Panowie Redaktorzy, a co z obśmianym na wszystkie cztery strony świata, multi? Testowaliście bliżej jak to wygląda?

PS Nie wiem, ale to chyba też mnie trochę zmylił komentarz jakiegoś użytkownika Youtube do autora tego filmiku (http://youtu.be/xX-UV7EQqRk?hd=1) – ” Osłony są zbędnym dodatkiem na hardzie, wiem bo przeszedłem już na PS3. Musisz bez przerwy jechać na dodge’u i bullet time’ie. Wspomnisz moje słowa w chapterze 5. Ale jeszcze jest nadzieja, może się nauczysz.”

Jednak oceniając grę zawsze potrzeba chwili zastanowienia, głównie z dwóch powodów – nie wszystkie stare gry były genialne, po prostu nasz mózg jest tak zbudowany, że z czasem patrzy na dawne wydarzenia przychylniejszym okiem, wybacza błędy, zapomina potknięcia i gloryfikuje jedynie dobre strony.

Z drugiej, grając w produkt nowy może pojawić jedna z dwóch sytuacji:

– OMG TO JEST NOWE, kiedy sam fakt doświadczania nowych bodźców przyćmiewa zdolność do racjonalnej kognicji (och prawnictwo is strong in this one). Na tym żerują obecnie producenci, bo wiedza, że jeśli bodźców nie zabraknie na przestrzeni całej gry, gracz nigdy na spokojnie się nad nią nie zastanowi. Fakt, że fabularnie „wszystko już było” sprawi zaś, że po zakończeniu jedynym przemyśleniem będzie „wow, ale jazda, chce więcej” -> DLC.

– KIEDYŚ BYŁO LEPIEJ, kiedy to grając w nowy produkt będziemy od niego oczekiwali, że przypomni nam granie w starsze tytuły (odsyłam do punktu o pamięci), a każdą próbę odejścia od tego co subiektywnie uznajemy na „rdzeń” produktu będziemy widzieć jako zdradę. Tak miałem grając w Hitman Blood Money, kiedy uważałem pozorowanie morderstw, trutki i skakanie po balkonach za totalny kretynizm i jeżyłem się kiedy ktoś chwalił BM w mojej obecności. Czas pokazał, jak się myliłem.

Wiem, że świat się zmienił i ludzie oczekują wybuchów i eksplozji. Mam jednak doskonały przykład – filmy. Tak, ludzie to debile i każda krytyka Transformers 2 kończy się z genialną retoryką „czego się spodziewałeś, to film akcji”. Cóż, odpowiadam, oczekuję, by nie traktowano mnie jak nabuzowanego cukrem sfrustrowanego amerykańskiego nastolatka nienauczonego wartości moralnych.

Czy można nagrać taki film akcji? Avengers pokazało, że tak. Mamy wybuchy, akcję, „twarde” teksty. Faktycznie, ale mamy też chwile rozmów, przemyśleń, parę nienachalnych żartów, sprytne odniesienia dla fanów uniwersum, postacie kobiece nie są wykorzystywane jedynie jako „eye candy”, postacie mają swoje motywacje, przemyślenia i cele. Nic nie wybucha nam w twarz, ujęcia są przemyślane, a montaż płynny. Jak widać – można. Potrzeba tylko utalentowanych ludzi, a nie jedynie milionów na gigantyczne eksplozje i wykokszone efekty.

Trochę gorsze jest to, że dzisiejsze gry są strasznie krótkie i to dotyczy wszystkich gier. Nie wiem, czy określić to jako wadę czy zaletę bo przyznaję, że mi samemu ciężko się zabrać za jakąś dłuższą grę typu starych cRPG jak Icewind… Z kolei na Bastion miałem czas (chociaż to jest zupełnie inny gameplay), w którym niesamowicie przeszkadzało mi to jaka ta gra jest krótka. Fakt ona ma jeszcze kilka trybów gry do wypróbowania, ale wiem, że tam już nie będzie nic nowego, fabuła, narracja ta sama. Wszystko powtórzone, Deja Vu. To jest sztuczne przedłużanie gry przez dodanie nowych ulepszeń do przedmiotów i trochę zwiększenia poziomu trudności. Między innymi dlatego nie przepadałem za Diablo ( o ile osób mnie teraz znienawidzi), bo brakuje mi tam prawdziwej fabuły, która niby istnieje, ale jest tylko przykrywką? Ozdobą? I Diablo jest idealnym przykładem na to jak gry są maksymalnie upraszczane…

Wracając do wpływu dzisiejszego świata na ludzi. Najlepsze jest to, że mam znajomych twierdzących, że Mass Effect 3 był dobrą grą, nawet lepszą od drugiej części (Blady nie wybaczy heh)… Albo Fallout 3, który dominuje na Falloutem 2 fabułą, JAK?!?!?!?!

Przepraszam za błędy, ale pisane na szybko pod wypływem emocji…

Co do Tomb Raider – wyjaśniliśmy w nagraniu co i jak przeca :)

Jaki jeszcze temat trzeba znaleźć, żeby skusić Cię do rozmowy :) ?

PS. Nie rozumiem waszych ekscytacji nowym Tomb Raider’em, przecież to będzie Uncharted z cyckami i „press X” by ukończyć grę.
Pozdrawiam i życzę dalszych sukcesów. Oby fanów z specyficznym poczuciem humoru oraz podejściem do gier wam się mnożyło.

ToMB Raider i jego wymowa – yes, I’m aware of proper pronunciation, „tUUMb ReiHder” :D jednakże jest to tak silnie zakorzeniony w naszej kulturze sposób wymawiania tego tytułu, że akceptuję go w pełni. Sam mówię nadal o silniku UNREALA, a nie „ANRILA”, ot, kwestia kolorowych lat 90tych :)

Pikmin – tak, posiadam Gamecuba, to jedna z moich ulubionych konsol ;) Pikmina jednak nigdy nie posiadałem, a jedynie grałem godzinę w część pierwszą podczas wyprawy do Empiku w Katowicach. Good times, tytuł pozostał w moim sercu i widzę, że trójka trzyma klimat i prezentuje całkiem zgrabny poziom. Nie narzekam, bo nigdy gra nie tworzyła nie wiadomo jakich oczekiwań.

Co do Tommy Driver, tfu, Tombi Raijder, tfu, NOWYCH PRZYGÓD LARY, to czy mi się wydaje, ale mimo wszystko…e.. „rozmiar” Lary uległ powiększeniu od czasu pierwszego CGI trailera sprzed roku? Tak, nadal jest wszystko akceptowalne i „ludzkie”, ale mimo wszystko mój pajęczy zmysł sugeruje mi wystąpienie okładów z kapusty…

O Maxie Payne 3 powiedziałem już wszystko w podzie, a rola growego Pogromcy Mitów jak najbardziej by do mnie pasowała. Uncharted 3 jest naprawdę średnią grą i najgorszą częścią w trylogii, mimo, że składa się z naprawdę boskich momentów gameplayu – pisałem o tym całkiem niedawno w chacie, jakoś poruszenia nie było, ale może jakoś nawiążę do tej pozycji „przy okazji”.

CubanPete, dzięki za udział w dyskusji, jednak wiedz, że „farmazony” nie są słownikową definicją 20 minutowego uzasadnienia w pełni ugruntowanego stanowiska osoby potrafiącej zanalizować problem zarówno z obiektywnej jak i subiektywnej strony. Also – tak, MGS4 zgwałciło serię, tym gorzej, że zrobił to sam jej ojciec. Odsyłam do naszego Spoiler Alert Podcast, gdzie wraz z Bizonem gruntownie uzasadniliśmy tę tezę, analizując każdą misję w grze. Polecamy się na przyszłość :) GAME BUSTERS!!

Max Payne był grą naprawdę dobrą. Był tam motyw zemsty, ale przecież nie tylko on. Za zwykły początek można uznać uzależnienie od narkotyków, które bezpośrednio łączyło sprawce zabójstwa rodziny Maxa z osobą wysoko postawioną w korporacyjnym zarządzie największej firmy w mieście. Ta nić powiązań to tylko mała kropla w morzu jeśli chodzi o to co w Max Payne można znaleźć. Są epizody totalnej utraty kontaktu z rzeczywistością, dosadne komentarze otaczającej nas codzienności, brak zaangażowania w normalne życie i zrzucenie z siebie wszelkich norm człowieczeństwa. W tym stanie Payne pogrąża się w koszmar jaki zrodził się ze śmierci jego najbliższych i jaki konsumuje oraz napawając go odrazą a jednocześnie psuje od środka. Max Payne to opowieść o wielu podtekstach. Szczególnie religijnym które wiąże bezpośrednio z uzależnieniem od narkotyków i ubezwłasnowolnieniem od strachu przed nieznanym. Radzę Ci CubanPete sprawdzić ten tytuł jeszcze raz bo jest tam masa odwołań i bezpośrednich odniesień do bardzo wielu rzeczy, które zresztą główny bohater otwarcie komentuje – czasami nawet doświadcza, kpi czy szanuje.

Druga część zmienia się bardziej w thriller ale wprowadza również więcej wątpliwości w i tak zrezygnowanego już bohatera. Fabuła rozpoczyna się od zabójstwa bezbronnej kobiety i z biegiem czasu coraz bardziej się rozpędza. W tej części dominuje poszukiwanie pokuty, utraconej miłości, namiętności która daje pozory powrotu do siebie. Wraz ze pozorną śmiercią Mony, Max decyduje się rzucić niemal wszystko, gdyż przestaje mu zależeć na samym sobie. Wszyscy bliscy jakich miał zostali pochłonięci przez zepsucie tego miasta, lub jego nienawiść i chęć zemsty. Ostatecznie niemal ginąc znajduje ulotną nadzieję, która otacza go rozgrzeszeniem. Dzięki niej godzi się z tym co do tej pory zrobił. Te gry to analiza człowieka, genialny scenariusz i bardzo subtelne przypominanie Ci, że osoba która go pisała naprawdę znała się na rzeczy :)

I na sam koniec, @CubanPete, witaj na stronie i przygotuj rewolwery na długą dyskusję :)