Utrzymanie tempa głównego wątku fabularnego w grach open world jest zwykle problematyczne i gracze sami muszą dbać o „popychanie” fabuły do przodu. Czy gra będzie w jakiś sposób nagradzała/karała graczy, którzy zamiast wykonywania zadań pobocznych i handlu rybami będą na złamanie karku pędzili przez główny wątek?

Marcin Momot, Community Manager: Mogłaby, ale po co? Dobre produkcje charakteryzują się tak dobranym tempem, że gracz sam robi sobie przerwę i jest to dla niego czy dla niej zupełnie naturalne. Karanie kogokolwiek jest sprzeczne z naszą filozofią tworzenia gier – kar nie będzie, będzie świetna fabuła, która czasami będzie zachęcać do tego, aby jej kosztować, a czasami porwie graczy tak, że nie będą się mogli od niej oderwać. Nasze poprzednie gry nauczyły nas jak opowiadać historię w porywający sposób, a “trójka” będzie pod tym kątem czymś naprawdę wybitnym.

O ile posiadacze PC nie muszą się obawiać o import save’ów, o tyle wciąż zagadką pozostaje import w przypadku posiadaczy konsol. Czy osoby tworzące nową grę w Wiedźmin 3 będą mogły dokonać wyborów z poprzednich części, np. poprzez interaktywny komiks, czy też narzucona zostanie im „kanoniczna” wersja wydarzeń, tak jak było w przypadku części drugiej na Xboxie 360?

Osoby, które wcześniej nie miały kontaktu z serią nie muszą się obawiać, że nie będą w stanie nadążyć za fabułą Wiedźmina 3. Trzecia część to niejako czysta karta – jak pewnie pamiętacie, pod koniec “dwójki” Nilfgaard atakuje Północne Królestwa. Jest wojna, a na Geralta nie wpływają już siły polityczne, wraca do swoich korzeni, znów poluje na potwory itd. Z drugiej strony, gra jest kontynuacją “dwójki” i gracze, którzy znają serię na wylot poczują się od razu jak w domu – udało nam się połączyć przyjemne z pożytecznym. Jeśli chodzi o import stanów gry – w chwili obecnej potwierdzamy tę funkcjonalność na PC, a jeśli chodzi o konsole, eksplorujemy dostępne opcje.

Czy w trzeciej części wiedźmińskiej sagi ponownie pojawią się wyjątkowo odczuwalne napięcia społeczne, antypatie, podziały ze względu na rasy oraz związane z tym wybory?

Oczywiście! Całe uniwersum Sapkowskiego jest w gruncie rzeczy oparte na podobnym założeniu i Wiedźmin 3 nie będzie się z niego wyłamywał. Staramy się ukazać w Wiedźminie wszystkie z odcieni szarości, dlatego gracze oczekujący trudnych wyborów moralnych nie będą zawiedzeni.

Jako że w pierwszej części gracze mogli zachować neutralność, powstało pytanie czy w trzeciej odsłonie przygód białego wilka równie będziemy mogli się tak zachować. Czy Wiedźmin 3 pozwoli wybrać graczom drogę całkowitej neutralności?

Nie ma czegoś takiego jak całkowita neutralność. W prawdziwym życiu wszystko jest subiektywne i takie też jest w Wiedźminie 3. Czy przejście obok płonącej wioski jest zachowaniem neutralnym? To zależy od gracza – dla niektórych brak stosownego odruchu w obliczu zła jest po prostu inną formą zła, dla innych będzie to zachowanie neutralności. W Wiedźminie wybory nigdy nie były błahe – staramy się, aby każda decyzja, którą podejmą grający, była angażująca emocjonalnie.

Przed wyruszeniem w drogę, należy zebrać drużynę – wiedział o tym Geralt w sadze Andrzeja Sapkowskiego, wiedział o tym również Piotr Fronczewski. Czy w Trzeciej części napotkamy osoby, które pomogą nam podczas walk, czy też tradycyjnie sami będziemy mierzyć się z przeciwnościami losu?

Geralt ma sporo przyjaciół, ale też sporo wrogów. Jedni i drudzy dadzą o sobie znać w trakcie trwania przygody. Więcej w chwili obecnej zdradzić nie chcę.

Jednym z elementów gameplayu, które doczekały się zmian, jest system alchemii. Czy możecie wytłumaczyć, jak teraz będzie wyglądało używanie eliksirów, oraz czym kierowaliście się dokonując tych zmian?

Od teraz eliksiry będą mogły być aktywowane w dowolnym momencie, ale – co niezmiernie ważne – będą musiały być wcześniej zażyte. Chcemy tym zabiegiem połączyć kanon Wiedźmina (wcześniejsze przygotowanie do walki) z oczekiwaniami graczy względem mechaniki gier RPG.

Kocie oczy Geralta i jego nadludzka zwinność aż proszą się o rozszerzenie systemu skradania. Czy  sekcje skradania powracają, a jeśli tak, to czy wprowadziliście do nich jakieś zmiany? Czy możemy się spodziewać misji bądź zadań, które pozwolą nam na wykorzystanie tych zdolności w taki sposób aby uniknąć konfliktu i ewentualnie doświadczyć innego rezultatu?

W Wiedźminie 3: Dziki Gon nie będzie elementów skradanych.

Czy wybierając wyższy poziom trudności (może „mroczny” ;) ) napotkamy na zmiany gameplayowe, tzn: brak otwartych drzwi, utrudnione wykonanie zadań, nieobecność pewnych postaci?

Nie. Każdy ma inne tempo i oczekiwania wobec gry – nie chcemy nikogo za to karać. Naszym zdaniem byłoby to nieuczciwe, gdyby ktoś grający na łatwym poziomie trudności nie zobaczył jakiegoś dialogu lub scenki – gra jest dla wszystkich, a to czy bardziej oczekuje się od niej większego wyzwania podczas walki, czy zajmującej fabuły, nie powinno być naszą decyzją. Słowem, nie wykluczamy nikogo za to jak lubi grać.

Jak ekipa pracująca nad wiedźminem odbiera niepokoje graczy związane z pojawiającą się w trzeciej części opcją szybkiej podróży? Wiele osób uważa, że w tej sytuacji handel miedzy daleko położonymi miastami może być błahy.

Jeśli chodzi o szybką podróż, trzeba pamiętać, że nie ma możliwości dotarcia do miejsca, którego wcześniej nie odwiedziliśmy. Dodatkowo, stworzony przez nas świat jest na tyle fascynujący, że częste używanie szybkiej podróży na pewno wywoła u graczy poczucie, że coś jednak tracą – jest cała masa miejsc, których nie da się odkryć inaczej niż poprzez “fizyczną” podróż.

Czy powrócą animowane przerywniki? Jeśli tak, to w jakiej konwencji możemy się ich spodziewać – będą bardziej przypominać te z Wiedźmina 1, Wiedźmina 2 lub będą całkowicie nowym spojrzeniem na ten temat?

Chcemy wziąć to co najlepsze z konwencji przerywników w Wiedźminie 1 i 2, dodać garść świeżych pomysłów, które powstały w naszych głowach od czasu premiery ostatniej części i stworzyć tym samym styl unikalny dla “trójki”. O ile nic się nie zmieni, przerywniki będą animowanymi obrazami, malowanymi tuszem. Pojawią się w grze w formie podsumowań niektórych questów. Dla przykładu, zadanie poboczne, które pokazaliśmy na E3; po jego zakończeniu dziennikarze zobaczyli podsumowanie historii wioski po tym, gdy rozprawiliśmy się z Leszym. Normalnie gracz zobaczy takie podsumowanie po kilku godzinach gry, gdy wróci do danej lokacji.

A teraz czas na śmiałe pytania „with chance of meatballs” :D

Na jednej z grafik zobaczyć możemy młodą osobę o siwych włosach podróżującą wraz z Geraltem, która prawdopodobnie jest znana fanom książek. Czy przygotowaliście więcej tego typu niespodzianek – powrotów znanych postaci dla fanów uniwersum, czy podobnie jak w przypadku Wiedźmina 2 postanowiliście wykreować nowych bohaterów pierwszoplanowych, alla Iorweth, Roche?

W grze spotkamy zarówno postaci dobrze znane z sagi, jak i zupełnie nowe, powołane do życia specjalnie na potrzeby gry.

Zważywszy na fakt, że Geralt odzyskał pamięć, czy może ponieść konsekwencje spowodowane łamaniem swojego wiedźmińskiego kodu (np: konsekwencje związanie z oddaniem duszy 2 ludzi duchowi szpitala, etc.) ?

Wiedźmin to seria, która zawsze opierała się na wyborach i ich konsekwencjach – oceniane są zarówno działania podjęte przez graczy, jak i grzechy zaniechania. Teoretycznie więc, wszystko jest możliwe. Jak to będzie wyglądało w praktyce… zobaczycie w dniu premiery!

PS. Co wiedźmin jada :D ?

Swoich przeciwników na śniadanie! :)

Redakcja DualShock Podcast dziękuje CD Projekt RED za poświęcony nam czas, jak i życzy sukcesu nadchodzącej produkcji!

Nie chcę pisać kolejne laurki Wiedźminowi drugiemu, jest to gra dobra i wszyscy o tym doskonale wiemy, jednak ma parę skaz na tyle wyraźnych, że nie pozwalają mi one spać spokojnie. W tekście będzie trochę żalu, zwierzeń, subiektywnych opinii i sporo Mrokowego marudzenia, więc lojalnie ostrzegam. Aha, grałem ścieżką Roche’a, więc nie wiem jak gra wygląda z drugiej strony barykady, ale póki co nie mam ochoty sprawdzać.

Do Wiesława podchodziłem wielokrotnie, a każde z tych podejść kończyło się krótko po zakończeniu prologu. Przyczyna była prosta – sterowanie. Chociaż gra jest przystosowana do korzystania z klawiatury i myszki to jednak do momentu gdy kupiłem porządnego pada i rozsiadłem się wygonie w fotelu nie było mowy o dalszej zabawie. Dopiero na padzie Wiedźmiński interfejs staje się przyjazny, a gameplay płynny.

Dobrze, siedzimy wygodnie w fotelu, rozgrywamy kilka pierwszych starć, jest zręcznościowo, jest szybko, Geralt robi uniki turlając się. STOP! A gdzie poszedł wiedźmiński styl walki? Pochędorzyć do lasu? Gdzie parady, zasłony, finty, piruety, praca nóg i te wszystkie kocie ruchy, które tak pięknie były opisane w książce? Mało tego wiedźmin zanim się porządnie rozhula i w końcu odpali jakieś ciekawsze animacje walki, macha mieczem jak cepem. Zabrakło mi też automatycznego podejścia do przeciwnika, nie raz zdarzyło się, że potwór był w zasięgu, a Geralt z uporem maniaka ciął powietrze przed nim. Moim zdaniem starcia w pierwszej części chociaż też nieidealne były zrealizowane trochę lepiej. Na pewno były szybsze, bardziej absorbujące (timing), obecność trzech stylów walki nie pozostaje tu bez znaczenia.

Mówiąc o walce nie sposób nie wspomnieć o alchemii. I tutaj autorzy się nie popisali. Czemu jedynym efektem zażycia eliksiru poza zwiększonymi statami jest nic niemówiąca ikonka? Strasznie biednie to wygląda, a jedynym interesującym efektem jest ten po łyknięciu Kota. A tak pięknie można to rozwinąć, w książce po wypiciu niektórych eliksirów Geralt np. stawał się blady jak ściana, a jego źrenice tak się rozszerzały, że oczy były całe czarne. Szkoda, że tego typu efektów zabrakło w grze. Mam nadzieję, że w Wiedźminie trzecim, wypity eliksir będę mógł rozpoznać po wyglądzie postaci, a nie po ikonce i liczniku obok niej.

Idziemy dalej, ktoś ginie, trafiamy do położonej w puszczy osady Flotsam i tutaj mój największy zarzut co do tej gry, brak słowiańskiego klimatu części pierwszej. Wszystko zaczyna przypominać jakieś epickie high fantasy. Gdzie swojskie lasy, bagna, skąpane w słońcu pola? Okolice pierwszego aktu przypominały mi raczej amazońską dżunglę, nawet nazwa wioski Binduga brzmi w tym momencie karykaturalnie. Epickość i niepotrzebny rozmach ciągnie się niestety, aż do końca gry przez co nie mogłem, w ogóle utożsamić się z tym światem. Utrudniała mi to też za bardzo ukierunkowana na politykowanie fabuła. Za mało w tym wszystkim osobistej historii Geralta, za mało polowania na potwory (chociaż wieloetapowe przygotowania do walki Kejranem czy odczynianie klątwy w drugim akcie, było super). Przykro mi to mówić, ale historia w Zabójcach Królów poza kilkoma momentami, w ogóle mnie nie zainteresowała. Wątek romansowy z Triss i innymi kobietami jest potraktowany po macoszemu, a to całe „dojrzałe” podejście do tematu i tak sprowadza się do chędorzenia (to słowo jest zdecydowanie nadużywane w dialogach). Za to akt trzeci jest zwyczajnie niedorobiony. W momencie gdy zdobyłem najlepszą zbroję gra się skończyła :D

Odnośnie samego Geralta, w tej części jest on zagrany słabo biorąc pod uwagę poprzednią grę. Mówi sennie i strasznie mrukliwie, nosowo, brakuje mi u tej postaci spectrum emocji jakimi się charakteryzowała chociażby w książce. Chyba Rozenkowi konkurencja dosypywała środki usypiające do napojów.

I to tyle, a może aż tyle, mam nadzieję, że przy produkcji trzeciej część twórcy przemyślą kilka spraw i otrzymamy grę wybitną na jaką zasługuje postać Wiedźmina. Na tę chwilę Wiedźmin 2 wydaje mi się odrobinę przehype’owany, ale nadal świetny i wart zagrania. Dla równowagi dodam, że do Mass Effect 3 podchodziłem więcej razy i jak dotąd bezskutecznie :P

PS. I niech wywalą te paskudne komiksowe plansze ze wspomnieniami z jednoczesnym przywróceniem pięknych pastelowych malunków z części pierwszej (dzięki z Aki za tę uwagę).

DS Podcast przedstawia pierwsze Bladego kroki na wiedźmińskim szlaku. Jakie przygody czekają go w początkowych momentach pierwszego aktu?  Tajemnicza przepowiednia, BESTIA, Czas Miecza i Topora. Szczególnie sporo topora. No i gadających psów. Materiał bogaty w okrzyki, porażki i różnej maści głupawki.

Wersja audio.