Całkiem ciekawy szablon strony. Własnoręcznie robiony czy to darmówka?

Ręcznie.

To macie ode mnie:

7.

DualShock Express

Od samego początku ten dzień mi się nie podobał. Po całonocnym czatowaniu pod domem jej kochanka nie miałem możliwości nadrobić tego snu – światło wdzierające się przez szczelinę między zasłonami paliło moje oczy. Rozpocząłem swoją rutynę – co innego miałem począć, trzeba się zbierać do biura po kolejną szemraną sprawę – tak jak każdego dnia. Praktycznie nieistniejące śniadanie składające się kawałka pizzy pozostałego po nocnej eskapadzie i resztek kawy z ekspresu – to mnie trochę rozbudziło. Zapowiadało się na deszczowy dzień ponury dzień, zarzuciłem płaszcz i ruszyłem do biura.
Nie musiałem długo czekać aż zadzwonił telefon – teraz, gdy o tym myślę od samego początku ta sprawa śmierdziała z daleka. Niewiele informacji udzielonych przez tajemniczego rozmówce zostało przyćmione przez obietnice sowitej zapłaty – szybka kasa pomyślałem. Miała to być szybka robota, jakiś trup padł w podmiejskiej spelunie. Pewnie poszło o kobietę albo kasę, albo o to i o to – pomyślałem.
Zanim dotarłem na miejsce deszcz rozpadał się już na dobre. W środku – tak jak przypuszczałem – obraz nędzy i rozpaczy. Już wtedy mogłem raczej wykluczyć motywy finansowe. Ciało leżało na brzuchu z rozciągając się od biurka w stronę okna. W samym mieszkaniu nie było żadnych śladów włamania, co oznaczało, że morderca albo był tak dobry, albo musiał znać ofiarę. Z pomieszczenia obok wyszedł człowiek, który przedstawił cię jako Cialny – dziwne imię jeśli mnie o to pytać. Okazało się, że to on mnie wezwał na miejsce. Był to dobry znajomy ofiary, zapytany o to czy ma jakieś domysły co do tego kto mógł dokonać tej zbrodni wzruszył tylko ramionami. W samym mieszkaniu czuć było biedę i brak czegokolwiek wartościowego, oprócz radiostacji znajdującej się na biurku i stercie notatek oraz wycinków z prasy. To przykuło moją uwagę. Jak się okazało Cialny z odinem – bo tak miała na imię ofiara – byli członkami jakiejś niezależnej ekipy nagrywającej niszowe słuchowiska na bóg jeden wie jakie zwyrodniałe tematy – jasnym raczej było, że ta speluna nic wartościowego z siebie nie wypuściła, to miasto się stacza.
Kompan ofiary opowiedział mi, że w ekipie znajdują się jeszcze dwie osoby. Podobno był umówiony z ofiarą na spotkanie dzisiejszego dnia, ale odin się nie zjawił więc ten przyszedł do niego i znalazł już zimnego trupa. Coś mi tu nie grało, nikt nie zabija tak bez powodu nikogo pakując mu kulkę w kolano i kończąc serią w tors. Cialny kręcił.
Gdy już miałem przejść do przyciśnięcia Cialnego i wyduszenia z niego kilku sensownych odpowiedzi rozległo się huczenie sowy, po czym ktoś zapukał do drzwi. Drzwi się otworzyły i do środka wszedł jakiś człowiek odziany w czarny płaszcz cały zlany przez szalejącą na zewnątrz burzę. W momencie gdy się odezwał rozległ się grzmot – w połączeniu z tembrem jego głosu efekt był zatrważający. Usłyszałem tylko „…wam się Bizon.”. Z rozmowy wynikało, że to już dwóch z trzech żyjących członków ekipy. Z czego nieobecny Badon odsiadywał wyrok w zaciszu San quentin. Czuć było coś niedobrego w powietrzu. Między Bizonem a Cialnym była zdecydowanie jakaś przeszłość i nie myślę tu o wesołych eskapadach do nocnych klubów. Coś było na rzeczy.
Intensywna seria pytań pozwoliła mi ustalić, że słuchowisko zdobywało coraz większą popularność już od ponad roku. Nagrywali je w różnych składach, ale zawsze było to robione tutaj u odina. Bizon z racji tego, że mieszka gdzieś na końcu świata musiał przyjeżdżać z daleka ekspresem. Zaskakujące, powiedział, że jak tylko dowiedział się od Cialnego o śmierci odina od razu przyjechał – tylko Cialny nie wyglądał na takiego, który się spodziewał Bizona tutaj o tej porze. Wszystko zaczynało układać się w jedną całość. To Bizon musiał kropnąć odina, zdecydowanie wyglądał na kolesia, któremu nie brakuje kasy, pewnie poszło o wpływy. Tylko, po co pozbywać się kogoś takiego? Nic na tym nie zyskał. Złoto na palcach, skóra krokodyla na stopach – ostatnio w mieście pojawił się jakiś nowy duży gracz na polu handlowania nowym, mocnym towarem. Chyba, że wykorzystywał słuchowisko, aby dotrzeć do nowych klientów. Radio ma teraz coraz większy wpływ na te popaprane dzieciaki. Ta sprawa stawała się coraz bardziej zagmatwana. Wyszedłem, musiałem zebrać myśli i zaczerpnąć trochę języka na ulicach. Cialny i Bizon nie spuszczali ze mnie wzroku, gdy wsiadałem samochodu.

The A Team (wydawana również w wersji kolekcjonerskiej „FOOL Edition”)

FABUŁA:
Fabuła luźno oparta na scenariuszu serialu. Główni bohaterowie to członkowie jednostki specjalnej która została skazana podczas wojny w Wietnamie za zbrodnie których nie popełniła. Teraz ucieka przed pościgiem pomagając każdemu kto potrzebuje pomocy. Na początku głównym zadaniem ekipy jest zdobycie dowodów swojej niewinności. Niemniej jednak nasza drużyna nawet się
nie spodziewa gdzie to poszukiwanie ich zaprowadzi. Ekscytująca intryga sięgająca ludzi posadzonych na samym szczycie największych państw świata. A wszystko to, aby zatuszować sprawę wywołania wojny w Wietnamie tylko
po to, aby ukryć niehumanitarne eksperymenty w samym sercu dżungli przeprowadzane przez połączone siły USA, Chin i Rosji.

GAMEPLAY:
Gra nastawiona na multiplayer – oczywiście można grać też samemu z pomocą AI sterującego innymi członkami skład, ale to nie to samo. Trzon całej gry stanowi tytułowa Drużyna A składająca się z 4 postaci. Przypomnę skład tej legendarej ekipy dla tych którzy nie wychowali się na tym wspaniałym serialu: Hanibal, Buźka, BA Baracus i Murdock. Sama rozgrywka byłaby bardzo zbliżona do gier z serii Commandos, ale z twistem wprowadzającym perspektywe z trzeciej osoby oraz rozgrywkę ukierunkowaną na to, aby każdą postacią kierował osobny gracz. Gra pozwalała by na dowolną egzekucje realizacji postawionych zadań dzięki rozbudowanej mechanice „sklacania” pułapek, działek i oczywiście opancerzania swojego wana. Każda misja rozpoczynała by się od rekonesancu
miejsca egzekucji finalnego planu – który jak wiem musi wypalić :D
Oprócz samych standardowych misji gra posiadałaby rozbudowane sekcje pościgowe wykorzystujące osławionego wana kierowanego przez Baracusa lub samoloty/helikoptery sterowane przez Murdocka – oczywiście trzeba by jakoś „uśpić” Baracusa…

DŹWIĘK:
Perfect, FOOL!

Drugą rzeczą jest sprzedawanie kodów odblokowujących zawartość na dysku, lub wypuszczanie 0day DLC (które mogły znaleźć się na dysku z grą od początku) oraz zakańczanie gry (programowo i graficznie) w myśl zakupu dodatków DLC – przykład Dragon Age 2 oraz Mafia 2. Kolejna sprawa to afiszowanie się z DLC – NIGDY do tej pory nie spotkałem się z NPCami w grze, które reklamowały zakup na stronie EA… Dragon Age 2 to zmienił. NIGDY też nie zdawałem sobie sprawy jak bezczelnie można się zachować, ucinając w pewnym momencie integralną i najważniejszą dla doświadczenia fabułę, a podczepiając ją świadomie pod DLC… w tej dziedzinie Mafia 2 święci sukcesy.

Można również spojrzeć w przeszłość, i skomentować Mass Effecta 2 i dwu godzinne dodatki które wzbudziły wśród niektórych niemałe niezadowolenie – choć tutaj nie było parcia „kup aby skończyć grę” – kupował ten kto był fanem. Odbiegając od przeszłości, przyszłość wcale nie jawi się w różowych barwach. Wystarczy wspomnieć o rozczłonowaniu Battlefielda 3 i około 30 tysiącach anulowanych preorderach (jest z tym związana akcja na youtubie)…

Pozostaje więc kwestia etyki wydawniczej. A ta, jak na dzisiejsze czasy, cholernie kuleje. Jestem padnięty – pisałem ten komentarz 40 minut i czuje że jak jutro to przeczytam… :D