Niecałe 12 lat temu, nikomu nieznani ludzie ze studia Terminal Reality stworzyli survival-horror, który powinien zapisać się w pamięci wszystkich użytkowników komputerów osobistych. Niestety, Nocturne (bo tak się zwała owa gra) odszedł w zapomnienie, ale Bizonek pamięta go bardzo dobrze…

Zacznijmy od fabuły, bo to ona kreuje genialny klimat, cechujący grę od początku do końca. Akcja gry rozgrywa się na przełomie lat 20 i 30 XX wieku.  Głównym bohaterem gry jest Stranger – łowca potworów, demonów, wiedźm i innych piekielnych bękartów. Jego zleceniodawcą jest organizacja Spookhouse, którą w 1903 roku założył prezydent Roosvelt, po tym, jak w czasie polowania sam upolował wilkołaka. Agenci owej organizacji zajmują się tępieniem różnorakich nadprzyrodzonych mocy, które mogą zachwiać spokojem świata. Powiedzmy, że to trochę takie hardkorowe „Archiwum X”. Cechą szczególną gry jest gęsty klimat, który jest połączeniem klasycznych horrorów z klimatami noir – mniam!

Zaczynając grę, dowolnie wybieramy jeden z czterech rozdziałów, po których odblokowujemy epilog. Taka nieliniowość jest powodowana tym, że każdy rozdział opowiada oddzielną, oryginalną historię i tak naprawdę nic nie zmusza nas do przechodzenia ich, w jakiejś ustalonej kolejności. W pierwszym rozdziale Stranger wraz ze swą dhampirzą partnerką, musi wykraść pewien artefakt z okupowanego przez wampiry zamku w Bawarii. Drugi rozdział rzuca naszego bohatera do starego, amerykańskiego miasteczka ,opanowanego przez złe moce (scenariusz tej części gry bardzo przypomina mi powieść Stephena Kinga „Desperacja). Rozdział trzeci, to utrzymana w klimacie noir wycieczka do Chicago, opanowanego przez Ala Capone i jego nieumarłą armię (prawda, że brzmi świetnie? :D). Zaś w ostatnim rozdziale, Stranger udaje się do rezydencji eks-agenta Spookhouse, by wytępić szerzące się tam zło. Uff… jest tego trochę, prawda? Każdy rozdział cechuje odmienny klimat i zdania, więc różnorodność jest zapewniona.

Nocturne wywołał ogromne poruszenie swoim pojawieniem się w 1999 roku. Głównym powodem, dla którego ludzie sięgali po grę, była niesamowita technologia drzemiąca w jej silniku (dumnie noszącym nazwę „Nocturne Engine”), pozwalająca na tworzenie dynamicznego oświetlenia i cieni. Rewolucyjne rozwiązanie niosło jednak ze sobą jedną, dość poważną wadę – wysokie wymagania sprzętowe. Po raz pierwszy przyszło mi zagrać w Nocturne, na komputerze wyposażonym w kartę graficzną Nvidia Riva TNT 2, która owym czasie nie miała sobie równych, a mimo to, gra miała tendencje do przycinania. Nie mniej – każdy kto widział Nocturne w pełnej krasie, musiał przyznać, że cieniowanie wyglądało po prostu spektakularnie. PSX miał Silent Hill i całkiem niezłą latarkę, ale realistycznych cieni i odbić światła tam nie uraczyliśmy.

Genialny setting i technologia to niestety nie wszystko – gra musiała się też obronić gameplayem. Tutaj już nie było tak pięknie, jakbyśmy mogli się spodziewać. Struktura silnika wymuszała statyczne tła i renderowane postacie – podobnie jak w pierwszych Resident Evil. Musieliśmy więc polegać na nieruchomej kamerze, której położenie często doprowadzało do spazmów – szczególnie biorąc pod uwagę, że w przeciwnicy w Nocturnie są wiele szybsi i inteligentniejsi od znanych z produkcji Capcomu. Ciekawym rozwiązaniem było zaimplementowanie w grze ręcznego celowania z asystą auto-aimową, która pozwalała min. na strzelanie do dwóch wrogów na raz, gdy dzierżyliśmy w łapach podwójne pistolety. Poza tym, niektóre bronie wykorzystywały różne typy amunicji – np. na zwyczajne stwory używaliśmy ołowianych kul, a na wilkołaki ładowaliśmy pociski odlane ze srebra. Nocturne zawodził jednak w dość ważnej dla survival-horrorów kwestii – nie był straszny. Oglądanie cieni idących do nas stworów było niesamowitym przeżyciem wizualnym, ale ze straszeniem nie miało to wiele wspólnego. Gra była nastawiona bardziej na akcję niż strasznie, a naprawdę trudno czerpać satysfakcję ze strzelania, gdy statyczna kamera nie pozwala nam dostrzec wrogów. Szczególnie denerwowały sekcje w Chicago, w których walczyliśmy z wrogami uzbrojonymi w broń maszynową – często nie wiedzieliśmy nawet, z której strony ktoś do nas strzela… Drugą denerwującą kwestą była eksploracja. Wyobraźcie sobie poruszanie się po ciasnych uliczkach, gdy kamera zmienia perspektywę o 180 stopni, za każdym razem gdy mijamy jakiś budynek, albo strzelanie do wilkołaka w przedziale pociągowym, kiedy kamera obejmuje jedynie 2 mety powierzchni ZA PLECAMI naszego bohatera… Tutaj właśnie ujawniają się dwa główne grzechy tej gry: debilne ustawienie kamery i brak prawdziwie strasznych momentów. By je wybaczyć należało naprawdę mocno wczuć się w klimat i mieć masę samozaparcia. Niestety, większości graczy tego zabrakło i przygody Strangera nie odniosły spodziewanego sukcesu… Szkoda, bo na mnie klimat Nocturne’a zrobił piorunujące wrażenie i chciałbym jeszcze kiedyś doczekać się sequela.
Nie mniej, jeżeli macie nieco cierpliwości i ciągotki do survival-horrorów, to możecie dać owej produkcji szansę. Polecam głównie tym, którzy cenią klimat ponad gameplay – tacy gracze na pewno nie zawiodą się Nocturnem i będą go wspominać równie ciepło jak Ja.

Na koniec wspominek zostawiam was ze świetnym kawałkiem, który możemy usłyszeć w Chicagowskim klubie – niech to posłuży wam za kąsek niesamowitego klimatu, w którym skąpana jest owa produkcja…

Silnik Nocturne nie umiera…

Choć Nocturne nie odniósł spodziewanego sukcesu, Terminal Reality postanowiło nie kończyć pracy na swym autorskim silniku i stworzyło na nim trylogię gier Blair Witch. Jak nietrudno się domyślić, fabuła owych gier opierała się na legendzie o wiedźmie z Blair – znanej z dość rewolucyjnego na swoje czasy filmu Blair Witch Project (czyli kamera w rękę i do lasu!). Co ciekawe, twórcy nie porzucili realów Nocturne’a i tak oto w pierwszej części zatytułowanej „Rustin Paar” wcielaliśmy się w Elspeth „Doc” Holliday – agentkę Spookhouse! Z resztą – powracają znane z Nocturna twarze, w tym sam Stranger, ale nie będę zdradzał jego roli.
Nie mogę się wypowiadać o całej trylogii Blair Witch, bo miałem okazję zaliczyć jedynie wspomnianą część pierwszą, ale jedno muszę przyznać – jest straszniej. Przede wszystkim mamy do czynienia z wiele poważniejszą i mroczniejszą fabułą, a sama gra nie nastawia się jedynie na akcję. Dużo czasu spędza się na rozmowach z ludźmi, poznawaniu ich niecodziennych osobowości i relacji z innymi. A kiedy już gra przechodzi do akcji, to jest wiele przyjemniej niż w Nocturnie. Kamera nie denerwuje tak mocno jak poprzedniku, a sama walka staje się dla gracza czymś w stylu klimatycznego dodatku do eksploracji i poznawania historii. Dynamiczne światła i cienie są wykorzystywane wiele bardziej kreatywnie, niż w przygodach Strangera. Genialnym pomysłem developerów było stworzenie przeciwnika, który jest zbudowany z… gałęzi. Może na pierwszy rzut oka nie brzmi zbyt wspaniale, ale gdy idąc lasem oświetlasz sobie drogę latarką, a przed tobą tworzy się cień gałęzi drzew, to zaczynasz się zastanawiać – czy to tylko gałęzie bujające na wietrze, czy może coś więcej? A podchodząc bliżej, możesz się BARDZO zaskoczyć… Gdyby oryginalny Nocturne był taki, to mielibyśmy od razu klasyk…
Podobno druga i trzecia część Blair Witch, nie są tak dobre jak pierwsza – stąd nie polecam całej trylogii. Nie mniej, sprawę Rustina Parra warto poznać, bo to porządna i arcy-klimatyczna produkcja.

JEST NADZIEJA!

Oooo tak! W roku 2009, Terminal Reality na zamkniętej prezentacji, pokazało swój nowy silnik graficzny – Infernal Engine. Na owej prezentacji, dziennikarze mogli zobaczyć między innymi wyrenderowany w 3D model Strangera! Jak się nietrudno domyślić, obudziło to masę spekulacji odnośnie sequela Nocturne’a – jednak wszystko na nic. Developerzy zamiast kolejnych przygód agentów Spookhouse, stworzyli na owym silniku bardzo ciepło przyjętą grę Ghostbusters: The Video Game. Dobrze jest wiedzieć, że Terminal Reality nadal potrafi tworzyć sukcesywne technologie i gry, ale gdzieś w środku, mam jednak nadzieję, że programiści nadal pamiętają o Nocturnie i za jakiś czas dostaniemy pełnoprawny sequel, albo reboot. Naprawdę, zadowoli mnie cokolwiek – byle by znów poczuć ten klasyczny klimat horrorowo/noir.

Niestety, nie znajdziemy w internecie wspomnianej prezentacji, ale możemy się cieszyć chociaż tym jednym screenshotem…

Witam miasto duchów! Nie piszących zbytnio w komentarzach,
Może ni pierwszy, ni ostatni raz się to na dualshocku zdarza,
Dlategoż poprzeczkę twórczości waszej wyżej wam ustawie,
I zmuszę do wytężenia szarych komórek w małej zabawie…

Tworzymy dla was konkurs, z dość ciekawą nagrodą główną,
Gdzie zasady naszego turnieju posiadają jedną cechę równą,
Co tydzień parę pytań znajdziecie konkursowych w postach,
Wystarczy dobrze odpowiedzieć, niby sprawa jest tak prosta,

Otóż nie, ponieważ liczba odpowiedzi będzie ograniczona,
Ważna pierwsza odpowiedź, ni sekunda nie może być stracona,
Użytkownik może odpowiedzieć w tygodniu na jedno pytanie,
A suma jego punktów zadecyduje czy mu pisane jest wygranie.

Mamy też pytania otwarte, zwycięzcę wyłoni DSowa brać,
Konkurs nasz będzie do ostatniego tygodnia kwietnia trwać,
O nagrodę mnie pytacie? A niech to niespodzianką będzie,
Zdradzę wam tylko, iż na terenie Polski dotrze wszędzie.

Tyle gwoli wstępu, zakończymy już te całe wierszowanie,
Zasady i pytania na końcu a prozą do newsów rozpocznę maszerowanie.

Podobno wewnętrzny film z Microsoft pochodzący z Maja 2010, ujawnia ambitne plany firmy, aby przenieść PC-Gaming na komputery z systemem Windows do przodu, potencjalnie wiążących Xbox Live, Avatary, Bing i inne usługi Microsoft razem w jednym pakiecie. Film pokazuje next-genową wizję „WGX” (Windows Game eXperience). To plan, który mógłby obejmować włączenie Avatarów XBOX Live do gier na PC, dając jednocześnie szybki i łatwy dostęp do usług społecznościowych (Facebook, Twitter) i gry dla niedzielnych graczy, takich jak Farmville i Bejeweled. Jest też wsparcie dla mikro-transakcji, obejmujących zakup nowych pozycji do swojego awatara lub rzeczy takich jak broń by wspomóc znajomych w strzelankach. Widzimy również możliwości dostosowywania online tożsamości swojego awatara, jak i bezproblemową integrację z Windows, co oznacza, że przyjaciel może Ci przerwać na szybką grę, gdy akurat jesteś w pracy i pracujesz nad wykresami. Funkcje pokazane w filmie to tylko plotki, więc nie traktujmy tego jak coś pewnego. Wygląda jednak bardzo ciekawe.

Trine 2, cudna logiczna platformówka wydana przez firmę Atlus niestety zalicza obsuwkę :( Miała ukazać się na wiosnę(czyli patrząc przez okno już niedługo), lecz wiosenne klimaty są jeszcze troszeczkę zbyt zimne dla Trine2. Frozenbite musi się do końca rozmrozić, dlatego też jego produkcja wyjdzie pod koniec lata 2011 roku.

http://www.youtube.com/watch?v=g3q_W_D-zx4

Tryby multiplayer’owe Duke Nukem Forever opisane…hurray :)

W Official Xbox Magazine wyłożono kawę na ławę i w typowo Duke’owym stylu przedstawiono zabawę z lub przeciwko innym graczom. Przy wsparciu 8 osób jednocześnie będziemy mogli pobawić się w takich trybach jak:

• Dukematch – czyli zwykły deathmatch.
• Team Dukematch – drużynowy deathmatch.
• Hail to the King – Dukowy odpowiednik King of the Hill znany między innymi z serii GoW, czyli zajmowanie szczególnych punktów na mapie, i utrzymanie się w nich jak najdłużej, co nagradzane jest oczywiście punktami. Drużyna z największą liczbą punktów wygrywa.
• Capture the Babe – to wariacja starego i dobrego Capture the Flag. Dlaczego wariacja? Ponieważ będziemy starali się wykraść przeciwnej drużynie ich „lachony”, które nie będą zwykłymi statuetkami/przedmiotami. Będą się wyrywać, świrować i wyrywać gdy będziemy chcieli ją pojmać, więc będzie trzeba wyprowadzić „delikatnego klapsa” by przestała marudzić…

Na starcie otrzymamy 10 map, ta liczba pewnie rozszerzy się z czasem, wraz z DLC. Znajdziemy wśród nich remake Dukeburger, czyli miniaturowe Duke’i w gigantycznym świecie, Kasyno w Las Vegas oraz klimaty dzikiego zachodu Morningwood. Poza tym potwierdzili kilka broni, między innymi: the pistol, shotgun, ripper chaingun, pipebomb, RPG rocket launcher, shrinker, railgun, freezer, devastator i trip bomb. Nie zabraknie również Jetpack’a na niektórych mapach multi, w singlu jednak go nie zobaczymy. Jak już wszędzie będziemy zbierać doświadczenie w multi, dzięki któremu będziemy levelować. Nie zabraknie też dodatków takich jak napakowane sterydami one hit kills (Rudzian Power), HoloDuke’i (Whoa…3D) oraz pipe bomby. Więcej na duke4.net

A teraz małe FFFFFUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUUU (zobaczcie poniżej)

Who You gonna call?

Czy nie każdy z nas chciał kiedyś zostać pogromcą duchów? Nic prostszego – zakładajcie plecaki protonowe i jedziemy. Ghostbusters: Sanctum of Slime pojawiło się w środę 23 marca na Xbox Live, PSN oraz PC (Steam). Czujecie się osamotnieni w walce z upiorami? NEIN! Ponieważ GB:SoS posiada tryb co-op do 4 osób, a poza tym mamy nowe bronie, nowy samochód ECTO-4WD, i tym razem o dziwo pozwalają nam krzyżować wiązki!

Activision ujawnia jedną z postaci z X-Men: Destiny

Silicon Knights odpowiedzialne między innymi za Too Human (cholera strasznie mi głupio, ze tak mało opowiedziałem na temat tej cudnej gry, tyle rzeczy istotnych pominąłem) tworzy tytuł związany z serią X-Men.

Będzie to podobno zupełnie nieliniowy RPG z popularnymi już momentami decyzyjnymi, zaczynając od frakcji która wybierzemy (dobro/zło). Do wyboru będziemy mieli trzy postacie, których losem pokierujemy.
Oto jedna z nich:

Aimi Yoshida
Wiek: 15 lat
Wzrost: 155 cm
Waga: 43,09 kg
Styl walki: Akrobatyczny i pełny wdzięku (lol)
Historia: Przeszmuglowana z Japonii przez rodziców mutantów tuż przed antymutantową nagonką. Aimi pojawia się w San Francisco na tankowcu (sounds familiar??). Jest zbyt młoda i przestraszona by zrozumieć zamiary rodziców. Odczuwa wyłącznie gniew oraz gorycz odrzucenia (ah ta dzisiejsza młodzież).

Nie mogę się powstrzymać ale od czasu jak pierwszy raz zobaczyłem opis tej postaci siedzi w mi w głowie…(filmik poniżej)

Crysis 2 Easter Egg

Zapewne każdy z was chociaż raz w życiu widział filmik z windą. Aż czasem smutno jest mi, że mnie nigdy nic takiego nie spotkało :) Dla przypomnienia

Cóż, na podobny pomysł wpadła ekipa Crysis 2. Wygląda to całkiem zacnie, a zaskoczenie jest nieuniknione :)

http://www.youtube.com/watch?v=VO2EnzJu9nI

Czas trwania konkursu: od tygodnia zaczynającego się 21 marca 2011 do ostatniego tygodnia kwietnia 2011 – czyli 6 tygodni. Zasady konkursu są następujące:

1. Udział w konkursie mogą brać wyłącznie zarejestrowani użytkownicy
2. W każdym odcinku SingleShock Weekly (na końcu) znajdziemy pytania konkursowe z zakresu wiedzy o grach na komputery osobiste, jak i konsole, różne ciekawostki związane z rynkiem gier oraz nowych technologii.
3. Na pytania odpowiadamy w komentarzach. Oczywiście podając numer pytania.
4. Jeden użytkownik może odpowiedzieć tylko na 1 pytanie/zagadkę w tygodniu.
5. Każda odpowiedź liczona jest tylko jeden raz, czyli jeśli na pierwsze pytanie któryś z uczestników odpowie poprawnie a po chwili następny użytkownik napisze taką samą odpowiedź na te same pytanie – liczy się odpowiedź osoby która pierwsza napisała komentarz.
• Jeżeli jest zaznaczone pytanie jako: „pytanie otwarte” – to najlepsza odpowiedź zostanie wybrana przez ekipę DualShock Podcast. W takim przypadku nie liczą się punkty 4. oraz 5.
6. Za każdą poprawną odpowiedź dany użytkownik otrzymuje 1 punkt
7. Użytkownik z największa sumą punktów do ostatniego tygodnia kwietnia zostaje okrzyknięty zwycięzcą oraz zgarnia nagrodę główną.
8. Nagrody zostaną wysłane Pocztą Polską na terenie kraju.

NAGRODY:
1-sze miejsce: Plecak Bosch, Pendrive 4GB Bosch(zapis 5mb odczyt: 20mb), Scyzoryk Victorinox Bosch, Kubek Bosch
2-gie miejsce: Pendrive 4GB Bosch(zapis 5mb odczyt: 20mb), Kubek Bosch
3-cie miejsce: Pendrive 4GB Bosch(zapis 5mb odczyt: 20mb)

Dalej szukamy sponsorów, co oznacza, że pula nagród może się znacznie powiększyć :)

Sponsorzy nagród:

Na aktualny tydzień, pytania wyglądają następująco:

PROSZĘ O ZAPOZNANIE SIĘ Z REGULAMINEM PRZED PRZYSTĄPIENIEM DO ODPOWIEDZI!

1. Jakie dwie serie sparodiowane zostały przez twórców Bulletstorm?

2. W której części Tomb Raider możemy podziwiać takie widoki?

3. Podaj nazwę tej gry.

4. Pytanie otwarte: Napisz dlaczego Twoim zdaniem Duke nosi ciemne okulary (poza byciem „cool”)

5. Cóż to za klasyk?

6. Pytanie otwarte: Przypisz dialogi do danego obrazka.

7. W jakim shooterze militarnym możemy spotkać takie akcje?