się nowe modyfikacje i zdolności. Dostępna jest także opcja zresetowania dokonanych wyborów i rozłożenia punktów doświadczenia raz jeszcze. Możemy dokonać tego zażywając Eliksir Oczyszczenia, dostępny u niektórych sprzedawców.

Eliksiry i odwary możemy sporządzać sami, jeśli znajdziemy bądź zakupimy ich schematy i przy tym dysponujemy potrzebnymi składnikami. Znajdziemy je w ekwipunku, podzielonym na zakładki dotyczące pancerza oraz broni i ich usprawnień, mikstur i żywności, przedmiotów fabularnych, rupieci oraz książek. Podział jest czytelny i wiadomo gdzie szukać konkretnego przedmiotu. Nadmienię tylko, że sterowanie w ekwipunku jest powolne i przyciężkawe.

Zdobywanie punktów doświadczenia pozwala nam posługiwać się coraz bardziej zaawansowaną bronią, do której dodatkowo możemy montować ulepszenia. Zarówno broń jak zbroja ulegają zużyciu podczas walki, co sprawia, że przestają spełniać swoje funkcje. Dlatego od czasu do czasu musimy skorzystać z usług kowala czy płatnerza.
Dysponujemy bronią białą: mieczem srebrnym i stalowym, kuszą ładowaną różnymi rodzajami bełtów oraz petardami. W razie potrzeby podczas walki możemy wspomagać się magicznymi miksturami i znakami. Wszystko razem tworzy potężny oręż.
Sama walka jest prosta, składająca się z kombinacji ciosów szybkich i słabych oraz wolniejszych i mocnych, oraz uników, uskoków i parowania ciosów. Nigdy do tej pory nie spotkałam tak intuicyjnego i przyjemnego sposobu walki, bronią krótkodystansową. Mimo, że nie lubię slasherów, w Wiedźminie trzecim posługiwanie się mieczem to czysta przyjemność. Jakby tego było mało do unicestwiania wrogów możemy użyć także elementów otoczenia: wybuchających beczek, łatwopalnych oparów bagiennych czy gniazd pszczół. Możemy także siać śmierć i zniszczenie nie ruszając się z siodła.

Podsumowując mogę stwierdzić, że gra porwała mnie swoją urodą, niebanalną historią i bardzo przystępną mechaniką. Przepiękne widoki, niezwykłej urody postacie kobiece, wyraziste postacie męskie, pietyzm z jakim wykonano stroje i język gry swojski, luźny ale nie rynsztokowy oraz genialna oprawa muzyczna bezwzględnie zasługują na pochwałę.
Z pewnością wyrazy uznania należą się REDom za opiekę „podystrybucyjną”: tworzenie łatek na bieżąco i udostępnianie większych i mniejszych darmowych dodatków.
Oczywiście jest w grze kilka niedociągnięć, zdarzają się błędy, jednak patrząc na całokształt łatwo o nich zapomnieć i wybaczyć.

Wielkie otwarcie

E 3 otworzyła konferencja Bethesdy, gdzie warto zwrócić uwagę na dwa tytuły.
Pierwszym jest gra Doom 4. Mogliśmy obejrzeć mnóstwo długo oczekiwanych materiałów video zarówno z zabawy singlowej jak multiplayerowej, w tym także nowego trybu SnapMap, umożliwiającego tworzenie własnych trybów, map i wyzwań. Rozgrywka jest szybka, brutalna i krwawa, zamknięta w staroszkolnej oprawie. Premierę zaplanowano wiosnę 2016r., dla PC, XO i PS4.

Drugą i chyba najgorętszą grą był Fallout 4, który zwyciężył w rankingu „Najlepsza gra całej imprezy” oraz „Najlepsza gra na PC” i „Najlepsza gra RPG.
Przedstawiono sporo materiałów w pozwalających przyjrzeć się zarówno modelowi rozgrywki jak też mechanizmom funkcjonowania falloutowego świata. Ten zresztą jest reklamowany przez twórców, jako „najambitniejszy i najbardziej szczegółowy” z dotychczas utworzonych.
Ciekawostką jest zarządzenie postacią i ekwipunkiem za pomocą smartfona. Ci, którzy połaszą się na wersję kolekcjonerską będą mogli dodatkowo upchnąć swój telefon do repliki PipBoya, dołączonej do tejże kolekcjonerki . Według Todda Howarda ta dwuekranowość ma okazać się hitem.
Dodatkowo ogłoszono, że wersja dla XO będzie kompatybilna z modami tworzonymi na PC, które będzie można pobrać do wersji konsolowej za darmo, a dodatkowo xboxowcy wraz ze swoją wersją F4, otrzymają gratis trzecią część Fallouta.
Nawiasem mówiąc czy słyszeliście o graczu, który złożył pre-order na Fallouta 4 i próbował zapłacić dwoma tysiącami kapsli? Otóż udało mu się. Bethseda doceniła jego kreatywność i zaakceptowała ofertę. W listopadzie GastorMacheteJr otrzyma swoją wersję F4, opłaconą 5 kilogramowym pudłem kapsli od butelek.
PS. Ponoć grafika ssie tylko na pierwszym zwiastunie.

Nowe, oczekiwane i wsteczna kompatybilność.

Przejdźmy zatem do konferencji Microsoftu, który zaskoczył wszystkich informacją o wstecznej kompatybilności Xboxa One wobec Xboxa360. Dotyczy ona zarówno gier w wersji cyfrowej i płytowej jak też funkcji społecznościowych, więc gracze ze starego i nowego xklocka będą mogli grać razem, a także korzystać z funkcji umożliwiających nagrywanie filmików i robienia zrzutów ekranu z gier.
Nowinką techniczną przedstawioną przez Giganta z Redmond jest Xbox Elite Wireless Controller, dający możliwość konfiguracji i wymiany przycisków, oraz zapewniający większą precyzję. To cudeńko będzie współpracowało również z komputerami wyposażonymi w Windows 10.

Kolejna niespodzianka od Microsoftu to HoloLens- gogle rozszerzonej rzeczywistości. Okulary są samodzielnym urządzeniem, więc do działania nie potrzebują połączenia ze smartfonem czy pecetem. Microsoft zaprezentował ich działanie na przykładzie Minecrafta, gdzie na przygotowanym wcześniej stoliku za pomocą okularów HoloLens generowano wirtualny świat gry. To jednak nie wszystko, bo o ile hologramy to temat znany już wcześniej, to gogle wykraczają poza znane schematy, dając możliwość nie tylko generowania trójwymiarowych obrazów i obserwacji ich ale także możliwość wchodzenia z nimi w interakcje. Przykładowo ruchem rąk możemy przesuwać i obracać mapy czy wysuwać obiekty. Oprócz efektów wizualnych gogle dostarczają także efektów audio, gdyż są wyposażone w system dźwięku przestrzennego, pozwalający na zlokalizowanie źródła dźwięku, w tym także na usłyszenie dźwięków wydawanych przez wirtualne przedmioty.

Oprócz technicznych nowości Microsoft zapowiedział kilka gier i zaprezentował bliżej kilka od dawna znanych i oczekiwanych tytułów.
Skupmy się na tych, które mają już swój kształt i wiadomo jakie można mieć wobec nich oczekiwania.
Zacznijmy od Plants vs Zombies Garden Warfare 2, które choć nie jest superprodukcją, znalazło swoje miejsce na E3. Dwójka względem jedynki zdaje się nie przynosić radykalnych zmian, za to oferuje nowe tryby rozgrywki i modele postaci.

Kolej na większe tytuły.
Rod Fergusson zapowiedział oficjalnie Gears of War: Ultimate Edition, remaster pierwszej części GoW, którego premierę zapowiedziano na 25 sierpnia b.r. Twórcy obiecują singla wzbogaconego o 90 minut kampanii, dotychczas dostępnej tylko w wersji na PC, i rozgrywkę w 60 klatkach na sekundę. Jednocześnie ogłoszono otwartą betę tej produkcji, która rozpoczęła się chwilę po zakończeniu konferencji.
W betę GoW grałam i w jednym zdaniu można określić ją jako starą, dobrą jedynkę ze starymi dobrymi lagami i nieco płynniejszym systemem poruszania i chowania się za osłonami, który faktycznie bardziej przypomina część trzecią aniżeli pierwszą.
Jak stanowi podtytuł będzie to edycja ostateczna, zawierająca wszystkie dostępne dodatki oraz 19 map do rozgrywki multiplayerowej.

Skoro już jesteśmy przy Gears of War warto wspomnieć, że zapowiedziano także czwartą część tej gry, której premiera przewidywana jest na końcówkę roku 2016.

Przedstawiono także trailer z singla i multiplayera z Halo 5 : Guardians. Brałam udział w beta-testach i w moim odczuciu będzie to jak zwykle kawał porządnej gry.

Nie mogło też zabraknąć najsłynniejszej ścigałki na Xboxa czyli kolejnej odsłony Forza Motosport, oznaczonej numerem 6, której premierę wyznaczono na 15 września 2015. Potwierdzono, że do dyspozycji graczy będzie 26 torów wyścigowych oraz 450 modeli samochodów. Tym razem będziemy mogli ścigać się w nocy oraz w deszczu. Gra ma śmigać w 60 klatkach na sekundę i w rozdzielczości 1080p.

Doczekaliśmy się także krótkiego, zawieszonego na lodowej krawędzi materiału z rozgrywki, oraz zwiastuna pokazującego różnorodność lokacji Rise of Tomb Raider.

Nadszedł czas na konferencję Sony.

Na pierwszy ogień weźmy The Last Guardians, tytuł którego zapowiedź pojawiła się małe sześć lat temu i który miał trafić na sklepowe półki w roku 2011, ale nie trafił… Za to znalazł się ponownie na tegorocznym E3, tym razem z krótkim trailerem. Gra wygląda niespodziewanie dobrze. Oby tylko nie okazała się kolejnym Duke Nukem Forever.

Studio Guerilla Games przedstawiło nowy tytuł Horizon: Zero Dawn, której akcja osadzona została w post apokaliptycznym, otwartym świecie. Cywilizacja upadła, a my będziemy musieli zmierzyć się z cybernetycznymi dinozaurami. W owładniętym przez roślinność i maszyny świecie, broń jaką dysponujemy to kusza. Jakkolwiek to brzmi wygląda dobrze.

Nie sposób nie wspomnieć o niewątpliwym hicie jakim jest Uncharted 4: A Thief’s End. Co prawda Drake zaciął się na kilkadziesiąt sekund, ale po ponownym uruchomieniu wszystko poszło gładko i mogliśmy obejrzeć kilku minutowy gameplay, przedstawiający pościg i demolowanie otoczenia. Tym razem Drke będzie prowadził samochód.

https://www.youtube.com/watch?v=zL46dpNE

Kilka słów o PC.

Tegoroczne E3 zakończyła konferencja PC, zorganizowana przez serwis PC Gamer oraz firmę AMD. Odbyła się co prawda bez fajerwerków, bez konkretów, ale jednak była. Zapowiedziano między innymi ukazanie się na pecetach Gears of War: Ulitimate Edition, której efekty graficzne, jakie będzie można oglądać na komputerach będą nieosiągalne na konsolach.
Oprócz tego ujawniono, że powalczymy w Wietnamie, w czasie II wojny światowej, czego przedsmak dostaliśmy w trailerze Rising Storm 2: Vietnam. Klimat i ścieżka muzyczna rodem z BF: Bad Company 2, pograłabym.

Tym sposobem, na przełaj, przedarłam się przed E3, prezentując Wam to, co mnie samą przyciągało to TV.

TL;DR: Jeśli jest ktoś kto chciałby mi pomóc, przejąc na swoje barki część obowiązków i prowadzić wraz ze mną tę stronę – proszę odezwijcie się.

Gwarantuje opłacanie serwera i domeny, brak kryptoreklam, luźne rozmowy i naprawdę wspaniałą społeczność która nie raz poratuje w potrzebie, ufunduje gry, prześle sprzęt, pomoże przygotować się do egzaminów, odrobi pracę na studia itd. Ogólnie to jest nasza karta przetargowa – na DSie są naprawdę zajebiści ludzie. Jest ich mało ale bronimy się dzielnie.

Dziękuję, pozdrawiam.
Proszę kontaktujcie się ze mną przez skype: „final-fantasy” (dokładnie taki nick, żadnych dopisków, cyferek lub znaków)

Całą rozgrywkę można podsumować dosyć prosto: dostajesz coś w jednym miejscu i masz to zostawić w innym. Tutaj wkracza chemia bo całość wykonujemy w reaktorze, a obiekty na których dokonujemy zmian są atomami. Więc nasze zadanie może polegać np. na tym że: dostajemy w punkcie A wodór a w punkcie B chlor. Z tych składników mamy stworzyć kwas solny (HCl) i zostawić w punkcie C.

To nasz ekran roboczy i tutaj spędzimy większość czasu gry. Wygląda niezbyt efektownie, jednak nie o to tu chodzi. Jako gracz (nuklearny inżynier) możemy tego dokonać programując nasze dwa chwytaki, czerwony i niebieski okrąg. Kiedy dany okrąg przemieści się na swojej ścieżce nad jakąś komendą, wykona ją. Najlepiej przedstawi to poniższy obrazek.

Początkowo do naszej dyspozycji mamy bardzo ubogi zestaw instrukcji, jednak im dalej w las tym więcej drzew. Wszystko jest spokojnie wprowadzane po kolei, bez natłoku nowych informacji. Z początku pracujemy nad rozwiązaniem w jednym reaktorze, by po jakimś czasie dojść do tworzenia kilku reaktorowych rozwiązań, w których tworzymy zaawansowane polimery na masową skalę, by zwieńczyć to wszystko walkami z bossami.

Więc co sprawia, że jest to pozycja warta uwagi?

Ogromna otwartość na pomysły, każde rozwiązanie które wykona zadanie jest dobre. Szkopuł jednak tkwi w szczegółach. Na koniec poziomu otrzymujemy informacje o wydajności naszego reaktora. W ten sposób nagle nasz pomysł może okazać się już dosyć słaby w porównaniu z innymi. Jednak tutaj mamy kolejną wolność, możemy walczyć w trzech kategoriach: szybkość realizacji zadania, ilość użytych komend oraz ilość użytych reaktorów. Dokładnie, późniejsze poziomy mogą nawet wymagać użycia nawet kilku reaktorów. Ostatecznie nic nie stoi na przeszkodzie, by dany poziom powtórzyć i powalczyć o lepszy wynik, albo ruszyć dalej do kolejnych wyzwań. W naturze większości osób jest jednak dążenie do perfekcji i widok naszego rozwiązania na szarym końcu motywuje do ponownego podejścia. Może tym razem uda się gdzieś uciąć parę cykli? Czy da się inaczej poprowadzić ścieżkę? Może nie potrzebuję tylu instrukcji? W ten sposób człowiek może spędzić dużo więcej czasu nad jednym zadaniem, a tu jeszcze jest poro więcej.

Gra w podstawowej wersji ma ponad 50 zadań. Ekstra możemy sobie wytworzyć mustachium :D surowiec do Team Fortress 2, zajrzeć do ResearchNET – centrum tworzenia i udostępniania dodatkowych poziomów. Dodatkowo twórcy wydali dlc w którym dostajemy nową mechanikę i kolejne poziomy.

Czy to już wszystko? Oczywiście, że nie. Gra posiada fabułę w której wcielamy się w młodego chłopaka, który zamierza opuścić ojczystą planetę i zatrudnić się w korporacji Spacechem, właśnie jako nuklearny inżynier. Każde zadanie jest wycinkiem z jego życia. Pomiędzy kolejnymi wyzwaniami dostajemy planszę z tekstem, który opowiada dalsze losy.

Na uwagę zasługuje również muzyka. Utwory są dynamiczne, ale nie męczące. Podczas naszych zmagań dobrze jest odprężyć się, wsłuchać w utwór, by nagle dostać olśnienia. Bardzo dobrze nadje się do słuchania w trakcie pracy nad czymś innym. Posiada idealny balans między zaangażowaniem w utwór, a byciem tłem. Na pewno szybko się nie znudzi i nie będzie zastąpiona naszą własną listą utworów. By było jeszcze ciekawiej, ścieżka muzyczna z tej gry jest w całości darmowa do pobrania z tej strony.
Download link

Z ciekawostek, gra oprócz bycia na PC jest także dostępna na androidzie i iOS. Nie liczcie jednak na cuda, potrzebna jest duża przestrzeń robocza, więc 10 cali to minimum, by w miarę komfortowo ją obsługiwać. Tytuł ten idealnie może wypełnić lukę w codziennych dłuższych podróżach kolejką, skm czy metrem. Nie zapominajmy też o prawdziwym demie, które można pobrać na steam i sprawdzić czy odpowiada nam taka rozgrywka. Uwaga samo demko może ukraść 20h życia.

Rozwiązanie zagadki turniejowej przez Serbaldrig

Pozostaje mi tylko polecić jeszcze raz ten tytuł i nie denerwować się początkiem. Na spokojnie obejrzeć filmik wprowadzający, przejść dwa pierwsze poziomy, a najważniejsze to nie bać się eksperymentować. Początkowo większość poziomów może wydawać się niemożliwa, jednak każdy problem można rozbić na mniejsze części i szukać rozwiązania od szczegółu do ogółu. Jest to pozycja która daje uczucie „Jestem dobry i fajnie to rozwiązałem!”. Następnie włączamy kolejny poziom i gra dobitnie nam uświadamia, że jednak nic nie potrafimy. Cztery godziny planowania i ustawiania, kolejna na usprawnienia i synchronizacje, poczucie ukończenia poziomu – bezcenne.

Tytuł ten był składnikiem kilku kundli więc sporo z was może go już mieć, a jak by ktoś nie miał, to do końca letniej wyprzedaży steam jest w promocji za 2,5 euro (-75%). Nie jest to na pewno zaporowa cena jak w większości wypadków, jeżeli ma się odczynienia z dobrymi indykami. Tak na ciebie patrzę KSP i Take on mars.

Strona DSPodcast jest od kilku tygodni martwa, to wie każdy z nas. Ale żaden z nas nie stwierdził w żadnym momencie, że rezygnuje. Chyba, że o czymś nie wiem? W związku z tym uznaję, że mimo zastoju, nadal warto będzie wrzucać tutaj cotygodniowe podsumowania wydarzeń.

Kiedy zakładałem bloga, miałem w zamiarze wrzucać tam swoje opinie na temat gier, polityki, religii i ogólnie świata, ale nie bójcie się, tych dwóch środkowych tematów tutaj zabraknie. :P Miały to być też teksty w tak skondensowanej formie, jak tylko się da – założyłem sobie, że pojedynczego posta nie powinno czytać się dłużej, niż 2-3 minuty.

A zatem zobaczmy, co takiego ciekawego działo się w poprzednim tygodniu.

Spis treści

• W Wiedźminie 3 nie ma limitu poziomu,
• Będzie nowy Harvest Moon i wyjdzie na PC,
• Głośno i oficjalnie zapowiedziano Fallouta 4,
• Wg niektórych ludzi, w Fallout 4 grafika ssie,
• Don’t Starve Together będzie zza darmo, ale…,
• W Wiedźminie 3 krów strzeże straszny potwór,
• Unity Web Player pozwala na wykradanie danych,
• Steam Controller jest już w przed-sprzedaży,
• Zrecenzowałem klawiaturę w Big Picture,
• A Shuhei Yoshida całkiem nieźle radzi sobie w Bloodborne.

Dowiedzieliśmy się, że…

W Wiedźminie 3 nie ma limitu poziomu.

Marcin Momot odpowiedział na Twitterze jednemu z graczy na pytanie, jaki jest maksymalny poziom doświadczenia „Geralda”. Odpowiedź brzmi: „nie ma żadnego limitu”.

Czekam na pierwszego, który wbije setny level.

@FIRTINA_1967_61 There is no level cap.

— Marcin Momot (@Marcin360) maj 20, 2015

Do góry!

Będzie nowy Harvest Moon i wyjdzie na PC

Jeżeli jest jakiś tytuł, w który zagrywałem się na GBA bardziej, niż w Pokemony, to tylko Harvest Moon: Friends of Mineral Town. I była to w zasadzie jedyna gra z tej serii, którą niemiłosiernie katowałem, a wersje na inne platformy nie przypadły mi do gustu. Od lat czekam na edycję stricte pecetową i zdaje się, że mojemu oczekiwaniu stanie się zadość, gdyż Natsume Inc zapowiedziało właśnie nową grę na Wii U i PC! :)

Wg oficjalnego dokumentu wydanego wczoraj, nowy Harvest Moon zostanie wydany również na platformy mobilne i będzie oferował „old-schoolowy styl rozgrywki”. Poza oczywistym motywem farmerskim, gra będzie oferować również linię fabularną: naszym zadaniem będzie zdobyć wszystkie tytułowe Ziarna Wspomnień.

Jedyny przybliżony termin premiery gry, jaki podaje Natsume, to „zima”, ale dane nam będzie przyjrzeć się jej bliżej na najbliższych targach E3. Odbędą się one za dwa tygodnie, w dniach od 16 do 18 czerwca.

Do góry!

Głośno i oficjalnie zapowiedziano Fallouta 4

A więc jest już jasne, że to, na co przyszło nam czekać całe 24 godziny od wczorajszej przed-zapowiedzi nowości od Bethesdy, to właśnie Fallout 4. Wypłynął oficjalny trailer, z którego wyciągnąć można oczywiście megatonę (;)) klimatu i słodkiego pieska.

Wiemy, że do czynienia będziemy mieli z kryptą 111 i jeszcze piękniejszym światem z jeszcze większą ilością szczegółów.

Każda scena trailera robi olbrzymie wrażenie.

Krypta 111 nie pojawiła się dotąd w żadnej poprzedniej grze. Na trailerze dostrzec możemy budynek, nazwany „Diamond City Surplus” (czas 1:54), a Diamond City to faktyczna miejscowość w stanie Arkansas. Czyżby była to pewna poszlaka wobec umiejscowienia akcji gry?

Do góry!

Wg niektórych ludzi, w Fallout 4 grafika ssie

Pierwsze screeny z Fallout 4 można obejrzeć na przykład tutaj lub tutaj. Na niektórych forach podniosła się wrzawa, że grafika jest do dupy, że mamy 2015 rok i gra nie ma prawa tak wyglądać.

Pomijając, że ze screenshotów i trailera niewiele można wywnioskować o tym, jak wyglądać będzie gra – przekonujemy się o tym już od dłuższego czasu – to uważam, że cały szum nie jest związany z jakością grafiki, ale raczej z obranym przez twórców stylem artystycznym. Zdecydowanie za dużo w nim kolorów i prostoty, która nie pasuje do przyzwyczajonych do mroku i szarości pustkowi weteranów poprzednich, a zwłaszcza dwóch pierwszych Falloutów.

Gra przedstawiona na opublikowanym wczoraj filmie wcale nie wygląda źle. Mamy ładne tekstury, dobrą grę świateł, masę różnych efektów cząsteczkowych: wszędzie są chmury, dymy i pył.

Tylko postacie wyglądają jakby żywcem wyjęte z filmików CGI do jakiejś gry typu Emergency i kukłowate ludziki od zawsze były zmorą gier autorstwa Bethesda Softworks. To jedyne, do czego można się tak naprawdę przyczepić; przez te animacje chce mi się śmiać i jeżeli takie pozostaną do premiery gry, to wtedy będzie śmiech przez łzy. Bethesda, nie idźcie tą drogą! Zrobiliście świetny trailer, który zepsuły postacie… I jeszcze te modele jak z 2004 roku… Poprawcie to, postarajcie się, najlepiej wymieńcie cały team odpowiedzialny za to na kogoś, kto będzie potrafił wykorzystać możliwości dzisiejszego sprzętu, bo tego, co zobaczyliśmy, nie jestem w stanie wytłumaczyć w żaden sposób. Styl artystyczny to jedno, ale to jest zwyczajna fuszerka…

Przypominam, że z Falloutem 3 też były podobne nieporozumienia, a jednak F3 wyrosła na jedną z najlepszych gier swoich czasów. W tym przypadku również może tak być, jeżeli Bethesda faktycznie da radę wypełnić przedstawiony świat tak znaczną ilością szczegółów, nad którą zachwycałem się w poprzednim poście o Fallout 4.

Do góry!

Don’t Starve Together będzie zza darmo, ale…

…ale tylko dla posiadaczy pierwszej wersji, tej single-playerowej. Dodatkowo, tylko dla tych, którzy zakupili grę przed 3 czerwca.

Pozostali, kupując Don’t Starve, będą mogli wybrać, czy chcą kupić grę w pakiecie z Together.

Don’t Starve kosztuje obecnie 16 euro, paczka dwóch kopii Don’t Starve Together kosztuje 20 euro, a paczka, w której skład wchodzą Don’t Starve z dodatkiem Reign of Giants oraz dwie kopie Together – 22 euro.

Z kolei na Allegro tę ostatnią paczkę można dostać za 28 złotych, ale niektórzy lubią przepłacać. :)

Do góry!

W Wiedźminie 3 krów strzeże straszny potwór

Po ostatnim patchu do Wiedźmina 3, nikt nie będzie mógł już odmówić CD Projekt Red kreatywności nawet w najdrobniejszych kwestiach.

Przed paroma tygodniami odkryto w grze sposób na łatwe zarobienie dużych pieniędzy praktycznie bez żadnego wysiłku: wystarczyło znaleźć stadko krów, rozpłatać je mieczem, zebrać skórę i reagenty. Potem wejść na chwilę w tryb medytacji, który spowodował pojawienie się nowych krów, w końcu w tym żyjącym świecie nie może ich zabraknąć. Krówska padają od jednego ciosu mieczem, a zebrane z nich składniki można sprzedać za niezłe pieniądze.

Rozwiązaniem tego problemu, które nasuwa się jako pierwsze, byłoby zapewne, by nie pozwolić krowom pojawiać się znowu w tym samym miejscu. W ten sposób wkrótce mielibyśmy wsie bez krów. Inny sposób to uniemożliwić graczowi zabijanie krów w ogóle, co zabiłoby immersję. Można by też sprawić, by krowy nie zostawiały po sobie żadnych przedmiotów do zebrania, co też wpłynęłoby na poczucie realizmu świata.

Zamiast tego, CD Projekt Red zdecydowało się wprowadzić do gry wielkiego, groźnego stróża krów prosto z piekieł – czarta, który pojawia się, kiedy zabijesz krowy zbyt wiele razy. Stwór jest wielki, szybki i ma wysoki poziom doświadczenia, co, mniemam, skutecznie zniechęci nowych graczy do drobnego oszukiwania.

Poza tym, kiedy ostatnio w ramach załatania dziury w grze, dostaliśmy darmowe DLC z nowym bossem?

Do góry!

Unity Web Player pozwala na wykradanie danych

Fiński specjalista do spraw bezpieczeństwa komputerowego, Jouko Pynnönen stwierdził niedawno, że znalazł w Unity Web Player lukę, która umożliwia kradzież danych z komputera użytkownika.

Unity Web Player to wtyczka, dzięki której odpalisz w swojej przeglądarce gry stworzone na silniku Unity.

Trik polega na tym, że przeglądarki potrafią domyślnie blokować zapytania do zewnętrznych domen, tak, żeby wtyczka lub skrypt nie mógł skomunikować się w trakcie pracy z niczym z zewnątrz. Dziura znaleziona we wtyczce umożliwia wykonywanie takich zapytań, jeżeli złowrogiej aplikacji się na to pozwoli.

A kto by nie pozwolił, chcąc zagrać w zremasterowane Super Mario Bros.? Dodatkowo, wszystko zależy od przeglądarki i jej wersji. Czasem nawet złowroga aplikacja nie musi pytać użytkownika o zgodę, a np. Chrome stosuje dodatkowe zabezpieczenia, które utrudniają „wrobienie” użytkownika w kabałę.

Wg danych twórców Unity, ich wtyczka w marcu 2015 roku była zainstalowana na ponad 200 mln komputerów. Obsługuje ona np. popularną grę multiplatformową VEGA Conflict, jak i wiele gier innych gier na znanym serwisie Kongregate.

Dlatego warto zawsze aktualizować swój software i nie zgadzać się bezmyślnie na wszystko, o co proszą aplikacje.

Poniżej zamieszczam film przedstawiający aplikację stworzoną na Unity, która wyciąga dane XML z Gmaila. Wg Pynnönena, korzystający z Internet Explorera narażeni są nie tylko na wyciek danych przeglądarki, ale być może również plików na dysku twardym.

Pynnönen oczywiście zgłosił lukę do zespołu Unity i wg otrzymanego od nich e-maila, zajmują się już jej łataniem.

Do góry!

Steam Controller jest już w przed-sprzedaży

Osobiście nie kupię tego, dopóki nie chwycę na próbę w swoje własne łapska i nie sprawdzę, czy faktycznie da się tym grać w Cities: Skylines.

Niemniej, zawsze uważałem te okrągłe, wklęsłe panele dotykowe za całkiem świetny pomysł na zastąpienie myszki w grach typu TPP. Sterowanie kamerą może bardzo miło działać – podobnie przeglądanie internetu – ale nie wyobrażam sobie, żeby to rozwiązanie miało być lepsze od typowego notebookowego gładzika.

Podobnie, nie kupuję tego rewolucyjnego sposobu pisania za pomocą Steam Controllera. Na PS4 też miało być świetnie, wyszło bardzo średnio, nawet jak na konsolę. Można było używać panelu dotykowego, który okazał się zbyt niedokładny, albo obracać padem w ręce i wskazywać wpisywane znaki za pomocą technologii Sixaxis, ale to z kolei powodowało, że kursor latał jak opętany.

Skończyło się na tym, że pisząc wiadomości na PS4 używałem standardowego krzyżaka.

Steamowego pada można zamówić w przedsprzedaży za oszałamiającą kwotę 54,99 euro. Pad będzie rzecz jasna dorzucany do Steam Machines, czyli komputerów z preinstalowanym Steam OS. Na razie dostępne są dwie maszynki, ale producenci wołają zdecydowanie zbyt wielkie kwoty za sprzęt o śmiesznych parametrach… ale to temat na inny wpis.

Do góry!

Zrecenzowałem klawiaturę w Big Picture

Komentarz Bizona do mojego tekstu o Steam Controller sprawił, że postanowiłem po raz kolejny po kilku latach wypróbować Steam Big Picture i sprawdzić, jak miewa się ten obcy wciąż sposób na wprowadzanie tekstu.

Przy okazji, w końcu miałem okazję zrobić użytek z mojego „odrestaurowanego” pada od Xboksa 360.

Od mojego pierwszego kontaktu z klawiaturą (chyba mogę to w ten sposób nazwać?) Big Picture nie zmieniło się zupełnie nic. Układ był dalej taki sam i jeżeli ktoś zobaczyłby go po raz pierwszy, to pewnie nie połapałby się nawet, do czego służy i jak tę bestię okiełznać.

Spędziłem godzinę w Big Picture, przeglądając Internet, pisząc tu i ówdzie komentarze i wpisując adresy właśnie za pomocą steamowej klawiatury-kwiatka.

Ów kwiatek ma osiem listków, a każdy z nich ma po cztery literki. Wybieramy je, przesuwając gałkę pada w stronę odpowiedniego listka i wciskając jeden z przycisków ABXY. Duże literki uzyskujemy, przyciskając prawy spust, znaczki specjalne, przyciskając lewy spust, a po przyciśnięciu obydwu dostajemy nawet polskie znaki diakrytyczne.

Jest to system bardzo przemyślany i dobrze działający. Po kilkunastu minutach zapamiętałem już, gdzie powinienem szukać pożądanych znaczków, choć czasem zawieszałem się na chwilę, błądząc oczami po ekranie, szukając np. myślnika, ale to kwestia braku opanowania tej zaawansowanej technologii. Inna rzecz, że czasem podczas pisania klawiatura zasłoniła mi tekst, który wpisywałem, ale to raczej wada przeglądarki internetowej Steama, niż samej klawiatury.

Natomiast zupełnie nie wyobrażam sobie korzystania z poniższego dziwadła. Za bardzo przypomina mi pisanie na PS4, brrr.

Ciekawi mnie, ile zajęłoby przeciętnemu, grającemu użytkownikowi komputera dojście do takiej wprawy, żeby kwiatekiem Big Picture posługiwać się ze zbliżoną wprawą, co klawiaturą tradycyjną. Krzywą uczenia się jej porównałbym raczej do równi pochyłej o bardzo ostrym kącie, ale rezultaty mogą być znakomite. :) Pomimo tego, że po tej godzinie spędzonej w Big Picture byłem najzwyczajniej w świecie zmęczony.

Ale w końcu Big Picture nie służy do pracy biurowej ani stricte przeglądania Internetu. Ma przede wszystkim dać graczom, którzy wolą grać z kanapy, wygodny sposób na obsługę swojej platformy – czy będzie to Steam OS, czy Windows ze Steamem w trybie Big Picture. Są na bardzo dobrej drodze, tylko muszą ogarnąć ceny i właściwości swoich maszynek, no i czekam na okazję do wypróbowania kontrolera. Może na tegorocznych targach poznańskich?

Do góry!

A Shuhei Yoshida całkiem nieźle radzi sobie w Bloodborne

W sumie miałem w planach trzymać się od konsolowych tematów tak bardzo z daleka, jak to tylko możliwe, ale trudno mi przejść obojętnie, kiedy sam prezydent firmy Sony robi let’s play‚a z Bloodborne’a…

Film, pomimo, że dostępna jest opcja 720p, jest dosyć marnej jakości – no i trzeba przeboleć japońszczyznę w tle.

Cała rozgrywka to raczej pokaz uników, niż profesjonalnego rozpłatania wielkiego potwora w zdumiewającym stylu, ale trzeba przyznać, że rozgrywka z udziałem pana Yoshidy jest dość imponująca, kiedy weźmie się pod uwagę, że stanowisko prezydenta jednej z największych korporacji na świecie niekoniecznie musi pozwalać na zbyt częste „treningi” przed telewizorem.

Do góry! ]]> https://dspodcast.pl/news/singleshock-106/feed/ 14 https://dspodcast.pl/recenzje/wrazenia-z-hatred-material-video/ https://dspodcast.pl/recenzje/wrazenia-z-hatred-material-video/#comments Thu, 04 Jun 2015 23:59:53 +0000 http://dspodcast.pl/?p=14968 Czytaj dalej →]]>
Hatred udało się podzielić ludzi na dwie grupy. Pierwszych, którzy mają kija w dupie i w wielkim oburzeniu urządzają w Internecie gównoburze, oraz drudzy, którzy zamiast kija mają w dupie całą sprawę.

Niniejszy tekst pojawił się również na moim blogu, patrykb.pl.

Brutalność w grach od zawsze oburzała, na przykład po premierze Manhunta, w którym też chodziło o zabijanie innych, choć zwykle uzbrojonych, albo Modern Warfare 2, w którym gracz brał udział w eksterminacji cywilów na amerykańskim lotnisku.

Grę kupiłem w dniu premiery (dzień dziecka 2015) i powiem krótko: pod względem brutalności nie odstaje ona zbytnio od innych gier, w których zabijanie gra pierwszorzędną rolę. Na drodze staje nam pierdyliard cywilów, w 99% najbielszej rasy białej, w 100% dorośli.

W Hatred nie robimy niczego, czego nie robilibyśmy już wcześniej w Grand Theft Auto i podobnych grach. Może jest trochę bardziej mrocznie, może jest trochę więcej ognia i krwi, a gra stawia bardziej na ilość, niż efektywność, choć wcale nie jest z nią gorzej. Ale to wciąż żaden powód, żeby bojkotować, albo nawet żądać „zakazania” gry, jak proponują niektórzy (serio).

Za to idealnie rozładowuje frustrację. Jeżeli masz ochotę pograć w coś bezmyślnego, żeby zrelaksować się wieczorem przy piwku, to nie ma nic lepszego. Chyba, że bardziej kręci Cię FIFA.

Gra się świetnie mimo kilku błędów; na przykład, nasze ofiary wtapiają się w elementy otoczenia w czasie przerywników, albo nie jesteśmy w stanie strzelić w to, w co celujemy. Czasem postać zastygnie gdzieś w przejściu na niewidzialnej przeszkodzie. Jeżeli Destructive Creations poprawi wkrótce te niedociągnięcia, to będziemy mieć bardzo miodną grę.

Mam też nadzieję, że niedługo pojawią się jakieś narzędzia dla modderów i za jakiś czas ujrzymy całe mnóstwo nowych map i broni. Może tryb zombie? Prędzej czy później, na pewno. ;)

Twórcy w ogóle zrobili bardzo fajną niespodziankę osobom, które zamówiły grę w pre-orderze – wysłali im klucze Steam do gry, do dowolnej dyspozycji. To dobra wiadomość także dla tych, którzy nie zamówili jej przed premierą, bo teraz pewnie te dodatkowe kody będą krążyły po Allegro za niewielkie pieniądze.

Robię ten wpis czysto formalnie, bo chyba każdy odwiedzający regularnie stronę zdążył odczuć panujące wokół pustkowie (aż wiatr goni po bezdrożach te kulkowate krzoki, jak w westernach), a także zwrócił uwagę na datę pojawienia się ostatniego podcastu. No tak, coś tu nie gra.
Co się dzieje – dociekliwi mogą spytać.
Spisek masonów? Rządowa prowokacja? Sabotaż ze strony konkurencji?

Nie wykluczam żadnej z powyższych możliwości… Natomiast powody (przynajmniej te, o których wiem) są dużo bardziej prozaiczne. Ludziom się nie chce, mają swoje zajęcia, a Badon to pała.
Odin w ostatnim czasie jest na tyle pochłonięty swoją pracą, że po powrocie do domu nie chce dokładać sobie obowiązków w postaci zaganiania reszty ekipy do nagrania czegokolwiek – w skrócie niesienia DSP na swoich barkach. Proza życia. Zresztą trudno się dziwić, bo od zawsze był koniem pociągowym całego przedsięwzięcia.
Osobiście nie uczestniczyłem w żadnym podcaście od przynajmniej pół roku, a moja aktywność w zakresie gier od jakiegoś czasu ogranicza się do okazyjnego zagrania w jeden z kilku wyświechtanych tytułów, więc na swoje usprawiedliwienie mogę napisać, że nie czuję się na siłach, aby wyłapywać nowinki i gadać o grach.
Tak więc są to powody, o których wiem.
Nie chcę wypowiadać się w imieniu reszty redakcji, każdy pewnie będzie miał coś na swoje usprawiedliwienie, ale powiedzmy sobie szczerze – widzicie DSP z odinem gdzieś na drugim planie, z zupełnie inną osobą prowadzącą cały projekt? Ja nie bardzo. :D
Jak długo potrwa ten marazm i kiedy pojawi się następny podcast? Tego niestety nie jestem w stanie Wam powiedzieć, więc dobrze by było, jakby wszyscy, którym bliski jest DSP, uzbroili się w cierpliwość. Z nadzieją na lepszą przyszłość. :)

Mała notka od Świdra- no niestety Jaracz mówi jak jest. Praca pochłania odinowi naprawdę dużo wysiłku i nawet w weekendy on chce po prostu się zrelaksować i nie ma siły na nagrywanie poda czy chociaż szukanie tematów. Ja również mam małe problemy. Z jednej strony nie grałem ostatnio w przebojową ilość tytułów (O EU4 już słyszeliście i raczej nie chcecie ponownie :D ze Smitem podobnie. Na obecną chwilę gram w Pillars of Eternity, ale idzie to jak krew z nosa), z drugiej- obecny semestr jest dość pracochłonny i nie mam jak poważniej zaangażować się gry niż zagrać na wieczór z odinem raz czy dwa i iść spać. Badon ostatnio powiedział mi, że również pracuje, a w weekendy pojawia się raz na ruski rok. Teoretycznie więc nie ma nikogo do podcastu…w praktyce wciąż każdy może przyjść. Jeśli ktoś z was posiada interesujący temat i chciałby się wypowiedzieć- witamy z otwartymi rękoma. Wystarczy że się odezwiecie, a resztę jakoś ustalimy :)

Dylematy Hideo Kojimy – 00:51
Seria Assassin’s Creed na następne 20 lat – 08:24
Nowy trailer fabularny Mortal Kombat X – 17:34
Imby Resident Evil: Revelations 2 – 25:56
Nowy boss w Bloodborne – 33:31
Problemy The Order: 1886 – 40:26
Telltale Games i wrażenia z Gry o Tron – 51:44
Edycje Kolekcjonerskie mireczki – 58:27
Zakończenie – 1:11:30

Wersja audio.

Jak nie wiadomo o co chodzi, to chodzi o kasę

Przede wszystkim chodzi o ceny gier. Nie mam nic przeciwko płaceniu 150, czy nawet 200 zł za nową grę, ale wołanie sobie średnio 289 zł za każdy większy tytuł to jednak dużo za dużo. Rozumiem, że ceny europejskie, różnice regionalne, itepe, itede. Ale na takim pececie gry przynajmniej tanieją w jakimś normalnym. Dajmy prosty przykład:

Gra, która była wydana już półtorej roku temu, Assassin’s Creed IV Black Flag – w PlayStation Store w wersji Standard Edition, bez żadnego dodatku kosztuje 209 zł.

Standardowa Black Flag na PS4 jest o 75% droższa od pecetwowej wersji Digital Deluxe.

Wersja Digital Deluxe Edition na PC, zaopatrzona dodatkowo w kampanię Aveline (dodatkowa godzina gry), trzy misje kampanii i dodatkowe przedmioty do zdobycia, na oficjalnej stronie Uplay kosztuje 119 zł.

Porównajmy jeszcze kolejny hit PlayStation z 2013 roku, grę Battlefield 4.

Gra w PlayStation Store: 279 zł.
Gra w sklepie Origin: 119 zł.

Wersja na PS4 jest o 134% droższa od pecetowej.

Różnice są znaczne. Naprawdę nie wiem, jak ludzie w Polsce są w stanie z czystym sumieniem wobec swojego portfela kupować gry pudełkowe, o dziwo – niewiele tańsze od cyfrowych, wiedząc, że tę samą grę mieliby na pececie dwa tygodnie później w normalnej cenie?

Nigdy nie kupiłem gry w wersji pudełkowej, ani na PS Store. Zawsze kupuję gry na Allegro, na takiej zasadzie, że sprzedający udostępnia kupującemu konto na czas jednego pobrania. Takiej gry nie można potem usunąć, bo przepada na zawsze, ale przynajmniej kosztuje średnio trzykrotnie mniej.

Nie pojeździsz za free

Kolejnym powodem mojego odejścia od PS4 jest bezczelne kłamstwo, którego dopuściło się Sony wespół z Evolution Studios. Najnowsza ścigałka tego studia, DriveClub, miała być wydana w dwóch wersjach. Pierwsza, płatna słono jak wszystkie gry na PS4, zawierać miała wszystkie trasy i auta i druga, tzw. PS Plus Edition, bezpłatna, w której mogliśmy przetestować małą część tras i kilka samochodów. Jeszcze dzień przed oficjalną premierą wersji PS Plus wszystko było w porządeczku, już niedługo będziecie mogli sobie pobrać i przetestować grę, i ewentualnie zdecydować się na kupno wersji pełnej.

Natomiast w dzień premiery nastała cisza. Ludzie, którzy złożyli preorder pełnej wersji dostali grę w fatalnym stanie, a Plusowicze nie dostali nic. Cisza utrzymywała się przez kilka dni, aż w końcu producent dał światu znać, że Evolution Studios właśnie zajmuje się łataniem gry i serwerów, a wersja bezpłatna zostanie udostępniona po ustabilizowaniu sytuacji.

Właśnie mija czwarty miesiąc od premiery DriveClub. O wersji PS Plus nadal cicho-sza, wiemy tyle, że „nadchodzi”. Jak Duke Nukem Forever swojego czasu. Evolution Studios nadal „stabilizuje serwery” i „przygotowuje” wersję PS Plus, dla której dostępna jest tylko aktualizacja do wersji pełnej w PS Store, za 104 złote. Na oficjalnym profilu DriveClub na Facebooku czytamy co i rusz o nowych dodatkach, jakie wypuści wkrótce studio. Dodatkach darmowych, co się chwali, ale nie zmienia to faktu, że sprawa darmowego dema DriveClub jest nadal przemilczana i za to należy się ostra bura – zarówno dla Sony, że na to pozwala, jak i dla Evolution Studios, za bycie głównym sprawcą.

Dodatkowo Evolution udało się wyhodować sobie bandę pożytecznych głupków, którzy siedzą teraz na ich profilu i wklepują komentarze „just buy the game, it’s great”. Nie, nie kupię gry na podstawie czyjegoś osądu, kiedy miałem obiecane demo. Szczególnie, że Sony mocno wybiło swoją wartość marketingową na obietnicy darmowej edycji gry. I jestem przekonany, że dużo ludzi dało się nabrać, kiedy mieli problem, czy wybrać PS4, czy może lepiej Xbox One.

Gdyby nie fakt, że Sony puściło po największych miastach naszego kraju event PlayStation Extra Live, dając graczom do wypróbowania konsole i część gier, to nie przekonałbym się, czy byłbym zadowolony z DriveClub po ewentualnym zakupie, czy też nie. Byłbym, bo jeździ się świetnie, ale odpuszczam. Grę i cały system.

Next gen dwa lata po premierze

Wyznam dzisiaj smutną prawdę – mam fioła na punkcie poszarpanych krawędzi.

To sprawia, że jak gra ma słaby antyaliasing, rozdzielczość mniejszą od 1080p i działa na moim telewizorze, przyzwyczajenie do grafiki zajmuje mi bardzo dużo czasu. „Schodki” na krawędziach obiektów sprawiają, że gra wygląda dla mnie jak gówno i psuje wszystkie pozostałe wrażenia wizualne.

Właśnie dlatego mogę się zachwycać remakami typu The Last of Us Remastered, a Battlefield 4 jest dla mnie graficznym trupem.

To choroba tej całej „nowej” generacji konsol. Xbox One widziałem jako kompletną tragedię, kiedy okazało się, że większość wydawanych gier musi pracować w 900p. Na komputerze mam przynajmniej możliwość dostosowania rozdzielczości gry kosztem pozostałych ustawień lub na odwrót. Mogę podbić antialiasing i komfortowo grać w rozdzielczości 1280×800, bo i tak dla mnie wygląda wtedy lepiej, niż dowolna gra na konsoli, działająca na 1440×900.

Wspomniany parę zdań wyżej Driveclub też cierpi na tę chorobę. Ścigając się za dnia gra wygląda pięknie, ale w nocy to obraz nędzy i rozpaczy. Wystarczy powiedzieć, że zamiast odblasków światła, na krawędziach aut widzimy białe piksele. Że nie zebrało mi się wtedy na wymioty, to do dziś się dziwię.

Gry nie są takie, jak powinny

Czyli nie takie, jak reklamują.

Wiadomo, to zjawisko normalne, że na reklamie wszystko wygląda lepiej. Ale gdy twórcy pokazują Ci rzekomo faktyczne gameplay’e z konsoli, a potem okazuje się, że jest kaszana, to zupełnie inna para kaloszy.

Pierwszy z brzegu przykład: Watch_Dogs. Jeszcze rok temu wydawałoby się, że będzie pozycją obowiązkową dla każdego, kto lubi gry w otwartym mieście, i to z możliwościami wpływania na otaczający świat, o których do tej pory nie mogliśmy śnić.

A wyszła całkiem przeciętna gra o gościu biegającym po mieście i bijącym przestępców. Z jakąś tam fabułą w tle, o której nikt nigdy głośno nie mówił. I światła na skrzyżowaniach też było można zmieniać, ale to tylko taki bajer działający w tle.

Destiny miało być nowym cudem świata. Genialnym połączeniem Halo, Gwiezdnych Wojen i Borderlandsów. Moje obawy, które szerzyłem na polskich forach (m. in. na MyPS.pl), potwierdziły się w zupełności.

Oto mój post z 24 sierpnia 2014, około dwa tygodnie przed światową premierą Destiny:

Mam mieszane odczucia względem Destiny. Niby czekam na ten tytuł, niby jest rozhype’owany do granic możliwości, ale i tak nadal wydaje się zbyt piękne, by było prawdziwe.

Boję się, że wyjdzie kaszana – wszyscy napalimy się jak stary zbok na nastolatkę, a na końcu będziemy żałować ciężko zarobionych, acz lekko wydanych, pieniędzy. Przez lata spędzone jako gracz, praktycznie od dziecka, wyrobiłem sobie taką wielką ostrożność względem dużych produkcji, którą uspokoją dopiero pozytywne recenzje od najbardziej krytycznych ludzi w Internecie, jak na przykład Angry Joe. :P

Pożyjemy, zobaczymy. Jeżeli Destiny naprawdę będzie dobrą grą, to z przyjemnością stanę wraz z wami w walce, ramię w ramię, przeciwko złym siłom wszechświata. ;)

Koledzy z forum oczywiście szybko mnie zgasili, twierdząc, że najwyraźniej nie grałem w betę i nie wiem, jaka ta gra jest zajebista.

Po premierze po raz pierwszy w życiu było mi przykro za to, że tak bardzo miałem rację.

Koniec końców, w Angry Joe Show Destiny trafiło ostatnio na pierwsze miejsce na liście „Top 10 gier, które zawiodły najbardziej w 2014″. Spodziewałem się, że Destiny trafi na tę listę, ale nie spodziewałem się, że Angry Joe umieści ją dokładnie na jej szczycie…

Ale nie miałem racji całkowicie. Destiny jest niesamowicie fajną grą i mimo, że jest strasznie repetytywna, to zapewnia masę zabawy za każdym razem. To chyba pierwsza gra, która niemal całkowicie polega na niekończącym się grindingu, a jednak jest strasznie grywalna. Mimo, iż jest tworem całkowicie innym, niż obiecywano.

Kiedy już pozbędę się PlayStation, to z niecierpliwością będę czekał na wersję PC. Nie wiadomo tylko, jak długo, bo o ile Destiny 2 jest już na pewno w przygotowaniu, to o porcie na piecyki jest na razie głucho i cicho.

PS. Moje PS4 znajduje się już na Allegro. Z chwytliwym hasłem „+28 gier” – ale liczyłem to razem z crapami, które dostawałem przez te wszystkie miesiące w ofercie PS Plus i grami free to play.

Ale to taki mały chłit marketingowy. Jak oni mogą, to ja też.

Nowe, czy nie nowe?

Nie ma co się oszukiwać – nowy Battlefield nie wnosi nic szczególnie niezwykłego do serii. Co prawda trailery i zapowiedzi miały zapewne na celu zwabienie fanów PayDay, obiecując większą otwartość i możliwość grania po stronie i przestępców, i stróżów prawa.

Jednak na próżno ktoś mógłby się łudzić, że EA zrezygnuje ze swojego tradycyjnego podejścia do sprawy i nie zbagatelizuje kwestii przestępstw na rzecz wielkich, masowych strzelanin. I w istocie było mi dane się o tym przekonać – w wersji beta mamy dostęp do, między innymi, trybu napadu na bank.

Rzeczywiście, bierzemy udział w napadzie na bank jako policjant lub złodziej. Rzeczywiście, podkładamy wtedy jakieś ładunki wybuchowe i rozstawiamy wielkie wiertła. Rzeczywiście próbujemy powstrzymać przed tym rabusiów, grając po stronie policji.

Ale chaos, jaki się wokół tego wszystkiego buduje sprawia, że trudno traktować rozgrywkę inaczej, niż jako zwyczajny deathmatch na stosunkowo małej mapie z dużą ilością zamkniętych pomieszczeń. Zwłaszcza, gdy na mapie gra akurat 64 osoby.

Z drugiej strony, zupełnie inaczej wygląda tryb „Fucha”, który zaprojektowano na zasadzie podobnej do zwykłego podboju z poprzednich Battlefieldów: zdobywamy określone punkty na mapie i po pewnym czasie staje się „nasz”, powodując zwiększenie częstotliwości, z jaką drużyna przeciwna traci punkty.

Najbardziej lubię jeździć samonogami

Z tą jednak różnicą, że w Hardline takimi punktami są pojawiające się na mapie pojazdy. Naszym zadaniem jest zatem przejęcie pojazdu i zasuwanie z określoną prędkością, za co zdobywamy punkty i przewagę. Powiem wam szczerze, że dawno żadna rozgrywka multiplayerowa nie wciągnęła mnie tak bardzo, jak tryb „Fuchy” w BFH – szczególnie, że teraz, siedząc na którymś z miejsc pasażerskich, możemy usiąść w oknie i wygodnie sobie strzelać w trakcie jazdy. Pościgi są bardzo emocjonujące i niemal zawsze kończą się paroma większymi wybuchami. I Twoja w tym głowa, żeby wyjść z tego cało.

EA poszło też w końcu po rozum do głowy i wprowadziła normalne sterowanie pojazdami, takie, jak w każdej innej grze z samochodami. Prawy spust – gaz, lewy spust – hamulec/wsteczny. Auta jednak prowadzą się sztucznie i czuć, że nie przywiązywali większej wagi do modelu jazdy. A szkoda, bo gdyby kierowanie autami wyglądało trochę bardziej naturalnie, to pościgi mogłyby stać się jeszcze fajniejsze.

W becie jest oczywiście jeden tryb – klasyczny Wielki Podbój. Odpuściłem go sobie, bo mam go dosyć po ogrywaniu ostatniego Battlefielda na PS4.

„You want mirrion dorrars? Fuck yu! Here bomb!”

Odblokowywanie broni na odpowiednich poziomach doświadczenia zastąpiono dolarami i pakietami. Dolary zdobywamy zasadniczo w ramach doświadczenia, a pakiety kupujemy właśnie za owe dolary. W pakietach znajdziemy tradycyjnie naszywki (w BFH zamiast nieśmiertelników), kamuflaż na broń i „bony” na odblokowanie celowników, lunet, magazynków, laserów itp. itd. do broni.

Wkurzyło mnie to, gdyż wcześniej dostawało się jasne warunki, po spełnieniu których odblokowała się dana część – typu „zastrzel 100 graczy z tej broni”. Teraz mamy pieprzoną ruletkę i miejscami czułem się, jakbym grał w Destiny przed spatchowaniem Cryptarcha.

A pakiety wcale nie są takie tanie. $2.000 kosztuje najtańszy, w którym znajdziemy czasem coś fajnego. Średni kosztuje $7.000, a najdroższy – $20.000. Powiem tylko tyle, że przy dobrej passie z jednego meczu przeciętny gracz jest w stanie wyciągnąć ok. 5.000 punktów.

EA z każdą kolejną grą konsekwentnie wydłuża progresję gracza. Człowiek ze standardową pukawką jest po prostu do niczego i nie ma to wielkiego związku z jego umiejętnościami – podstawowe karabiny są niecelne, niestabilne i nie robią zbyt wielkiej rozpierduchy w ciałach wrogów, ale musimy się z nimi męczyć aż do zdobycia czegoś na przyzwoitym poziomie. To normalne, prawda, ale czasem odnoszę wrażenie, że w Battlefieldach się z tym troszku przesadza.

Muh ears

Na uwagę zasługuje ścieżka dźwiękowa, ale docenić ją możemy dopiero w trybie fuchy. Gdy jedziemy samochodem, słuchamy kawałków rockowych, które są bardzo przyjemne i świetnie oddają klimat otaczającego chaosu. Siedząc w aucie, możemy przełączać kawałki, a po opuszczeniu pojazdu słychać na kilka metrów muzykę dobywającą się ze środka.

Podsumowując, zapowiada nam się całkiem przyzwoity Battlefield. Fanów strzelanek i tak nie trzeba będzie namawiać, a mogę potwierdzić, że nawet pomimo zmiany konwencji w multiplayerze panuje prawdziwa wojna. W niczym to nie przypomina znanych z filmów akcji wojen narkotykowych, a jedynie nadaje pewnego tła. Niezbyt przekonywującego, ale zawsze to jakaś odmiana.

Mortal Kombat X – 01:09
Edycje Poprawione HD – 04:08
Resident Evil Revelations 2 – 14:59
Wiedźmin 3 Dziki Gon – 32:38
Konan i Far Cry 4 – 48:23
Zakończenie – 59:15

Wersja audio.

Pierwszy trailer DL zaprowadził w moim sercu strach. Strach przed nocą, w której przyjdzie mi się poruszać w grze i strach przed tym, żeby tego przypadkiem nie sknocili. Techland wziął na swoje barki wielką odpowiedzialność, pozwalając, żeby hype na nową grę o zombie rozprzestrzenił się po świecie jak pożar po suchym lesie – i nie mam tutaj na myśli miejscowości pod Poznaniem. 27 stycznia 2015 roku przyszedł dzień, który miał rozwiać wszelkie niepokoje. Dokładnie o szóstej rano wyłączyłem Destiny, które pomogło zabić czas w oczekiwaniu na premierę nowej gry. Odpaliłem Dying Light.

Nie, proszę pana, ten autobus nie jedzie do dermatologa.

No i w p…, wylądował

Okazało się od razu, że Techland nauczył się robić dobre pierwsze wrażenie. Głównego bohatera poznajemy, gdy rozpoczyna skok spadochronowy nad Harranem. Kyle Crane ląduje w mieście w bardzo widowiskowy sposób i niemal z miejsca wdaje się w poczynania z miejscowymi zbirami i nieumarlakami. Poznajemy naszych pierwszych przyjaciół, którzy ratują nasz tyłek i przyjmują pod swe skrzydła w wieżowcu zwanym… cóż, Wieżą. Tutaj też robią nam przyspieszony kurs parkour. Nabyte umiejętności ułatwiają nam pomoc lokalnej społeczności, co z kolei przekłada się na postęp w głównej misji Crane’a: postępować według rozkazów pochodzących z G.R.E. – agencji, dla której pracuje Crane, mającej ma na celu odzyskanie ważnych dokumentów, skradzionych przez niejakiego Sulejmana. Sulejman stał się „postrachem wsi”, organizując ekipę i przejmując dla siebie większość zrzutów pochodzących spoza granic miasta. Trzyma całe miasto w szachu, gdyż to jego grupa dysponuje większością zasobów lekarstw, które powstrzymuje zainfekowanych przed zamianą w zombie.

Główne postacie NPC występujące w grze zostały dobrze napisane. Mają ciekawe i różnorodne osobowości, animatorzy i aktorzy głosowi dobrze wykonali swoją pracę i oddali emocje miejsce w cut-scenkach. Chwilami miałem wrażenie, że gram w Far Cry 4, gdyż przerywniki filmowe przedstawiane są na identycznej zasadzie: przedstawiają akcję zawsze z oczu bohatera. Aż czasem zekałem tylko, aż ktoś nazwie mnie „ejdżej”. Z kolei postacie poboczne, od których często bierzemy zadania, sprawiają wrażenie nieco odrysowanych od kalki, a a wszelkie interakcje z nimi przywodzą na myśl Dead Island – proste zbliżenie na twarz, szybkie wyjaśnienie kwestii zadania i do roboty. Nie mamy z nimi jednak do czynienia na tyle dużo, by specjalnie zwracać na to uwagę.

Tak kończą związkowcy w kapitalistycznym kraju – za płotem zakładu i bez głowy

Idźmy przez pola, we wsi zombiak stoi

Po wykonaniu kilku pierwszych zadań i wyjściu z Wieży dopiero rozpoczynamy rozgrywkę na całego. Na początku gra nie pozwala nam w jakiś wyborny sposób skopać tyłków zombiakom, gdyż do dyspozycji mamy może ze dwa podstawowe nożyki i silne, zdolne do kopania, nogi. Muszę tu wspomnieć o najważniejszej rzeczy – tym razem zwiedzamy świat biegając, skacząc po budynkach niczym asasyn i włamując się do domów, korzystając z gzymsów, a nawet latarń ulicznych. Sporo zadań wymaga od nas szukania alternatywnej drogi wejścia do danej lokacji, niż drzwi frontowe i nierzadko wejście znajdziemy na dachu budynku bądź najwyżej położonym balkonie.

Nie obyło się również bez wspinaczek na wieże w stylu Far Cry. Niestety, tak, jak w przypadku gry Ubisoftu, tak i tutaj wspinaczki na wieże radiowe przynoszą raczej więcej frustracji niż zabawy. Ale czytałem ostatnio w książce, że nawet trochę frustracja w grze nie zaszkodzi, więc może to dobrze. :D Zabijającym immersję faktem jest też brak wpływu stanu zdrowia Kyle’a na jego zdolności motoryczne – mając nawet 1% zdrowia bez problemu biegamy i wspinamy się.

Chyba zapomnieli zrobić objazd na czas remontu…

Każdy, kto miał styczność z dowolnym dziełem kultury, stworzonym wokół tematyki zombie wie, że nieodłączną częścią survivalu w zapomnianym przez bogów świecie jest poszukiwanie zapasów. Przeszukujemy domy i skrytki, znajdujemy plany, z pomocą których wykonamy dla siebie potężniejsze narzędzia mordu oraz akcesoria potrzebne do ich stworzenia.

Poszukiwanie dóbr jest teraz trudniejsze i bardziej satysfakcjonujące niż kiedykolwiek: w Dead Island grzebaliśmy gdzie popadnie i od czasu do czasu natrafialiśmy na skrzynie, które dało radę przeszukać dopiero mając odpowiednio rozwinięty poziom umiejętności otwierania zamków. Dying Light zmieniło ten system, inspirując się grą Skyrim – jeżeli trafiamy na pojemnik zamknięty na klucz, przyda nam się kilka wytrychów i trochę cierpliwości, bo musimy otworzyć go sami.

Twórcy nie pominęli też ważnej tradycji każdego uniwersum opanowanego przez żywe trupy, jakim jest przeszukiwanie opuszczonych samochodów. Otwieramy zatem bagażniki aut cywilnych, ambulansów i furgonetek policyjnych, i nierzadko wymaga to również użycia wytrychu. Emocje rosną zawsze tym bardziej, im więcej zombiaków kręci się w pobliżu. W takich sytuacjach doceniamy wartość kompana, grającego z nami w trybie kooperacji…

I że cię nie opuszczę…

W poprzednich grach o zombie Techlandu najfajniejszą opcją była możliwość gry z kolegami po Sieci. Nic nas tak bardzo nie cieszyło, jak wspólne spamowanie klawisza Q, stojąc w radosnym kółku nad biednym, powalonym zombiaczkiem.

Ten aspekt został oczywiście rozbudowany. Nadal gramy w maksymalnie cztery osoby, wspólnie wykonujemy misje. Od czasu do czasu pojawia się możliwość rzucenia grupie wyzwania typu „kto zabije najwięcej zombie” lub „kto najszybciej dotrze do strefy zrzutu”. Wyzwania wiążą się, rzecz jasna, z nagrodą w postaci dużego zastrzyku punktów doświadczenia. Całość czyni z trybu kooperacji, wzbogacony o przyjacielską rywalizację, naprawdę fajny i interesujący ficzer.

Techland w swojej mądrości postanowił udostępnić tryb „Be the Zombie” każdemu klientowi w ramach przeprosin za obsuwę premiery w niektórych krajach. Początkowo tryb ten miał być dostępny jako DLC dla tych, którzy zamówili preorder. „Be the Zombie” przenosi nas w skórę zombiaka, któremu zarażenie wirusem dość mocno zmodyfikowało bebechy i dało supermoce.

W ciemnościach Harrańskiej nocy byle zapalniczka na niewiele się zda.

Biegając po nocach w Harranie, możemy stać się ofiarą takiego gracza. Wówczas robi się na chwilę trochę ciemniej i przez radio otrzymujemy informację, że po okolicy kręci się szczególnie mocno zmutowany zombie (czytaj: gracz) i trzeba zniszczyć wszystkie jego siedliska. W tym czasie gracz-zombiak na nas poluje. Zwycięstwo jednego lub drugiego gracza wiąże się z otrzymaniem nagrody – składnika do stworzenia mikstury zwiększającej na pewien czas nasze statystyki. Bardzo ciekawa zabawa, ale oberwać najazdem obcego gracza trzy razy w ciągu jednej nocy w Harranie… to troszkę męczące. ;)

Techland od początku straszył nocą w grze. Na początku strasznie mnie wkurzała, zamiast straszyć, ale wynikało to trochę z mojego złego podejścia. Miałem ochotę zgrywać kozaka i próbować walczyć, ale uwierzcie mi – nie da się. Jeżeli goni Cię horda napakowanych zombie, które pojawiają się tylko w nocy, nie masz co marzyć o wygraniu z nimi starcia. Wiej. Choć jako „weteran” obydwu poprzednich gier o zombie chciałbym mieć choćby cień szansy na wygranie walki, skoro za dnia jestem w stanie pokonać trzech minibossów otoczonych przez grupę dwudziestu zwyczajnych zombie. Przyjąłem jednak do wiadomości, że noc jest od tego, by się ostrożnie poruszać z latarką w ręku i uciekać przed pościgiem – jak w GTA! :D

Ciekawe, co tam teraz grają na Narodowym.

Być jak Chuck Norris

Po pewnym czasie, gdy już na dobre zadomowimy się w tym niebezpiecznym świecie i rozwiniemy nieco każde z drzewek umiejętności, rozpocznie się prawdziwa zabawa. W czasie gry zdobywamy punkty doświadczenia w trzech kategoriach. Drzewko Przetrwania pozwala nam na efektywniejsze wytwarzanie przedmiotów i noszenie większej ich ilości. Rozwijanie Zwinności odblokuje nowe sposoby poruszania się i atakowania, a umiejętności Siły ułatwi korzystanie z broni, na przykład spowalniając ich zużycie i dając dostęp do nowych ataków.

Punkty doświadczenia dostajemy praktycznie za wszystko. Za wykonanie skoku, za wspinaczkę, za wytworzenie przedmiotu, za każdy zadany cios. To sprawia, że umiejętności w danej dziedzinie rozwijamy rzeczywiście w ramach praktyki, a nie dziwnego systemu pasków i cyferek. Umiejętności jest bardzo dużo i jest w czym wybierać. Oczywiście miałem do czynienia ze skillami, które wydały mi się całkowicie bezużyteczne – dla przykładu zupełnie nie dla mnie jest rzucanie bronią – ale każdy znajdzie tutaj coś dla siebie. ;)

Broni też jest od cholery – proste pałki bejsbolowe, młotki, klucze francuskie, noże i tasaki. Samo w sobie stanowiłoby to nudny zestaw, gdyby nie fakt, iż wzorem poprzednich części wszystkie mogą zostać poddane „drobnym” modyfikacjom. Na przykład tworzymy nożyk, który jest jednocześnie wielką zapalniczką i przypalamy zombiaki albo częstujemy je kilkoma setkami voltów z gazrurki połączonej z baterią. Ale… w sumie, dlaczego nie oba? Teraz możemy tworzyć bronie, które mają cechy łączone – rażą prądem ORAZ przypalają przeciwników. Możliwości modyfikacji zależą tylko od tego, jak wiele planów ich wykonania uda Ci się znaleźć, bo niestety, żaden ze sprzedawców nie ma gotowych, zmodyfikowanych broni na sprzedaż.

Dla chłopaków z dochodzeniówki było jasne, że w kwestii przetrwania Janusz jest kompletnie zielony.

Nasze narzędzia dosyć szybko się psują – a twórcy wprowadzili dodatkowo jeszcze jedno utrudnienie. Każdą z posiadanych broni możemy sobie naprawić tylko określoną ilość razy, a po wykorzystaniu jej do cna, nadaje się tylko do wyrzucenia. Wytrzymałość broni, jak i pozostałe statystyki możemy jednak nieco podwyższać, wkładając do slotów ulepszenia, które znajdujemy od czasu do czasu w różnych pojemnikach lub dostajemy w nagrodę za wykonanie zadania.

Jak już pisałem, dawniej najlepszą rozrywką było kopanie zombie w grupie. Bawiliśmy się też w odcinanie kończyn i wykańczanie kalekich zombiaków. Dying Light daje nam więcej możliwości. W Harranie co i rusz natrafiamy na fortyfikacje i pułapki, z których możemy do woli korzystać – na przykład chwycić zombiaka i popchnąć go na ścianę z kolcami, wrzucić go do wody i utopić lub wepchnąć w ognisko. Jest to brutalne i daje niezwykle dużo frajdy, sprawiając, że walka jest o wiele ciekawsza. Cholera, nawet zeskoczenie umarlakowi na głowę z dachu i powalenie go na ziemię daje niesamowitą radochę.

Mamusiu, jak tu ładnie

Czas szepnąć słowo na temat wyglądu gry. Zdecydowano się jednak obniżyć ilość klatek na sekundę do trzydziestu, by mieć pewność, że w żadnym momencie animacja po prostu nie zwolni, powodując wykonanie skoku o ułamek sekundy za późno, a i bez tego trudno wyuczyć się odpowiedniego poruszania. Na szczęście udało się uniknąć jakichkolwiek „ścinek” i gra działa płynnie nawet w najgorętszych sytuacjach. :)

Dead Island podziwiałem zawsze za dbałość o szczegóły. Dying Light kontynuuje tradycję. Szczególnie podziwiam wnętrza pomieszczeń – pokoje są zawalone gratami, w opuszczonych kuchniach leżą porozrzucane opakowania po jedzeniu i nieumyte talerze, każdy działający ekranik LCD na urządzeniach rzuca delikatne, kolorowe światełko na otaczające przedmioty.

Na ulicach z kolei widzimy dziesiątki rozbitych, opuszczonych lub płonących samochodów. Szczególnie pełne są ich mosty i główne drogi – wygląda to niesamowicie klimatycznie. Tu i ówdzie walają się śmieci i zniszczone elementy otoczenia. Mimo, iż wersji na konsole brakuje nieco antyaliasingu (taka choroba dzisiejszych gier konsolowych), to świetną robotę robią właśnie dopracowany świat i efekty świetlne.

Crane? To ty?!

Dying Light jest chyba pierwszą grą, która we właściwy sposób oddała ciemność nocy. Bez latarki na ekranie nie widać po prostu nic za wyjątkiem delikatnych odblasków na jeziorze, odbijającym światło księżyca. Latarka trochę pomaga, ale nie jest absolutnym antidotum na ciemność. Dzięki temu gra wzbudza w nas poczucie nieustającego niepokoju i obawę, że zaraz coś wyskoczy nam prosto przed nos.

Wczuć się w świat pomagają nam także różne wydarzenia, które mają miejsce na ulicach Harranu. Od czasu do czasu spotykamy jakiegoś nieszczęśnika, który utknął, walcząc lub uciekając przed grupą zombie. To, czy mu pomożemy, zależy oczywiście od nas samych. Czasami też nie da rady zdążyć na czas i zastajemy bandę umarlaków, pożerającą świeże zwłoki…

Podsumując

Daję solidne 9/10. Takiej dawki subtelnego stresu, połączonego ze świetną zabawą nie zaserwowała mi dawno żadna gra. Ostateczne rozwiązanie kwestii gier zombiakowych. Jeżeli nie dostaniemy perfekcyjnego połączenia Dying Light z Project Zomboid, to nic lepszego nie będzie. Na horyzoncie możemy wypatrywać jeszcze Left 4 Dead 3, ale to trochę jak gdyby mówić o jabłkach i pomarańczach: L4D jest i ma być prostą strzelaniną z hordami zombie, a Techland wziął sobie za zadanie stworzenie gry action RPG z parkourem… i udało im się, BARDZO im się udało. ;)

Update! Materiał video

Total War w Uniwersum Warhamera? – 00:52
Knights of the Old Republic na Androida O_O, dobre chociaż? – 06:37
Cudowne H1Z1 i wstrzymanie owego tematu w poprzednim podzie – 19:18
Tales from the Borderlands – 35:15
Dragon Age Inquisition – 43:22
Zakończenie – 1:10:22

Wersja audio dostępna pod adresem:

Wersja audio.

Wersja audio dostępna pod adresem:

Wersja audio.

Czasy do wersji audio:

Newsy na temat wyczekiwanego Hitmana 6 – 3:36
Metal Gear Solid: Ground Zeroes oraz Phantom Pain! – 6:40
Wpadki, wypadki, problemy roku 2014 – 13:52
Dying Light i ciekawa promocja – 23:46
Seria Resident Evil powraca w DSP (niemożliwe!) – 25:41
The Division leci w kulki – 32:00
Smite i rozwój gier moba + cosplay – 37:06
Zakończenie – 1:00:00

Wersja audio dostępna pod adresem:

Wersja audio.

Czasy do wersji audio:

Heroes 7 nie zapomniane – 01:14
Ubisoft rekompensuje graczom problemy z Assassin’s Creed Unity – 11:13
Niespodzianga od Telltale games – 14:38
Denuvo DRM i jego problematyczna funkcjonalność na PC – 21:48
Lost Ark czyli przykuwający oko H&S – 34:18
Ubisoft i Far Cry 4 – 52:18
Dlaczego gry z gatunku horror są tak słabe :/ – 1:00:23
Zakończenie – 1:22:08

Wersja audio dostępna pod adresem:

Wersja audio.

Czasy do wersji audio:

Dragon Age: Inquisition – nie tykany ale oceny wzbudzają podejrzenia – 00:45
Pillars of Eternity – z czym to się je? – 14:12
Overwatch – nowa gra od Blizzordooo? – 29:36
Just Cause 3 – dobre? może. – 38:43
Grand Theft Auto: San Andreas – update wspaniałości – 44:59
Assassin’s Creed Unity – co tutaj się odpier#$&a mireczki? – 52:17
Zakończenie – 01:16:55

A tutaj wersja wideo dzięki Bruno :)

Wersja audio dostępna pod adresem:

Wersja audio.

Czasy do wersji audio:

Lords of the Fallen – problemy? – 0:53
Timeskip w Assassin’s Creed Unity oraz niecodzienna promocja – 5:04
GTA 5 zmierza ku dobremuuuu – 17:13
Binding of Isaac: Rebirth, dobre! – 22:14
Filmy Marvela – 36:26
Zakończenie – 1:25:23

Jak wygląda promocja Assassin’s Creed Unity dla firmy Edge :) ? O tak:

A tutaj prezentacja odświeżonej wersji GTA5: