Nie mogę wypowiedzieć się konkretnie o grze, o której piszesz. Ale FS też miało dość rzadko porozstawiane punkty kontrolne. I również mnie to lekko wyprowadzało ze stanu stoickiego spokoju. :P Przełączałam się wtedy szybko na AC:B i zabijałam paru Borgiów. To doskonale poprawiało mi nastrój. ;)

Za to najbardziej podobał mi się PoP z 2008 roku (ten ze stylizowaną grafiką na komiksową). Jednak o nim pisał już ktoś z dspodcast w jakimś felietonie na tej stronie.

Z PoP grałam jak dotąd tylko FS. Jak się zabiorę (i przejdę) za WW, które na szafce już czeka, to potem ewentualnie możemy się zastanowić nad SoT. Nie wykluczam, bo lubię zręcznościówki. :)

Wróćmy do tematu Trine : P
Grałem w jedynkę i lubuję ten baśniowy świat a moją ulubioną postacią jest, tak… laska z łukiem : D Potrafi się bujać fajnie gdy zaczepi ten zmyślny hak o jakąś ściankę z drewna i trzeba trochę mieć cela żeby dobrze trafiać z łuku.

Od siebie polecam Ksiażę z Persji: Piaski Czasu jeśli ktoś z was nie grał bo wiem, że graczki lubią w nią grać. Sama słodycz i cudowne, bajkowe lokacje z jeszcze piękniejszą orientalną muzyką. Pod koniec trochę trudna ale phi!? co to dla dziewczyn ; )

Frog, jak się bliżej przyjrzeć to głowa trochę niesymetryczna a tak to bardzo ładnie jak na styl, „na lenia” : )

Frog, gratuluję talentu! :)

A poniżej moje głupie bazgroły – załączam do pozdrowień ;p

http://a7.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash4/424277_308042719248841_100001293469065_804628_922906652_n.jpg

@Mroku – właśnie Trine też niezbyt zdobyło moje serce. Może chodzi o to, że ta gra zbytnio o niczym nie opowiada, fabuła nie jest w niej istotna. Ktoś kiedyś trafnie stwierdził, że to, co odróżnia tę platformówkę od tony innych dostępnych za darmo w internecie jest właśnie ta prześliczna oprawa graficzna. Co innego np. taki Bastion (skoro już jesteśmy przy grach „indie”). Także jest ładny, ale to nie wszystko. W nim w pewnym momencie zrobiło mi się faktycznie smutno, że nie miałem wyjścia i musiałem coś robić. Poza tym ten wybór pod koniec gry i jego konsekwencje, trudność w zdecydowaniu się na któreś zakończenie, konieczność przemyślenia tej decyzji oraz sam koniec – cudne.

Może na sam gameplay słyszałem negatywne komentarze od niektórych osób, że np. jest zbyt monotonny, ale mi się podobał i moim zdaniem twórcy co jakiś czas nawet dobrze go urozmaicali. Chociaż raczej drugi raz bym gry nie przeszedł, bo wtedy faktycznie mogłaby się znudzić.

PS Jakby ktoś nie wiedział, to zarówno do Trine, jak i do Bastion można znaleźć w internecie spolszczenia – do tej pierwszej na chyba portal24h.pl, a do drugiej produkcji na forum Steam.