Dwie cyberpunkowe gry umiejscowione w podobnych realiach. Podobnie opisujące losy głównego bohatera. A tak różne, że aż trudno w to uwierzyć. Gdyby ktoś rok temu powiedział, że skusi mnie FPP jako gatunek, roześmiałabym mu się w twarz. Ja? Niewolnik RTSów nieśmiało zaglądający przez ramię na RPG? I jeszcze w dodatku cyberpunk? A zamiast miecza i magii miałabym władać bronią palną? Nie, nie ma mowy.

Tymczasem jestem bardzo pozytywnie zaskoczona.

Może najpierw powiem, że obie kontynuacje gier sprzed kilku lat były dla mnie jednocześnie pierwszymi FPP, jakie skończyłam i jedynymi, które zyskały moją sympatię. Dodatkowo, nie grałam ani w dwa pierwsze Deus Exy, ani w poprzedni Syndicate. Jestem więc absolutnie wolna od jakichś naleciałości, przyzwyczajeń i skojarzeń typu „grałem w to, jak byłem młody i piękny, więc to była świetna gra”.

Nie mówię, że oryginały były gorsze, bo ich nie znam. Ale dzięki temu mogę, wydaje mi się, zupełnie obiektywnie ocenić te dwa bardzo ciekawe tytuły.

Podobieństwa są powierzchowne. Mamy niedaleką przyszłość. Pracujemy dla tajemniczej organizacji. Jesteśmy agentami. Powierzono nam zagadkę do rozwiązania. Źle się dzieje w naszej firmie. Jest w to zamieszany ktoś z wewnątrz. Oczywiście, w obu przypadkach clou programu i niejako sprawcą całego zamieszania jest idea usprawniania ludzkości. Kierowanie ewolucją i nierówna walka jednostki z systemem rządzonym przez ogromne pieniądze i jeszcze większe ambicje.

W lewym narożniku – Deus Ex: Bunt Ludzkości

Jako pierwszy skusił mnie ciekawy sposób skradania. Zainteresowało mnie, jak możliwość użycia szerokiego kąta widzenia, zabieg znany bardziej z RPG, jest w stanie zmienić zwykłe FPP w coś… ciekawszego. I nie zawiodłam się. Powiem więcej. DLC już stoi na półce.

Przede wszystkim, grę można przejść na wiele sposobów, a głównym zarzutem, który zawsze miałam do strzelanek jest właśnie to tępe wybijanie hord wrogów bez głębszego zastanowienia po co i czy aby nie można byłoby się po prostu przekraść za plecami i odbić księżniczkę z rąk złego zmutowanego smoko-żółwia. Jak się zapewne domyślacie, przez większość gry bawiłam się właśnie tym sposobem. Bardzo ułatwia życie możliwość ominięcia walki. Pewnie, bossów w ten sposób oszukać się nie da. Ale po to ich mamy. W końcu gra bez odpowiedniej porcji trudnych przeciwników traci cały urok.

Drugim ogromnym plusem Buntu Ludzkości jest fabuła. Nie, nie jest to Wiedźmin, nie można na podstawie scenariusza napisać książki. Albo całej serii. Ale ma to coś, co wywiera wpływ na psychikę, co wciąga nas w świat z siłą trąby powietrznej i nie puszcza do ostatnich minut gry, do ostatniej walki i do ostatniego wpisu w dzienniku misji. Coś, przez co wstajemy nagle na miękkich nogach zza komputera, patrzymy na zegarek i ze zgrozą stwierdzamy, że za dwie godziny wypadałoby pojawić się w pracy.

W prawym narożniku – Sydicate

Pierwsze, co rzuca mi się na klawisze, to system celowania. Może nie jest normalnym, że w grach szuka się utrudnień, ale niestety ja tak mam. I jeśli mam do wyboru standard, wyświechtaną oczywistość odartą z jakiejkolwiek odrobiny innowacyjności, lub świecące, jeszcze zametkowane, kolorowe i migające novum, wybieram to drugie. Jest trudno. Trzeba pamiętać o gigantycznym odrzucie, o trzęsących się podłogach, o podmuchach gorącego powietrza spowodowanych atakami z flanek. Coś pięknego.

Kolejnym plusem gry jest świetnie rozwinięta sztuczna inteligencja przeciętnego zjadacza chleba, który ma nieszczęście stanąć nam na drodze. Zdecydowanie nie plączą się pod nogami, stosują wymyślne uniki, potrafią schować się na bardzo długo za przeszkodą i cierpliwie czekać, aż nasz bohater zacznie rozglądać się za porzuconym magazynkiem.

Następuje pierwsza wymiana ciosów i pierwsze wybite zęby.

W Deus Ex są to walki z bossami. Nie wiem, kto Eidosowi sprzedał „genialny” pomysł na oddanie prac nad jednym z najważniejszych elementów shootera w obce ręce; ale mam nadzieję, że dobrze na tym zarobił, kupił bilet na samolot i właśnie jest w drodze na bezludną wyspę, z której nigdy nie zamierza emigrować. Walki są zupełnie nieciekawe. Dodatkowo rozwiązania, które w założeniu miały przychodzić intuicyjnie, są czasami zupełnie niejasne.

Piętą achillesową nowego Syndicate jest za to długość rozgrywki. Jak to możliwe, że singla można skończyć w sześć i pół godziny będąc całkowitym laikiem strzelankowym, jak ja? Pewnie, nadrabia multiplayerem. Ale niedługo dojdziemy do absurdalnej sytuacji, gdzie tryb single będzie tylko krótkim, dwudziestominutowym pokazem slajdów przy okazji wprowadzającym gracza w realia świata i objaśniającym: „Tu masz miecz. Ostry koniec kieruj od siebie. Powodzenia”.

Dodatkowo, po rewelacyjnie podłożonym głosie Adama Jensena z DE:HR, zarzucę jeszcze Syndicate brak wypowiedzi ze strony głównego bohatera. Tak tak, oczywiście jest to uzasadnione realiami, bo jako agent Eurocorp, Kilo jest pozbawiony chęci do wyrażania siebie. Rozumiem. Ale w pewnym momencie jego sytuacja ulega diametralnej zmianie, więc dlaczego nie podzieli się z graczem przemyśleniami dotyczącymi nagłego wewnętrznego przepoczwarzenia się w Babinicza?

Sekundanci wkraczają do akcji.

Ścieżka dźwiękowa.

Syndicate wygrywa na całej linii i dzięki motywowi przewodniemu wykańczanie kolejnych napływających fal wrogów nie jest nudne tam, gdzie mogłoby być.

Grafika.

Obie gry mają zdecydowane palety barw i trzymają się tego od początku do końca – DE:HR ciepłe stare złoto i czerń, Syndicate – zimne, stalowo-szare wnętrza. Zarówno jedna, jak i druga konwencja bardzo mi się podoba. Nie potrafiłabym wybrać między nimi, bo obie świetnie się w swoje realia wpisują.

Jeśli natomiast chodzi o jakość silników graficznych, są porównywalne. Czyli średnie. Nawet biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z gładkimi powierzchniami z przyszłości, tekstury mogłyby być lepsze. Bo asfalt o stopniu porowatości porównywalnym z pupcią niemowlaka mnie osobiście nie przekonuje. Mimo ogólnego braku fajerwerków, w tej potyczce wygrywa Deus Ex. Mimika postaci, gesty.

Broń.

Nie jestem ekspertem, więc można się spierać. W Syndicate jest zdecydowanie bardziej różnorodna i ciekawa. Np. karabin z namierzaniem, pozwalający wymieść przeciwnika zza przeszkody. Laser palący wszystko przy wtórze nieprzyjemnego syku. Nawet taka zwolenniczka headshotów i karabinków snajperskich jak ja znalazła pretekst, żeby przetestować je wszystkie.

Zdolności.

Modyfikowanie ciała ludzkiego to oczywiście nie tylko fikuśne łącza wypełzające gustownie na czoło, czy niechęć do pogawędek. Mamy kamuflaż pozwalający zniknąć z oczu przeciwnikom, niewielkie pole siłowe uodparniające na pierwszą dawkę ołowiu po spotkaniu z nieprzyjacielem, możliwość wyperswadowania wrogowi chęci do dalszej egzystencji, czy hakowanie wszechobecnych komputerów przy pomocy odpowiedniego wszczepu. Zastosowanie całego arsenału możliwości bardzo urozmaica rozgrywkę. A pomysłowość twórców w obu grach jest wspaniała. I nie daje wyłonić zwycięzcy starcia.

Poziom trudności.

Szczerze mówiąc trudno mi ocenić, jako że nie bardzo mam porównanie z jakimkolwiek innym FPP. Mogę tylko określić to w ten sposób. Syndicate jest trudniejszy, co uważam za kolejny niewielki plus na jego koncie. Można śmiało powiedzieć, że z zawiązanymi oczami tej gry ukończyć się nie da.

Gong. Werdykt sędziowski.

W mojej opinii z tego pojedynku obaj przeciwnicy wyszli żywi, a to dużo. Zdecydowanie bardziej poobijany jest Miles. Niestety, jak ktoś nie ma na tyle woli przetrwania, żeby głośno zaprotestować przeciwko zabójczo modnym okularom partnera sparingowego, tak właśnie kończy.

Elementy RPG, możliwość rozmowy z NPC’ami w konwencji znanej z gier zupełnie niezwiązanych ze strzelankami, różnorodność rozwiązań każdej sytuacji, jakie gra oferuje. To sprawia, że bohater przestaje być maszyną do zabijania, bezmyślną lalką, którą sterujemy od walki do walki. Staje się po trochu hakerem, złodziejem, snajperem i filozofem.
Dodatkowym atutem jest tu też wielkość świata i możliwość zdobywania i rozwiązywania zadań pobocznych, których w Syndicate po prostu nie ma.

Ale, jak napisałam, z ringu nikogo nie zniesiono. Obyło się też bez ucieczek przed pierwszym ciosem.

Obie gry przypadły mi do gustu. I chociaż do jednej zapewne będę wracać częściej, niż do drugiej, z pewnością żadna z nich nie obrośnie kurzem na półce.

00:50: Mass Effect 3
08:32: Nowe dodatki do Battlefield 3
15:43: Platformówka FEZ
23:37: Children of Liberty
29:12: Zmiany w studiu Lionhead :P
40:52: odina podsumowanie Rage
51:20: I am Live
58:56: Zakańczamy
1:00:42: Wtopy

Wersja audio.

VGA – 00:40
Syndicate – 19:52
Afterfall: Insanity – 26:53
Modern Warfare 3 – 46:06

Wersja audio.

Wersja audio.