Dwie cyberpunkowe gry umiejscowione w podobnych realiach. Podobnie opisujące losy głównego bohatera. A tak różne, że aż trudno w to uwierzyć. Gdyby ktoś rok temu powiedział, że skusi mnie FPP jako gatunek, roześmiałabym mu się w twarz. Ja? Niewolnik RTSów nieśmiało zaglądający przez ramię na RPG? I jeszcze w dodatku cyberpunk? A zamiast miecza i magii miałabym władać bronią palną? Nie, nie ma mowy.

Tymczasem jestem bardzo pozytywnie zaskoczona.

Może najpierw powiem, że obie kontynuacje gier sprzed kilku lat były dla mnie jednocześnie pierwszymi FPP, jakie skończyłam i jedynymi, które zyskały moją sympatię. Dodatkowo, nie grałam ani w dwa pierwsze Deus Exy, ani w poprzedni Syndicate. Jestem więc absolutnie wolna od jakichś naleciałości, przyzwyczajeń i skojarzeń typu „grałem w to, jak byłem młody i piękny, więc to była świetna gra”.

Nie mówię, że oryginały były gorsze, bo ich nie znam. Ale dzięki temu mogę, wydaje mi się, zupełnie obiektywnie ocenić te dwa bardzo ciekawe tytuły.

Podobieństwa są powierzchowne. Mamy niedaleką przyszłość. Pracujemy dla tajemniczej organizacji. Jesteśmy agentami. Powierzono nam zagadkę do rozwiązania. Źle się dzieje w naszej firmie. Jest w to zamieszany ktoś z wewnątrz. Oczywiście, w obu przypadkach clou programu i niejako sprawcą całego zamieszania jest idea usprawniania ludzkości. Kierowanie ewolucją i nierówna walka jednostki z systemem rządzonym przez ogromne pieniądze i jeszcze większe ambicje.

W lewym narożniku – Deus Ex: Bunt Ludzkości

Jako pierwszy skusił mnie ciekawy sposób skradania. Zainteresowało mnie, jak możliwość użycia szerokiego kąta widzenia, zabieg znany bardziej z RPG, jest w stanie zmienić zwykłe FPP w coś… ciekawszego. I nie zawiodłam się. Powiem więcej. DLC już stoi na półce.

Przede wszystkim, grę można przejść na wiele sposobów, a głównym zarzutem, który zawsze miałam do strzelanek jest właśnie to tępe wybijanie hord wrogów bez głębszego zastanowienia po co i czy aby nie można byłoby się po prostu przekraść za plecami i odbić księżniczkę z rąk złego zmutowanego smoko-żółwia. Jak się zapewne domyślacie, przez większość gry bawiłam się właśnie tym sposobem. Bardzo ułatwia życie możliwość ominięcia walki. Pewnie, bossów w ten sposób oszukać się nie da. Ale po to ich mamy. W końcu gra bez odpowiedniej porcji trudnych przeciwników traci cały urok.

Drugim ogromnym plusem Buntu Ludzkości jest fabuła. Nie, nie jest to Wiedźmin, nie można na podstawie scenariusza napisać książki. Albo całej serii. Ale ma to coś, co wywiera wpływ na psychikę, co wciąga nas w świat z siłą trąby powietrznej i nie puszcza do ostatnich minut gry, do ostatniej walki i do ostatniego wpisu w dzienniku misji. Coś, przez co wstajemy nagle na miękkich nogach zza komputera, patrzymy na zegarek i ze zgrozą stwierdzamy, że za dwie godziny wypadałoby pojawić się w pracy.

W prawym narożniku – Sydicate

Pierwsze, co rzuca mi się na klawisze, to system celowania. Może nie jest normalnym, że w grach szuka się utrudnień, ale niestety ja tak mam. I jeśli mam do wyboru standard, wyświechtaną oczywistość odartą z jakiejkolwiek odrobiny innowacyjności, lub świecące, jeszcze zametkowane, kolorowe i migające novum, wybieram to drugie. Jest trudno. Trzeba pamiętać o gigantycznym odrzucie, o trzęsących się podłogach, o podmuchach gorącego powietrza spowodowanych atakami z flanek. Coś pięknego.

Kolejnym plusem gry jest świetnie rozwinięta sztuczna inteligencja przeciętnego zjadacza chleba, który ma nieszczęście stanąć nam na drodze. Zdecydowanie nie plączą się pod nogami, stosują wymyślne uniki, potrafią schować się na bardzo długo za przeszkodą i cierpliwie czekać, aż nasz bohater zacznie rozglądać się za porzuconym magazynkiem.

Następuje pierwsza wymiana ciosów i pierwsze wybite zęby.

W Deus Ex są to walki z bossami. Nie wiem, kto Eidosowi sprzedał „genialny” pomysł na oddanie prac nad jednym z najważniejszych elementów shootera w obce ręce; ale mam nadzieję, że dobrze na tym zarobił, kupił bilet na samolot i właśnie jest w drodze na bezludną wyspę, z której nigdy nie zamierza emigrować. Walki są zupełnie nieciekawe. Dodatkowo rozwiązania, które w założeniu miały przychodzić intuicyjnie, są czasami zupełnie niejasne.

Piętą achillesową nowego Syndicate jest za to długość rozgrywki. Jak to możliwe, że singla można skończyć w sześć i pół godziny będąc całkowitym laikiem strzelankowym, jak ja? Pewnie, nadrabia multiplayerem. Ale niedługo dojdziemy do absurdalnej sytuacji, gdzie tryb single będzie tylko krótkim, dwudziestominutowym pokazem slajdów przy okazji wprowadzającym gracza w realia świata i objaśniającym: „Tu masz miecz. Ostry koniec kieruj od siebie. Powodzenia”.

Dodatkowo, po rewelacyjnie podłożonym głosie Adama Jensena z DE:HR, zarzucę jeszcze Syndicate brak wypowiedzi ze strony głównego bohatera. Tak tak, oczywiście jest to uzasadnione realiami, bo jako agent Eurocorp, Kilo jest pozbawiony chęci do wyrażania siebie. Rozumiem. Ale w pewnym momencie jego sytuacja ulega diametralnej zmianie, więc dlaczego nie podzieli się z graczem przemyśleniami dotyczącymi nagłego wewnętrznego przepoczwarzenia się w Babinicza?

Sekundanci wkraczają do akcji.

Ścieżka dźwiękowa.

Syndicate wygrywa na całej linii i dzięki motywowi przewodniemu wykańczanie kolejnych napływających fal wrogów nie jest nudne tam, gdzie mogłoby być.

Grafika.

Obie gry mają zdecydowane palety barw i trzymają się tego od początku do końca – DE:HR ciepłe stare złoto i czerń, Syndicate – zimne, stalowo-szare wnętrza. Zarówno jedna, jak i druga konwencja bardzo mi się podoba. Nie potrafiłabym wybrać między nimi, bo obie świetnie się w swoje realia wpisują.

Jeśli natomiast chodzi o jakość silników graficznych, są porównywalne. Czyli średnie. Nawet biorąc pod uwagę, że mamy do czynienia z gładkimi powierzchniami z przyszłości, tekstury mogłyby być lepsze. Bo asfalt o stopniu porowatości porównywalnym z pupcią niemowlaka mnie osobiście nie przekonuje. Mimo ogólnego braku fajerwerków, w tej potyczce wygrywa Deus Ex. Mimika postaci, gesty.

Broń.

Nie jestem ekspertem, więc można się spierać. W Syndicate jest zdecydowanie bardziej różnorodna i ciekawa. Np. karabin z namierzaniem, pozwalający wymieść przeciwnika zza przeszkody. Laser palący wszystko przy wtórze nieprzyjemnego syku. Nawet taka zwolenniczka headshotów i karabinków snajperskich jak ja znalazła pretekst, żeby przetestować je wszystkie.

Zdolności.

Modyfikowanie ciała ludzkiego to oczywiście nie tylko fikuśne łącza wypełzające gustownie na czoło, czy niechęć do pogawędek. Mamy kamuflaż pozwalający zniknąć z oczu przeciwnikom, niewielkie pole siłowe uodparniające na pierwszą dawkę ołowiu po spotkaniu z nieprzyjacielem, możliwość wyperswadowania wrogowi chęci do dalszej egzystencji, czy hakowanie wszechobecnych komputerów przy pomocy odpowiedniego wszczepu. Zastosowanie całego arsenału możliwości bardzo urozmaica rozgrywkę. A pomysłowość twórców w obu grach jest wspaniała. I nie daje wyłonić zwycięzcy starcia.

Poziom trudności.

Szczerze mówiąc trudno mi ocenić, jako że nie bardzo mam porównanie z jakimkolwiek innym FPP. Mogę tylko określić to w ten sposób. Syndicate jest trudniejszy, co uważam za kolejny niewielki plus na jego koncie. Można śmiało powiedzieć, że z zawiązanymi oczami tej gry ukończyć się nie da.

Gong. Werdykt sędziowski.

W mojej opinii z tego pojedynku obaj przeciwnicy wyszli żywi, a to dużo. Zdecydowanie bardziej poobijany jest Miles. Niestety, jak ktoś nie ma na tyle woli przetrwania, żeby głośno zaprotestować przeciwko zabójczo modnym okularom partnera sparingowego, tak właśnie kończy.

Elementy RPG, możliwość rozmowy z NPC’ami w konwencji znanej z gier zupełnie niezwiązanych ze strzelankami, różnorodność rozwiązań każdej sytuacji, jakie gra oferuje. To sprawia, że bohater przestaje być maszyną do zabijania, bezmyślną lalką, którą sterujemy od walki do walki. Staje się po trochu hakerem, złodziejem, snajperem i filozofem.
Dodatkowym atutem jest tu też wielkość świata i możliwość zdobywania i rozwiązywania zadań pobocznych, których w Syndicate po prostu nie ma.

Ale, jak napisałam, z ringu nikogo nie zniesiono. Obyło się też bez ucieczek przed pierwszym ciosem.

Obie gry przypadły mi do gustu. I chociaż do jednej zapewne będę wracać częściej, niż do drugiej, z pewnością żadna z nich nie obrośnie kurzem na półce.

Po co mi jedzenie, skoro mam płynne ultra w Wiedźminie 2?

Moja historia z grami, jak zapewne większości osób z mojego przedziału wiekowego, zaczęła się od gier telewizyjnych. Ciężkie uzależnienie od Arkanoid i wiedza, jak zjadanie muchomorów wpływa na hydraulików. Wiecie o czym mowa? Potem poszło już szybko. pierwszy PC, pierwsza gra (Gex) na komputer z prawdziwego zdarzenia i jedyne w życiu (jak dotąd) doświadczenie z padem. Jednak na dobre zaczęłam grać dopiero na studiach. Wiadomo, człowiek nie ma co robić z czasem między imprezami i szczątkowymi zajęciami już od drugiego roku finansów.

Wtedy zaczęła się moja wielka przygoda z Warcraftem III i battle.net’em. To w zasadzie jedyny tak różowy internetowo okres w moim życiu. Odkąd skończyłam studia, męczę się na mobilu, który na wszelkie próby online’owe czy MMO’we mówi stanowcze NIE. Ale Warcrafta nadal uwielbiam i obok HOMM III tworzy on stały obóz staroci na każdym złożonym przeze mnie pececie. Jednak od roku cały czas jak bumerang wracam do świata stworzonego przez CD Projekt RED. Nie, żebym grała tylko w Wiedźmina 2, ale jest jak poranna kawa, albo wieczorny kubek zielonej herbaty. Nigdy sobie nie odpuszczam.

„Dość lizania się po dupach, czas napić się wódki”

Pierwsze, co zrobiłam w kierunku Wiedźmina 2, to oczywiście zachowałam się jak typowy pecetowiec ze zdolnością zaginania czasoprzestrzeni w obszarze zawierającym portfel, kiedy tylko na horyzoncie pojawi się coś nowego, lepszego, co można wpiąć pod maskę. Złożyłam nowy komputer. I nie żałuję przymierania głodem przez trzy miesiące, stresów związanych ze spłacaniem karty kredytowej i zaciągniętej w pracy pożyczki. Było warto.

Nigdy nie widziałam piękniejszej gry. I to stwierdzenie jest nadal aktualne, po roku od premiery. REDania wykonała niesamowitą robotę z autorskim silnikiem. Oczywiście, potrzebny jest tu sprzęt nieco lepszy, niż tablet za złotówkę dodawany do mobilnego Internetu. Ale chociażby dla pierwszego szoku estetycznego na widok drzew, których gatunki można poznać, wypada się poświęcić. Nie wiem nawet z czym porównać, żeby różnica nie była porażająca. Może Kingdoms of Amalur: Reckoning, gra z lutego tego roku, więc prawie rok młodsza od Wiedźmina. Podobne realia, podobny świat. Ale. Trawa strukturalnie najbliższa tekturze, ściany z karton-gipsu udającego drewno lub kamienie. No i oczywiście mimika twarzy postaci. Teoretycznie, gdybym nie miała okazji zobaczyć, co potrafi dzisiejsza myśl techniczna i w jaki sposób kilka pikseli może oddychać i mówić, KoA:R byłby nawet ładny.

Oczywiście, nie samą grafiką człowiek żyje. W obu częściach Wiedźmina główne skrzypce gra fabuła. I to nie byle jaka. Intrygi, tajne organizacje, zwalczające się grupy nacisku, wzajemna zaciekła nienawiść ludzi do nieludzi i vice versa. A w tle niewyjaśnione królobójstwa, o które oskarżony zostaje główny bohater, Geralt z Rivii. Nie chcę powiedzieć zbyt wiele, żeby nie popsuć zabawy tym z Was, którzy nie mieli jeszcze okazji przekonać się, jak blisko ideału można się znaleźć w gatunku tak otwartym na interpretacje, jak cRPG.

Skupię się więc na poziomach trudności, które mnie osobiście zachwyciły.

Poziom Łatwy

Tu nie ma żadnych wątpliwości. Chcesz oglądać pejzaże, podziwiać „okoliczności przyrody” i nie martwić się, że właśnie polazłeś bez butów i w samej koszulinie na bagna polować na potwory? To poziom dla Ciebie. Tu nic Ci się nie stanie. Potwory zdychają od samego widoku srebrnej klingi.

Poziom Normalny

Przy włączonym QTE (Quick Time Event) robi się już ciekawie. Ubranie trzeba mieć. Przydałoby się też czasem rozejrzeć za rozstawionymi gdzieniegdzie sidłami, bo może być niemiło.

Poziom Trudny

W momencie premiery był ostatnim przed Nagłą Śmiercią dostępnym poziomem trudności i jest według mnie dokładnie taki, jaki powinien być. Nie ma tu miejsca na pomyłki. Trzeba mieć oczy naokoło głowy, miecz w garści i doskonale opanować wiedźmińskie sztuczki magiczne, żeby przeżyć. Nadal jednak niektórym graczom czegoś brakowało i już po tygodniu zaczęły się błagania o coś trudniejszego. I oto proszę, wraz z patchem 2.0 pojawił się:

Poziom Mroczny

Najbardziej wymagający, najtrudniejszy poziom w grach typu Role Playing, jaki miałam szczęście przechodzić. Dasz się zajść potworowi/bandycie od tyłu i połaskotać po pleckach pazurami/mieczem? Zginąłeś. Pozwolisz, żeby w trakcie walki przestał działać eliksir przyspieszający gojenie się ran? Jesteś martwy. Zapomnisz, że niekompletny Przeklęty Rynsztunek rani właściciela? Życzymy powodzenia po drugiej stronie.

Dodatkowym smaczkiem jest efekt wizualno-dźwiękowy towarzyszący wyciąganiu przeklętego miecza. Nagle świat staje się praktycznie czarno-biały, co bardzo utrudnia wypatrywanie wrogów, a złowrogi pomruk w tle sprawia, że walka „na słuch” praktycznie nie ma racji bytu.

Dla porównania:

I to jest to, co wszyscy lubimy najbardziej, prawda? Wyzwanie, jakie ten poziom stawia przed graczem, jest niesamowicie motywujące. Aż się nie chce wstawać zza klawiatury.

Poziom Nagła Śmierć

Nie jest, wbrew pozorom, najtrudniejszy. Obrażenia zadawane bohaterowi plasują go gdzieś pomiędzy Trudnym, a Mrocznym, trochę bliżej tego drugiego. Działa tu jednak czynnik psychologiczny, który sprawia, że przez cały czas siedzi się jak na szpilkach, a „nerwy napięte jak postronki” przestaje być tylko ładną frazą. Spowodowane jest to oczywiście faktem, że Geralta nie można „wskrzesić” wracając do starego save’a.

Przykładowe drzewko talentów na najwyższym możliwym poziomie rozwoju:

Podsumowując. Jeśli kochasz fantastykę, jesteś fanem prozy Sapkowskiego, a świat postrzegasz w większej ilości barw niż tylko czerń i biel; jeśli doceniasz trudne gry i czujesz się zagubiony na rynku zdominowanym przez wszędobylski casual… musisz zagrać w Wiedźmina 2!

Diablo podbił Amazon!

Sklep internetowy Amazon poinformował nas, że Diablo 3 przebiło wszystkie ich rekordy w ilości zamówionych kopi, sprawiając że diabelsko stało się najlepiej sprzedającą się grą PC ever! D3 na Amazon zdeklasowało dwóch poprzednich „królów” przedsprzedaży w World of Warcraft: Cataclysm, StarCraft II. Wygląda na to, że Blizzard obecnie zarezerwował sobie całą topkę górną tabele w liście najlepiej sprzedających się gier :)

No to czym w końcu jest Diablo 3?

Blizzard opublikował materiał z którego dowiadujemy się czym jest Diablo 3 (jakbyśmy już nie wiedzieli).

Diablo III Panel Postaci!

Niebiescy pochwalili się wyglądem Panelu postaci jaki otrzymamy po premierze gry. Jest on wzorowany na ten z World of Warcraft i wygląda naprawdę nieźle. Znajdziemy tutaj najważniejsze informacje o naszych postaciach, osiągnięciach ilościach zabitych potworków itp itd.

Jak przygotować się na Pana Grozy?

Na oficjalnej stronie społecznościowej pojawił się poradnik przygotowujący fanów do premiery Diablo III. Jest to zestaw kilku porad co musimy mieć by pograć w Diablo 3:

Coraz bliżej do wyczekiwanej premiery, która już 15 maja, i dlatego mamy dla was dodatkowe informacje o tym, czego możecie się spodziewać, jak się przygotować i kiedy będzie można rozpocząć instalowanie i granie.

Kup grę

Jeśli jeszcze nie posiadasz gry, możesz kupić wersję cyfrową w przedsprzedaży. bezpośrednio od Blizzarda. Możesz też zamówić grę u jednego z większych sprzedawców detalicznych i we wszystkich dobrych sklepach z grami na całym świecie. Jeśli interesuje cię Edycja kolekcjonerska Diablo® III, pamiętaj, że jest ona dostępna wyłącznie w wersji pudełkowej, w limitowanej ilości i w większości miejsc przyjmujących zamówienia przedpremierowe została już wykupiona. Radzimy podzwonić i sprawdzić, czy w lokalnych sklepach nie mają jej jeszcze dostępnej.

Stwórz BattleTag™

Spodziewamy się, że w noc premiery serwery gry i strony Battle.net poddane zostaną ciężkiej próbie z powodu ogromnej liczby ludzi czekających na możliwość gry w Diablo III. Z tego względu radzimy już teraz stworzyć BattleTag, który jest niezbędny do gry w Diablo III i nie czekać do nocy premiery. Pamiętaj, że wybór nazwy identyfikatora jest nieodwracalny, a BattleTag będzie widoczny zarówno w grze, jak i na stronie, należy zatem wybrać taki, który ci się podoba! (Czym jest BattleTag?)

Regionalne czasy startu serwerów

Jak wspomnieliśmy wcześniej w ogłoszeniu o nocnych wydarzeniach z okazji premiery, czasy startu serwerów gry są zależne od regionu.

W regionie Europy (a więc i w Polsce) serwery gry wystartują o godzinie 00:01, 15 maja.

Pobieranie cyfrowej wersji z przedsprzedaży

Jeśli kupiłeś wersję cyfrową, już teraz możesz rozpocząć jej pobieranie, do czego zachęcamy. Udostępniliśmy też wskazówki dla kupujących Diablo w przedsprzedaży. Pobieranie pełnej wersji gry może trochę potrwać, najlepiej więc zacząć już teraz. Będzie mnóstwo czasu na rozwiązanie ewentualnych problemów z programem pobierającym (FAQ w języku angielskim – wersja polska wkrótce) lub instalacyjnym, jeśli takie wystąpią.

Instalacja gry przed premierą

Tych z was, którzy zakupili cyfrową wersję gry, informujemy, że instalator zostanie odblokowany o godzinie 17:01 czasu polskiego, 14 maja. Pozwoli to na zainstalowanie gry, rozwiązanie ewentualnych problemów, pobranie i zainstalowanie patcha premierowego nr 1.0.1 i przygotowanie się do rozpoczęcia gry w momencie startu serwerów.

Start Globalnej gry

Globalną grę uruchomimy, kiedy wystartują serwery we wszystkich regionach. Oznacza to, że do czasu premiery w obu Amerykach, o godzinie 9:01 czasu polskiego, 15 maja, będzie można grać wyłącznie we własnym regionie. Gdy Globalna gra zostanie włączona, powiadomimy o tym graczy i wtedy będzie można zmienić region gry w menu opcji gry. Pamiętaj, że postacie, przedmioty i listy znajomych nie podlegają transferowi między regionami. Gracze korzystający z Globalnej gry do łączenia się z innymi regionami będą mogli korzystać wyłącznie z domu aukcyjnego wykorzystującego złoto. Więcej informacji można znaleźć w naszym artykule wprowadzającym do Globalnej gry.

Odblokowujemy instalator wcześniej i wiele osób będzie mogło zalogować się do gry od razu po starcie serwerów o północy. Z tego powodu będziemy uważnie monitorować wpływ obciążenia na działanie usługi. Możliwe, że będziemy musieli dostosować tempo logowania nowych osób, aby zapewnić stabilność. W takim wypadku możesz zauważyć pewne opóźnienie podczas próby logowania. Pamiętaj, że opóźnienie to może wynieść nawet do 40 sekund, podczas gdy gra będzie próbowała nawiązać połączenie. Jeśli po upływie 40 sekund nie uda się połączyć, pojawi się komunikat o błędzie 37 z prośbą, aby spróbować ponownie. Będziemy pracować przez całą dobę i na bieżąco informować o wszelkich kwestiach i problemach w oknie wiadomości gry oraz na oficjalnych forach.

Kim zagrają twórcy Diablo?

Po przeczytaniu wielu zażartych dyskusji na stronach fanowskich, forach i w mediach społecznościowych na temat tego, którą klasą postaci zagrać po premierze Diablo III, postanowiliśmy zadać to pytanie zespołowi twórców gry. Choć było jasne, że twórcy uwielbiają wszystkich bohaterów Diablo III (co chyba oczywiste), chcieliśmy pociągnąć ich za język i dowiedzieć się więcej o tym, co wpływa na wybór postaci. Znaleźliśmy wśród nas pięciu fanów poszczególnych klas i poprosiliśmy, aby uzasadnili, dlaczego postać, którą zagrają po premierze jest ich zdaniem najlepsza.

Diablo 3 Zakon w po polsku!

Fabryka Słów ogłosiła że w czerwcu wyda książkę Diablo 3 Zakon! Jest to naprawdę dobra wiadmości dla fanów serii, książka ma być tak jak Book of Cain dodatkowym wstępem do samej gry:

Tristram padło pod naporem demonów z Płonących Piekieł, zwaliły się zbocza Góry Arreat i Kamień Świata został zniszczony. Lecz Sanktuarium ocalało.
A wielkie czyny bohaterów przeszły do legendy. I popadły w zapomnienie.
Nawet ostatni z tych, którzy pamiętają tamte czasy, odrzucił swoje dziedzictwo. Deckard Cain, potomek przywódcy Horadrimów, będzie musiał przebyć długą drogę, nim przekona się, że przepowiednie zagłady właśnie zaczęły się spełniać. Albowiem zło nie umiera nigdy.
Oto nad Sanktuarium znowu nadciąga mrok. I rodzą się nowi bohaterowie…

Teraz tylko zostało nam czekać aż ktoś zainteresuje się wydaniem Book of Cain :)

Diablo III Starter Edition & Guest Pass!

Blizzard potwierdził to co było niemal pewne, Diablo 3 otrzyma Starter Edition czyli po prostu wersje demonstracyjną. W ów demie dostaniemy dokładnie to samo co otrzymali gracze Bety Diablo, ale także powstaną dodatkowe ograniczenia.

• Nie będziemy mogli grać z posiadaczami pełnej wersji gry, tylko z posiadaczami wersji Starter
• Nie będziemy mieli dostępu do Real Money Auction House

Więcej informacji znajdziecie tutaj.

Panie Wilson, jak grać?

I na sam koniec zostawiłem najlepszy smaczek :) Jay Wilson postanowił opowiedzieć o każdej z klas dostepnych w diablo oraz dać nam parę porad jak najlepiej nimi grać:

IGN nie opublikował jeszcze materiału na temat Demon Huntera, ale jak tylko będzie to zostanie tutaj dodany!

No to chyba tyle w ostatnim przedpremierowym kąciku. Nie oznacza to także, że to koniec pisania o diablo :) A teraz wybaczcie ale ide pilnować skrzynki pocztowej…

By umilić wam czekanie na grę polecam posłuchać soundtracku z gry (i uważać na Spoiler linki w polecanych):


A pełen soundtrack znajdziecie TUTAJ.

No dobrze, przejdźmy więc do rzeczy. Na sam początek jak obiecywałem we wstępie znajdziemy klasyka, albo jak to określili sami twórcy: „Dziadek FPS’ów pod Twoimi palcami*”.

Wolfenstein 3D Classic Platinum

Jeżeli komukolwiek muszę powiedzieć co to jest za gra to podejrzewam, iż jesteście za młodzi. Wolfenstein 3D jest prekursorem jakże popularnego dziś gatunku FirstPersonShooter. Co najważniejsze, jest to edycja platynowa, czyli mamy wszystko co kiedykolwiek wyszło. Poza 6cioma epizodami, gdzie w każdym z nich znajduje się po dziesięć poziomów otrzymujemy w tej edycji zestaw „Spear of Destiny”, w którym mamy kolejne 21 map, a dodatkowo możliwość pobierania map stworzonych przez użytkowników.

Jak sami widzicie sterowanie nie jest zbyt proste, ale nie zmienia to faktu, że może się łezka w oku zakręcić.
A właśnie, ta gwiazdka na początku: *not responsible for damage to iPhone caused by awsome action overload.

Death Rally

To jest perełka! Tak odświeżyć pierwszą grę by stała się ona hitem po raz kolejny umie tylko Remedy. W 1996 gracze z całego świata nie mogli się odpędzić od wyścigów śmierci. Ja sam pamiętam te godziny spędzone jeszcze przed piecykiem, och to były czasy. Teraz Death Rally powróciło i to w naprawdę wielkim stylu.

Oprawa graficzna wygląda całkowicie next-genowo, aż zdziwiony jestem, że nie chcą przeportować tego tytułu na XBLA, bo na pewno nie odbiegałby od reszty. Co przyjemne dla użytkowników Android’a, Death Rally pojawił się w marcu tego roku również na ich rynku, czyli nie tylko iOS’owcy mają możliwość przypomnienia sobie tego cudownej gry. A co w niej nowego pytacie? Cóż, w 1996 roku mieliśmy gościnne wystąpienie Duke’a, teraz też mamy przyjemność go spotkać w specjalnych eventach Duke Match, ale nie jest to jedyna znana postać. Najbardziej entuzjastyczna postać gier w 2011 postanowiła też dołączyć do wyścigu. Tak, Barry Wheeler, słynny przyjaciel/menadżer Alana Wake’a jest z nami… znaczy się przeciwko nam. Dodatkowo jest jeszcze John Gore ze znanej użytkownikom iOSowych tytułów oraz posiadaczy PSP GO gry Minogore oraz podobno Migdy Eagle z Angry Birds, ale nie udało mi się go jeszcze spotkać, zapewne z tego powodu, iż zrobiłem sobie małą przerwę. Jednakże chyba będę musiał wrócić do Death Rally, a dlaczego? Online Multiplayer :)

Najważniejsze cechy:

* Bogaty tryb kariery, w którym możemy odblokować nowe bronie, dodatki i wyzwania
* Możliwość wyboru uzbrojenia naszego samochodu, skórek oraz upgradów.
* Ogromna kampania multiplayerowa Road Wars. Możliwość grania ze znajomymi (zaproszenia GameCenter), specjalne tryby, unikalne skórki i wiele więcej.
* Przyjemne sterowanie z możliwością wyboru dwóch kątów kamery.
* Rankingi oraz achievemnty poprzez Game Center
* Ciągłe 60 klatek przy użyciu pełnoekranowego anti-aliasingu na iPadzie 2, nowym iPadzie oraz iPhonie 4S :)

Dostępny na iOS (obecnie właśnie za darmo) oraz na Androidzie.

Beyond YNTH

Beyond Ynth jest typowym tytułem zmuszającym nas do kombinowania. Niby prosta gra, w której sterując biedronką musimy przekręcać skrzynie by przejść plansze.

Sam trailer jest…hmm… dziwny, ale daje do zrozumienia nam, iż ta gra jest tak wciągająca, że nawet mucha zaczyna nas wkurzać :P Fabularnie wygląda to tak, iż my jako biedronka o imieniu Kribl wybieramy się w niesamowitą podróż aby odzyskać światłość dla Królestwa Kriblonii. Dodatkowo musimy zebrać wszystkie diamenty, które rozkradły 4 pająki apokalipsy. Będziemy przemierzać pustynie, lasy, lodowce oraz krainy wulkaniczne

Najważniejsze cechy:

* Rozdzielczość Retina
* 80 poziomów pełnych różnorodności
* Możliwość cofania czasu
* Około 15 godzin rozgrywki
* Świetne cutscenki wraz z przyjemnym voice actingiem
* Idealnie dobrana muzyka

Tak samo jak samochodówka od Remedy, Beyond YNTH jest dostępny na iOs (aktualnie za darmo) oraz Androida (4,14 ZŁ).

90% i?

Licznik na stronie promocyjnej Diablo 3 dobił 90% dzięki czemu otrzymaliśmy zestaw tapet z postaciami Diablo 3. Oznacz to także, że w przeciągu (tak myśle) 3-4 dni licznik dobije 100% a co za tym idzie odblokuje short animowany Diablo 3: Wrath!

Skill-e, Pasywy, Runy – Kiedy i jak?

Jeden z użytkowników serwisu reddit opublikował wykresy w których znajdują się informacje na jakich poziomach nasza postać otrzyma nowe umiejętności,runy itp.

Jest to przydatny wykres ponieważ pokazuje nam jak różnie będą drogi rozwoju poszczególnych bohaterów. Jeżeli zaś jesteś spragniony sprawdzić, jakie dokładnie umiejętności odblokujesz na poszczególnych poziomach zapraszam tutaj.

Opowieści o naszych Bohaterach!

Na Polskiej stornie Diablo 3 znalazłem bardzo ciekawy dział w którym znajdziemy Opowiadania wprowadzające dla każdej klasy w Diablo 3! Dzięki tym krótkim opowieścią dowiadujemy się dokładnie w jakich celach i dlaczego nasi bohaterowie znaleźli się pod Nowym Tristram. Naprawdę warto je przeczytać, moim zdanie dzięki tej lekturze jeszcze lepiej rozumie naszych bohaterów i łatwiej będzie mi się w nich wcielić podczas przygody z Diablo 3.
Oto Linki do wszystkich opowiadań:

Wędrowiec – Barbarian

Nienawiść i dyscyplina – Demon Hunter

Nieustępliwy – Monk

Kroczący w zwątpieniu – Witch Doctor

Świetlik – Wizard

Miłego czytania :)

Jay Wilson ponownie!

No i przyszedł czas na tradycyjni punkt kącików, czyli wywiady z Game Director of Diablo III, Jayem Wilsonem. Na pierwszy ogień lecą wywiady z poprzedniego roku w których to pan Wilson tłumacz dla czego decydowali się zrezygnować z rozdawania punktów umiejętności oraz dlaczego nie ma w grze typowego dla blizzard drzewka talentów:

Kolejny wywiad pochodzi z wizyty Jaya w Azji podczas Diablo III Beta Test Event.

PS. Też macie ochotę zabić szepczącego gościa ? :D
I ostatni wywiad. Serwis AtomicMPC wyciągną z głównego twórcy gry naprawdę ciekawe informacje:

• W grze znajdziemy naprawdę duży easter egg, możliwe że jest to powrót Krowiego Poziomu z poprzedniej części gry. Wilson nie ujawnił jednak szczegółów niespodzianki..
• Wiemy już jaki poziom będą posiadać potwory w czterech Aktach na Inferno. Akt I – 61 lvl, Akt II – 62 lvl, Akt III i Akt IV – 63 lvl. Na każdy poziom potworów przypada jeden tier przedmiotów. Czyli na Inferno będziemy mogli zdobyć trzy Tiery przedmiotów.

No to już wszystko na sam koniec zostawię was z pewnym zdjęciem które właśnie znalazłem :D

Diablo w TV, znowu!

Ledwie co ukazały się dwie reklamy, a tu już Blizzard wyskakuje z trzecią. End of Days, bardzo podgrzewa atmosferę i to nie dla tego, że możemy zobaczyć jeszcze więcej ujęci z przerywników. Całą tą atmosferę podgrzał sam Dekard Cain jako lektor tej Reklamy. W końcu mogliśmy usłyszeć świetny głos Andrzej Gawrońskiego jako Decard Cain, który jest wizytówką polskiego Diablo.

Angielska wersja:

Polska wersja:

[Spoiler Alert! - nie czytaj jeżeli nie chcesz psuć sobie zabawy!!!]

Diablo Anime? Me gust!

Serwis GameSpot ujawnił film przedstawiający etap produkcji Diablo III: Wrath – animacja która ma promować grę i najprawdopodobniej będzie to nagroda za odblokowanie 100% na stronie promocyjnej Diablo 3.

Bashiok, potwierdził że odblokowanie 100% na stronie promocyjne odblokuje pełną animacje Diablo III: Wrath!

Mnich i zmiany w jego animacjach!

Podczas grania w betę mnichem byłem lekko rozczarowany, ponieważ Mnich podczas używania swoich umiejętności nie wykorzystywał używanej broni, polegał jedynie na sile swoich pięści, przez co zadałem sobie pytanie „To po cholerę ta broń?”. I tutaj z odpowiedzią na to pytanie przybywa Community Manager Bashiok. Twierdzi, że twórcy gry byli świadomi problemów jakie mogą stwrzać niektóre animacje postaci. Aby wykonać niektóre efekty wizualne umiejętności twórcy zmuszeni byli podjąć pewne kompromisy, jednym z nich są waśnie umiejętności mnicha. Jednak twórcy Diablo słuchają swoich fanów i wybrano kilka umiejętności, które przeprojektowano tak, by wykorzystywały oręż. Poprawki do animacji mają być wprowadzone niedługo po premierze gry i nie wykluczone, że nie tylko Mnich otrzyma nowe animacje!

Pudełka do rąk!

Do premiery zostało zaledwie 11 dni i w niektórych magazynach sklepów komputerowych zaczęły pokazywać się pudełka z grą, a co za tym idzie mnóstwo zdjęć pracowników chwalących się swoją zdobyczą!

Przyznam, że pudełko podstawowej wersji wygląd bardzo ładnie :)

Blizzard przedstawia grę globalną w Diablo III!

Szybki news o tym w jakich regionach będziemy mogli pograć i jak to ma działać :

Chcesz ruszyć na hordy Płonących Piekieł ze znajomymi z całego świata? W Diablo® III będzie można grać na serwerach z regionów innych niż twój (z kilkoma ograniczeniami) dzięki nowej funkcji Battle.net®, o nazwie Gra Globalna. A działa to tak…

Serwery gry globalnej w Diablo III pogrupowane są w trzy regiony:

• Ameryki – dla graczy w USA, Kanadzie, Ameryce Łacińskiej, Australii, Nowej Zelandii i Azji Południowo-Wschodniej.
• Europa – dla graczy w Unii Europejskiej, Europie Wschodniej, Rosji, Afryce i krajach bliskiego wschodu takich, jak Izrael Zjednoczone Emiraty Arabskie.
• Azja – dla graczy w Korei Południowej i Hong Kongu, Makau oraz na Tajwanie.

Standardowo gracze będą tworzyć postacie i grać w regionach „ojczystych” określanych na podstawie miejsca zamieszkania (a ściślej mówiąc, kraju zamieszkania, na który zarejestrowano konto Battle.net). Gra Globalna umożliwia graczom przełączenie się na dowolny region w menu opcji gry, przed lub po zalogowaniu.

Należy pamiętać, że postacie, przedmioty i listy znajomych nie podlegają transferowi do innego regionu. Granie na serwerach znajdujących się w innym regionie oznacza konieczność stworzenia postaci i list znajomych wyłącznie dla danego regionu, jak również daje dostęp do tamtejszego domu aukcyjnego wykorzystującego złoto.

Dodatkowo gracze będą mieli dostęp do domu aukcyjnego wykorzystującego pieniądze (tam, gdzie ma to zastosowanie) wyłącznie podczas gry w regionie „ojczystym”. Oznacza to, że w przypadku postaci spoza regionu ojczystego nie będzie można kupować ani sprzedawać przedmiotów w żadnym z domów aukcyjnych wykorzystujących prawdziwe pieniądze. Celem Globalnej Gry jest po prostu umożliwienie wam gry w Diablo III ze znajomymi spoza regionu gracza.

Oficjalnie umiejętności od Blizzard!

Nie dawno w sieci zaczęły pokazywać się nieoficjalne filmiki w których mogliśmy zobaczyć większość umiejętności postaci w grze. Nie będę ich dodawał tutaj ponieważ, są nieoficjalne i nie wiadomo czy nie pokazują czegoś co, nie powinnyśmy zobaczyć, ale wczoraj kanał CurseDiablofans’s opublikował oficjalną prezentacje niektórych umiejętności postaci:

No i to koniec na dziś, ale tradycyjnie muszą się tutaj znaleźć bonusy :)

1.Bashiok ostrzega nas że dziś wieczorem coś się stanie!!! Ciekawe co ^-^ ? (polecam pilnować ćwierkacza tego pana przez najbliższe dwa dni)

2.Tradycyjnie nie zabraknie Jaya Wilsona, bo właśnie znalazłem nowy wywiad z tym panem tutaj i nawet jeszcze nie zdążyłem tego przeczytać :)

3. Pamiętacie pierwszy opublikowany Cinematic z Diablo 3 pod tytułem „Black Soulstone” ? Jeżeli nie to mała przypominajka :

Dlaczego wam przypominam ten filmik? Ponieważ wczoraj znalazłem ponad godziny panel z BlizCon 2011 poświęcony tworzeniu właśnie tego filmiku, wiece jeżeli masz godzinkę wolnego czasu oraz interesuje cię w jaki sposób najlepsi spece od CGA tworzą takie działa zapraszam poniżej:

Diablo w TV!

Jak już pewnie większość z was wie, Fox Tv 29 kwietnia, w przerwie reklamowej serialu Family Guy wyemitowało pierwszą reklamę Diablo 3! Trzydzieści sekund, w których mogliśmy zobaczyć urywki nowych scen z (tradycyjnie) pięknych przerywników z gry. Evil is Back, bo tan nazywa się reklama upewniło mnie w jednym, czeka nas prawdziwa wojna pomiędzy niebem i piekłem, a polem bitwy w tej wojnie stanie się Sanktuarium.

Polska wersja:

Jednak to nie wszystko! Dziś okazało się, że istnieje jeszcze jedna (i pewnie nie ostatnia) reklama Diablo 3. Reklamę o tytule „It’s Not Safe” możemy obejrzeć TUTAJ !

Jay Wilson znowu dużo gada!

Oj tak, ten pan chyba do końca tej serii będzie częstym gościem. Jak na głównego producenta Diablo 3 pan Wilson udziela bardzo dużo wywiadów, przy czym wyjawia jeszcze więcej cikawych informacji na temat gry.

Jay udzielił wywiadu serwisowy GamePlanet.co.nz, przyznam że jest to dość ciekawy wywiad, który pełen możecie przeczytać TUTAJ. A poniżej znajdziecie najciekawsze informacje:

• Twórcy gry po zakończeniu beta testów postanowili, że w finalnej wersji gry poziom trudności w początkowych etapach zostanie trochę zwiększony!
• Po premierze „Niebiescy” pragną wpierw wprowadzić małe poprawki do balansu gry, a następnie zajmą się łatką która ma wprowadzić PvP do gry, w taki sposób było one grywalne!
• Jest także wzmianką na temat pierwszego rozszerzenia do gry. Jedyne co Jay wyjawił to że zaczynają nad tym myśleć!
• Dowiadujemy się że w grze miała znajdować się jeszcze jednak klasa postaci „Illusionist”, która jednak z biegiem czasu została odrzucona!
• Mystic wróci, jeżeli tylko w grze znajdzie się dla niej dobre miejsce w mechanice gry!

Kolejny wywiad został udzielony dla GameSpot. Jest to bardziej osobisty wywiad, dowiadujemy się czemu Diablo 3 jest grą sieciową (by grać w grę potrzebujemy połączenia z internetem), poznamy ulubioną klasę pana Wilsona oraz co główny twórca Diabelska myśli o Torchlight 2

To chyba na razie tyle informacji od Pana Wilsona :)

Wizard czyli, Bez dobrego kija nie podchodź!

W końcu otrzymaliśmy ostatni filmik z serii HeroesRise w którym to poznajemy ostatnią klasa jaką otrzymam w Diablo 3. Jest nią niszczycielski Wizard (Czarownik) i na pewno jest to jedna z najsilniejszych klas w Diablo 3. Fajnie się składa bo będę w stanie pokazać wam wszystkie filmik przedstawiających przyszłych wybawicieli Sanktuarium:

Czarownik:

Szaman:

Mnich:

Barbarzyńca:

Łowca demonów:

Musze przyznać, że początkowo to właśnie klas najbardziej się obawiałem. Nie czułem że mogą one pasować do tego uniwersum ale dzięki otwartym testom przekonałem się, że każda z nich świetnie pasuje w ten klimat i świat, a seria HeroesRise świetnie dodała im zaplecze fabularne :)

Im bliżej premiery tym wiecej…!

Informacji i filmików od Blizzarda. Na stronie promocyjnej gry znajdują się pewne dodatki które odblokowują użytkownicy. Obecnie licznik wskazuje 78% dzięki czemu udało się odblokować 4 pamiętniki twórców. By nie psuć chronologii poniżej znajdziecie wszystkie dostępne pamiętniki:

Myślę że w przyszłym tygodniu użytkownicy odblokują kolejną kłódkę, a przed 10 maja zobaczymy co znajduje się za ostatnią największą bramą !

Właśnie nie całe 10-20 minut temu (00:50 w nocy) licznik dobił 80% a z tym przyszedł nowy materiał :)

Diablo wyjdzie na ulice Warszawy!

Tak, w nocy z 14 na 15 maja w Warszawie odbędzie się oficjalna Blizzowa nocna premiera Diablo 3. Nasza stolica jest jednym z 6 miast Europy w których odbędzie się nocna premiera z udziałem pracowników Blizzard. Do naszej piękne (czy ja wiem) Warszawy przyjadą dwaj panowie z firmy niebieskich, są nimi Russell Brower Dyrektor ds. udźwiękowienia oraz Chris Thunig Dyrektor – odpowiedzialny za sekwencje filmowe. Jednym z patronów tej akcji jest nasz krajowy dystrybutor Diablo 3 czyli CD Projekt, a dzięki informacją od jednego z prawników ów firmy dowiadujemy się jakie to nagrody zostały przygotowane dla uczestników:

Mogę zdradzić Wam, że będzie można wygrać myszki Diablo III firmy SteelSeries, słuchawki Diablo III również od Steel’a, będą do wygrania podkładki pod mysz DIII oraz koszulki Diablo III. Co do większych nagród pozostają niespodzianką. Zapraszam wszystkich gorąco, bo zrobimy taki show, że zadrżą niebiosa! Pokażmy Blizzardowi, że Polska kocha ich gry i potrafi bawić się na nocnych premierach najlepiej na świecie!

Więcej o tym wydarzeniu dowiecie się TUTAJ !

Trochę o zasięgu postaci!

diablo.incgamers.com opublikowało bardzo ciekawy artykół na temat zasięgu umiejętności wszystkich klas w grze. Więc jeżeli chcesz wiedzieć jak daleko strzela twój Łowaca Demonów zapraszam Tutaj.

Na razie to wszystko moi drodzy przyjaciele. Oj, muszę przyznać że dziś naprawdę się rozpisałem, jeżeli coś pominąłem (zakończenie Beta Testów) albo o czymś zapomniałem to postaram się to dopisać a w miedzy czasie wracam do edycji podzika ;D
No i tradycyjnie bonus.
Tym razem jest on bardzo ciekawy ponieważ jest to porównanie Tristram z 3 odsłon gry. Przyznam że nie spodziewałem się ża są one tak podobne :)

Bonus 2

Diabelska Moda!

Jesteś ciekaw w jakie zestawy uzbroimy naszych poszukiwaczy? A może bardziej interesują cię ich walory estetyczne? No cóż, jak na razie jestem w stanie pokazać wam to drugie. Pan Calavera666 z diablofans.com postanowił pogrzebać w plikach gry i po bardzo czasochłonnej pracy w końcu jest wstanie pokazać nam wszystkie 17 z 16 zapowiedzianych Setów (Zestawów) zbroi dla każdego z dostępnych bohaterów!

Przyznam że w każdym calu odzwierciedlają potęge każdej klasy. Mi osobiście najbardziej do gustu przypadł Soveregin Set oraz Warlord Set a wam jaki najbardziej się podoba ?

Chroń swoje konto za pomocą Battle.net Alerts!

Blizzard stara bardzo dbać o bezpieczeństwo naszych kont, jednak mimo wszystko zagwarantowanie 100% bezpieczeństwa nie jest możliwe. Dla tego Niebiescy stworzyli dwa dodatkowe systemy ochrony konta, Battle.net Alerts oraz Battle.net Authenticator. Blizzard Costumer Service, opublikował dziś krótki poradnik jak aktywować Battle.net Alerts i jak w pełni korzystać z jego możliwości:

Ja sam korzystać z tych zabezpieczeń i osobiście jestem z nich zadowolony. Czasami zastanawiam się czemu inne większe firmy nie zainwestują w podobne systemy zabezpieczeń. Na przykład Sony czy EA? Czy nie fajnie było być bardziej pewien bezpieczeństwa swojego konta do konsoli lub ulubionej gry, mając świadomość że zmiana hasła na konto PSN nie wymaga potwierdzenia maila…

Jay Wilson zionie ogniem w Korei!

Główny producent Diablo 3 Jay Wilson odwiedził niedawno Koreę gdzie promował Korea Diablo 3 Beta Event. Dodatkowo udzielił paru ciekawych wywiadów. Jednym z nich jest Yes or No Interview dla PlayersCut.com, możemy z niego dowiedzieć się wielu ciekawych informacji udzielonych w najprostszy z możliwych sposobów, tak/nie.

Dodatkowo panowie z Player’s Cut wzięli pod lupę Micky Neilsona (angielski głos Deckarda Caina) podczas promocji książki Books of Cain, która jak na razie nie ukaże się w naszym ojczystym języku, a szkoda :(

I znowu wracamy do pana Jaya który udzieli jeszcze jednego wywiadu podczas konferencji w Taiwanie. Dowiedzieliśmy się paru naprawdę ciekawych informacji:

• Gra będzie nastawiona na PvE (Player vs environment [gracz kontra środowisko]), przez co w grze nie powstanie żadna liga czy ladder, co nie znaczy że PvP się nie pojawi ale balans w PvP nie będzie najważniejszy!
• PvP ma ukazać się do końca tego roku. Prawdopodobnie będziemy mogli przetestować PvP na Test serwerach, na podobnej zasadzie jak było to z World of Warcraft!
• Będzie możliwość zmiany koloru swojego uzbrojenia
• Mystic, trzeci z NPC którzy mają pomóc nam w ulepszaniu naszego uzbrojenia ma powrócić do gry, jednak nie wiadomo kiedy (bardzo możliwe że pojawi się w jakiś rozszerzeniu do gry)
• Jay nie był wstanie ukończyć poziomu Inferno grając samemu, a w 4 osobowej kooperacji nie szło im lepiej (oj zapowiada się to coraz ciekawej :D)

I to na razie tylko co udało mi się wygrzebać z wycieczki po Azji. A i Jay jeszcze pochwalił się swoim ognistym podmuchem, którego nauczył się w Korei :)

Magic Finding, jak to działa ?

Na koniec, zostawię was z bardzo ciekawym artykułem na temat mechaniki działania Magic Find. Zawsze byłem ciekaw ja działa ten bonus i dzięki d3domination.com mogłem lepiej poznać mechanikę działania tego bufa. Zapraszam do lektury pod tym linkiem.

To na razie tylko z mojej strony, jeżeli tylko znajdę kolejny zestaw ciekawych wiadomości z Sanktuarium na pewno zwami się nimi podzielę :) A na sam koniec zostawię was z dość nietypowym i niesamowitym wyczynem pewnego gracza Diablo 3 Beta:

Wcześniej był to tytuł wyłącznie na iPad’a, który zebrał świetne recenzje, stał się nawet 8smą najlepszą grą w roku (wg. Metacritic)! A teraz powstał „port” na resztę przenośnych urządzeń apple.

Odkryłem tą grę wczoraj, więc jak na chwilę obecną nie mogę zbyt wiele o niej powiedzieć poza tym, że jest strasznie wciągająca!

Najważniejsze cechy:
- cudna grafika (w pełni się z tym zgadzam, wygląda świetnie na wyświetlaczu Retina jak i w rozdzielczości SD)
- 100 poziomów pełnych frajdy (60 w kampanii, przygodzie oraz 40 wyzwań)
- przepełniona humorem historia
- łatwa do opanowania mechanika gry
- 24 rodzaje przeciwników
- niekończąca się zabawa ( 4 dynamiczne tryby Survival)
- świetna ścieżka dźwiękowa ( dodatkowo za darmo do pobrania tutaj: LINK)
- obsługa Game Center (achievementy oraz rankingi)
- standardowy system oceniania (możliwość zdobycia maksymalnie 3 gwiazdek na poziom)
Co najlepsze producenci napisali, że aby skończyć grę nie musimy korzystać z mikro transakcji uwzględnionych w grze. SmartBomby są tylko do pomocy gdybyśmy mieli problemy z pewnymi poziomami (zbyt wysoki poziom trudności).

Ja jestem jak najbardziej na tak! Świetny tytuł, dodatkowo za darmo na iPady i na mniejszych jego braci, z darmowym sonudtrackiem do pobrania z oficjalnej strony internetowej. Nic tylko pobierać :)

Paper Monsters

Paper Monsters jest typową platformówką w stylu Mario, można nawet powiedzieć, iż z taką samą mechaniką nawet. Jednakże w tym tytule wszystko jest zrobione jakby z papieru (Wiedźmin Mroka jest tutaj jak najbardziej na miejscu!), kartonu i pewnej ilości bawełnianych kulek, wszystko w przepięknym trójwymiarze, lub jak kto woli 2,5 D. Pisze akurat o tym tytule ponieważ właśnie dziś jest on darmowy i nie wiem jak długo ta głęboka promocja potrwa :)

Najważniejsze cechy:
- Klasyczna dwuwymiarowa platformówka usadowiona w przecudnym środowisku trójwymiarowym.
- Przechodzenie przez rury kanalizacyjne przenosi nas tak jakby w głąb ekranu :)
- Powerupy takie jak: żuki, łodzie podwodne, itp.
- Za znalezione złote guziki wykupujemy ciuchy dla naszego bohatera.
- Usługa GameCenter dla maniaków osiągnięć jak i list rankingowych
- Możliwość zapisywania gry na różnych urządzeniach (poprzez GameCenter), czyli możemy zacząć grać na iPhone’ie i grać dalej na iPadzie czy iPodzie.
- Grafika w rozdzielczości Retina na wszystkich urządzeniach przenośnych iOS.

Wydaje mi się, że warto się zainteresować tym produktem, szczególnie że jest aktualnie za darmo.

Evertales

Kolejna platformówka, stworzona przez to samo studio, i tak naprawdę dwuwymiarowa w grafice 3D. Co różni ten tytuł od poprzedniego? Na pewno to, że mamy trzy różne postacie (mag, rycerz, łucznik), które możemy w każdym momencie zmieniać. Czy można to nazwać imitacją Trine? Na pewno. Ale nie można obejść obojętnie przy tak ciekawie zrobionej grze. Tak samo jak Paper Monsters, Evertales jest aktualnie za darmo, a jak wszyscy wiemy: Jak dają to bierz… :)

Najważniejsze cechy:
- Ponad 20 broni dla naszych bohaterów
- 3 unikalne postacie, każda z własnymi zdolnościami
- Tony możliwości zmiany strojów
- Śmieszna fabuła (oj tak..)
- Epickie walki z Bossami
- Pięknie renderowana grafika
- Świetna ścieżka dźwiękowa

Kolejna darmowa platformówka warta chociaż spróbowania. Jest to tytuł w który gram od czasu do czasu, zostałem pochłonięty przez Paper Monsters :)

Krótko, ale to wszystko na dzisiaj. Mam nadzieje, że inicjatywa wam się podoba, i że będziecie chcieli kontynuacji takich niedługich opisów gier na smartphone’y. Chciałbym też by znalazły się inne osoby, które będą pisać o tytułach na Androida jak i Windows Phone.

Zacznijmy od bardzo bezpośredniego stwierdzenia. Aktualna polityka dużych firm związanych z rynkiem gier obiera zupełnie nowy kierunek i… mówiąc całkiem szczerze, przyglądając się tym zmianom można zacząć się poważnie obawiać. Prekursorami owianych tajemnicą rozwiązań byli producenci gier oraz najpopularniejszych konsol na rynku. Tutaj jednak sprawa dotykała jedynie trybu online. Z biegiem czasu okazywało się, że coraz więcej gier uniemożliwiało dostęp do usług sieciowych gdy konkretny egzemplarz gry był już zarejestrowany. Zaowocowało to wytworzeniem się dodatkowego i jakże dochodowego źródła przychodów, które o dziwo nie wzbudziło zdecydowanej i krytycznej reakcji ze strony konsumentów. Wiele osób przychylnie odnosiło się do upustu cenowego jaki oferował produkt, który interesował ich tylko w rozumieniu trybu singleplayer. I można byłoby to zrozumieć gdyby nie fakt, że był to dopiero początek. Test który wypadł nadzwyczaj pomyślnie i poruszył wielką machinę zmian w polityce sprzedaży oraz licencjonowania gier.

Jak wyglądało to zza kulis? Z początku była to samodzielna inicjatywa producentów gier. Jednak znacznie prościej było sprzedawać online pass poprzez zintegrowany z konsolą rynek a jeszcze lepiej zachęcać posiadacza używanej kopii do kolejnej inwestycji. Powolna ewolucja tych rozwiązań stawała się coraz bardziej zauważalna jednak istniały grupy deweloperów wciąż opierające się tym zmianom. U innych w zastępstwie powstawały pokraczne dodatki DLC, nowe stroje, bronie czy misje. W najgorszych przypadkach przy braku online pass dodatkowa zawartość była ograniczana dla trybu single player. Ostatecznie w tym artykule nie jest ważna konkretna forma tej ewolucji, istotne jest to, że takowa przebiegała. W efekcie tych działań zaroiło się od radośnie brzmiących nazw, kontrowersji z zablokowaną zawartością (przykład: Batman Arkham City) a sami producenci konsol zrozumieli jak mocno nie wykorzystany jest to rynek i jak wielkie pieniądze za sobą kryje.

Co dalej? Nadszedł czas na offline pass! Jak na razie pewne jest to, że EA będzie jednym z pierwszych producentów na rynku PC, który będzie stosował tą praktykę w przypadku gier używanych. Jednak zaraz, zaraz – czy my nie mamy przypadkiem Origin, który już teraz skutecznie zabija ten rynek? A jakże, mamy i powinniśmy być z niego dumni. A gdyby brakowało nam powodów do dumy, to co integrować się z Origin nie będzie (a w skali roku będzie to około 5 produktów) będzie wymagać offilne pass i stałego dostępu do internetu. Zatem która platforma może dać nam nadzieje na lepsze życie? Próżno szukać.

Jak już wiemy brać konsolowa tranzycji na nowe grunty zbyt łagodnej mieć nie będzie. Konsole nowej generacji przypisywać będą grę do konta użytkownika i na tym koniec. Innymi słowy konsole staną się odpowiednikiem rozwiązania STEAMowego na PC. Jednak… jest pewna drobna różnica – omawiane konto będzie również przypisane do pojedynczego egzemplarza konsoli. Ma to w praktyce zapobiec handlu i importowi licencji, elektronicznej sprzedaży gier oraz wszelkim tym złym i paskudnym zachowaniom, które powinniśmy zażarcie zwalczać. W imię lepszej jakości i podwyższenia standardów usługi rzecz jasna. W imię tej lepszej jakości konsole nowej generacji nie będą posiadały również wsparcia dla gier wydanych na starsze platformy, a istniejąca wtedy obsługa tych tytułów również wieczna nie będzie. Innymi słowy przygotujcie się na ostrą jazdę, bo gdy Cerberus Network, Battle Pass, Kombat Pass i inne, przestaną działać, uwagę producentów będą wtedy przyciągać zupełnie inne problemy. Tak jak to było w przypadku The Saboteur.

„Pseudo artykuł” pisany na prośbę Cialnego ;)

Dzięki Aki za ogarnięcie playera :) EDIT – znowu coś schrzaniłem…
odin – wrzucone na nasz kanał ;) czemu Bizon tego nie zrobił O_O ? Ja do 5 rano wrzucałem 11 GB…

Określony jako Official Mass Effect 3 Music Video utwór jest wart przesłuchania.

Dodatkowo wstawię wam moje ulubione utwory tego wykonawcy, może akurat komuś się spodoba i będzie chciał zakupić jego muzykę, która dostępna jest na Bandcamp oraz iTunes.
Batman: Arkham Asylum

Half Life

Mass Effect

TES: Skyrim

TES: Skyrim – utwór na temat popularnego trunku w świecie gry.

Big Ten – utwór zrobiony na potrzeby specjalnego turnieju snajperskiego w COD!

Minecraft

Gears of War 3

Gears of War 3 again

Call of Duty – piosenka na temat „drugiej szansy”

Call of Duty

Dead Space 2

Portal 2

Inne jego nieopublikowane na YouTube utwory znajdziecie na stronie The Escapist. Jak sami zauważycie nie ma wygórowanych cen, pierwszy album w iTunes store z 33 utworami kosztuje 9 Euro, pojedyńcze utwory około 1 Euro (jest to chyba minimalna cena za utwór muzyczny na iTunes).
Dualshock Podcast seal of approval!

Lan party, dla jednych miłe wspomnienie przeszłości dla innych relikt niemalże historyczny. Ale czy aby na pewno ta forma grania całkowicie umarła? Czy może jest to rzecz którą czeka druga młodość? W jaką stronę poszło granie multiplayerowe? Spróbuję przekazać wam mój punkt widzenia na ten temat a już w ogóle było by super jakbym zachęcił kogoś do refleksji.

Na dzień dzisiejszy Lan Party najbardziej przywodzi na myśl turnieje e-sportowe organizowane offline, czyli gracze zbierają się w jednym miejscu, najczęściej na halach w czasie imprez komputerowych czy growych. Tam rywalizują ze sobą mogąc przy tym poznać się osobiście, pójść do pubu czy uścisnąć sobie wzajemnie dłoń po zakończonym pojedynku/meczu.

Dreamhack czyli jeden z największych turniejów e-sportowych w europie

Jednak geneza jest zupełnie inna. W czasach kiedy internet był „przez telefon” i drogi wyszedł pierwszy Quake, który do dzisiaj chyba uznaje się prekursorem lanowego strzelania do siebie nawzajem z kolegami, i żeby pograć w dobrych warunkach trzeba było parę komputerów połączyć w jedną sieć lokalną a że kabli nikt przez całe osiedla raczej nie rozciągał to się spotykało z kolegami w jednym domu, każdy brał swojego PCeta i łączyło się kablami, tak przygotowanym można było grać całą noc.

Quake Live, tak obecnie wygląda ostatnia część serii która zaczęła Multiplayerowy szał na dobre

Oczywiście niektóre gry oferowały opcję dzielonego ekranu (w NFSa2 zagrywałem się z sąsiadem godzinami) bądź tzw opcję Hot Seats (Heroes of Might and Magic dzierży tutaj palmę popularności zdecydowanie ale warto też wspomnieć o Disciples który jest tytułem wartym uwagi IMO, sam źle zrobiłem że nie zagłębiłem się w ten tytuł wcześniej gdyż zaślepiony HOMM3 nie wierzyłem w jej sukces, oraz Etherlords które zdaję się umarło śmiercią naturalną) w której każdy z graczy po kolei siadał do komputera, wśród mojej grupki znajomych, za czasów podstawówki, na urodzinach to był nieodłączny element imprezy, heh. Później były kolejne FPSy, RTSy (Warcraft, Starcraft, C&C są chyba najlepszymi przykładami) a jakość internetu była coraz lepsza.

Disciples, polecam spróbować nie tylko fanom turówek

Doczekałem to dnia kiedy wychodzi Starcraft 2 i dowiaduję się że nie dostaniemy trybu LAN. Wtedy coś we mnie pękło tak naprawdę. W dobie coraz mocniejszych laptopów kiedy to coraz nowsze gry działają na nich, a zdecydowanie łatwiej zabrać się z nimi do znajomych, poczułem się naprawdę źle, do dzisiaj mam paru kolegów do których dzwonię z zapytaniem nie, czy idziemy na piwo, tylko czy gramy dzisiaj nockę w Starcrafta. A tak jak koniecznie muszę być podpięty do internetu to teoretycznie nie ma sensu ruszać się z domu ale nie o to chyba tutaj chodzi, czyż nie? Przykładem będzie niech ostatnio Lan kiedy byliśmy u kolegi w 8 osób w domu (miał wolną chatę akurat), obydwie ekipy w oddzielnych pokojach co by nikt nie podglądał przeciwnika i nie oszukiwał. Po każdej rozgrywce wychodzą wszyscy na korytarz/balkon/do kuchni pogadają, pośmieją się z tego kto co zrobił w grze, czasami się poprzekomarzają a następnie zabieramy się za kolejny mecz. To jest właśnie sens takiego spotkania. Odezwą się głosy że dzisiaj mogę porozmawiać z kimś na Skype/Teamspeak/Ventrilo/innym badziewiu. Ok, mogę ale do cholery co innego pogadać z kimś siedząc obok tej osoby, a co innego na takim komunikatorze. Kamerka sprawy nie załatwi bo przez nią na przykład kolegom z którymi coś przed chwilą wygrałem piątki nie przybiję, co najwyżej „mental five”.

Starcraft 2, może nie złamał wielu graczom serc ale niemal zabił nie jeden portfel

Zresztą w dobie tych systemów matchmaking’owych dalej mam kolegę który na multi gra TYLKO i wyłącznie ze znajomymi i mam wrażenie że nie jest on tak bardzo odosobnionym przypadkiem. Dlatego też w dobie grania online zastanówcie się kiedy ostatni raz graliście w stricte zamkniętym gronie znajomych? Nawet jeśli nie macie możliwości spotkania się w jednym pomieszczeniu pomyślcie ile frajdy może wam dać na przykład mecz w jakiegoś FPSa dajmy na to w 4 osoby z umówionymi zasadami specjalnymi. Ponieważ przegrane mecze które powodują dalej uśmiech na twarzy są naprawdę czymś pięknym i mam wrażenie że coraz więcej młodszych graczy (poniżej 15 roku życia dajmy na to, piszę te słowa w roku pańskim lub bezpańskim(jak kto woli) 2011) nie miała okazji czegoś takiego zrobić. Jeżeli macie grające młodsze rodzeństwo czy to rodzone czy cioteczne pokażcie im alternatywę od tego co dają nam twórcy w grze, udowodnijcie im że w odpowiedniej ekipie gra nie potrzebuje gruntownego modowania żeby nabrać nie raz całkowicie nowych kolorów.

Uff, mam nadzieję że osoby które przebrną przez moje wypociny nie będą uznawać czasu poświęconego na nie za zmarnowany. Co chodzi o gry coopowe celowo o nich nie wspomniałem ponieważ na ich temat będę nieco inaczej się rozwodził jeżeli rzecz jasna szanowna widownia Dualshock Podcast nie będzie chciała mnie wygnać gdzieś hen daleko ;)

Dzisiaj przedstawiam wybryk nietypowy – moją długą, luźną pogawędkę na temat mający tylko maleńki związek z grami. Nieco wspomnień, nieco emocji, sporo dziwnych zdjęć Bladego w opuszczonych spodniach. Zapraszam do czytania!

Osoby, które dopiero niedawno rozpoczęły znajomość z DSPodcast mogą nie być w pełni obeznane z faktem, że oprócz gier video posiadam dość absorbujące hobby – ASG. Nie mam zamiaru tutaj tłumaczyć na czym owe ASG polega, nie brakuje w necie filmów i artykułów na ten temat. Zajmuję się tym od ponad 6 lat, widziałem rozwój tego fenomenu i mam cały magazyn opowieści „wojennych” z nim związanych. Dziś czas na dość świeżą opowieść, po której rana wciąż się nie zasklepiła.

Obecnie rynek przepełniony jest replikami broni z całego świata. Półki uginają się od replik karabinów M16, M4, AK74 i ich wariantów. Nie brakuje karabinów wyborowych, pistoletów maszynowych, a nawet podwieszanych granatników i min zdalnie detonowanych. Szyny montażowe wzbogacić można całym wachlarzem celowników holograficznych, kolimacyjnych, lunet, latarek, laserów, chwytów profilowanych i dwójnogów. Spełnić można swoje marzenie posiadania ultra-cichego MP5SD5, siania zniszczenia z M60 wyposażonego w niezwykle pojemny magazynek, repliki karabinów snajperskich dają niezwykłą satysfakcję przeładowania po każdym strzale, a i nie gorzej bawią się rekonstruktorzy historyczni, używający Stenów, Thompsonów, Kar98k, czy nawet Garandów robiących „PSINK” podczas wyrzucania pustego magazynka.

Na przestrzeni swojej kariery zakosztowałem niemal każdego rodzaju działań piechoty – szturman, medyk, zwiad, snajper, raz nawet sprawdziłem się jako saper (ach, cóż to za opowieść). Uczestniczyłem w ogromnych szturmach kilkudziesięcioosobowych drużyn na umocnione budynki, prowadziłem ataki dywersyjne na okopane pozycje wroga z użyciem ekranów dymnych, przeprowadzałem akcje zaczepne działając w jednostce quasi-partyzanckiej, wyruszałem na nocne misje zwiadowcze używając noktowizorów, odpierałem fale ataków siedząc w okopie i licząc ostatnie pociski. To wszystko czasem na przestrzeni jednego zlotu.

Posiadałem broń naprawdę wszelakiej maści. Dla zainteresowanych kolejność posiadanych przeze mnie replik
AK Beta Spetsnaz, M1A1 Thompson (tak, do munduru 101 Airborne), G36K, M14, Type 89 (japoński karabin szturmowy, perełka), karabin wyborowy L96, MP7, AK74S, AKS74U… no i wspominane w tytule SR-25.

Ah, SR-25.

Po wielu wspaniałych bojach z AKS74U w rękach zapragnąłem sporej zmiany. Mimo, że mój „kałaszek” nigdy mnie nie zawiódł i pewnie jeszcze długo by mi służył, chciałem sprawdzić się w innej roli niż szturmana zmieniającego magi w ogniu walki, czołgającego się pod ciągłym ostrzałem, krzyczącego rozkazy do głuchych od adrenaliny kompanów.
Zapragnąłem SR-25 i celnego ognia na spore odległości.

Dość szybko znalazłem używany model w świetnym stanie, wraz z charakterystycznym długim tłumikiem QD oraz dwójnogiem. Zamówiłem dodatkowo magazynki, osłony bocznych szyn RIS, magpulle (uchwyty przyspieszające wyciąganie z ładownic), oraz lunetę dokładnie taką, jak ta używana na oryginale. Jeszcze tylko nowy, profilowany uchwyt snajperski, puszka z laserem i VOILA – krzyknąłem – będę miał swój wymarzony karabin.

Rzeczywistość okazała się jednak bolesna. Po doczepieniu wszystkich elementów karabin utracił wyważenie i jego transport sprawiał spore problemy. Uchwyt snajperski nie pasował do mojego modelu i konieczne było spiłowanie elementów szlifierką. Dwójnóg okazał się całkiem zbędny na warunki ASG, toteż szybko się go pozbyłem i zastąpiłem pionową rączką RIS. Operowanie bronią z zamontowanym tłumikiem przy moim wzroście okazało się niewykonalne i musiałem go nosić w plecaku (nigdy nie przyszło mi go nawet doczepić, nie było potrzeby/okazji). Ponad wszystko problemem okazały się prawa fizyki.

Mimo naprawdę rozsądnej mocy i lufy precyzyjnej, karabin nie imponował zasięgiem. Plany prowadzenia ognia na dalekie dystanse runęły – im szybciej kulka podróżuje, tym większy opór powietrza, tym szybsza utrata celności na dużej odległości. Potężny tunning mocowy pozwoliłby przełamać ten problem zasięgu, jednak wtedy na mniejsze odległości replika mogła by wyrządzić porządne obrażenia. Frustracji nie brakowało – oto mam replikę karabinu, która ma więcej wad niż oferuje w zamian – podobne rezultaty osiągałbym ze zwykłym M16, o wiele bardziej praktycznym i mniej wymagającym w obsłudze. Duża waga i nieporęczność doprowadziła do kuriozalnej sytuacji podczas nocnych manewrów.

Oddział polegał na mnie, bym oddał strzał do ukrytego w nocy strzelca – mając noktowizor udało mi się go zobaczyć, ba, udało mi się nawet podnieść broń. Niestety, noktowizor musiałem trzymać w jednej ręce, drugą karabin i zabrakło mi trzeciej ręki, by uruchomiła laser, którego włącznik zamontowałem na przednim chwycie. Poprosiłem więc kolegę, by podszedł i trzymał za mnie przód broni i włączył laser – taka komiczna dwuosobowa załoga nie sprawdziła się, strzały były oczywiście niecelne i wróg uciekł w gęstwinę.

Z czasem kolejne elementy odróżniające SR poszły w zapomnienie – na zawsze pożegnałem się z ciężką lunetą, tłumik zapodział się w szafie. Zacząłem używać mojej ukochanej, wymarzonej broni jako zwykłego szturmowego narzędzia zagłady. Złamałem swoją obietnicę i włączyłem w niej możliwość strzelania ogniem ciągłym. Na imponującej szynie pod optykę podczepiłem najzwyklejszy kolimator chińskiej produkcji. W pewnym momencie zrozumiałem, że nici zostały z mojej początkowej wizji i z bólem serca sprzedałem SR-25 innej biednej duszyczce, która też snuła przed sobą plany o byciu strzelcem.

Teraz jestem posiadaczem M4 w wariancie TCC, który dopasowałem pod swoje potrzeby. Choć wyróżnia się nieco kolorystyką i ilością modyfikacji, to nadal „zwykła emka”, zakup z rozsądku, nie miłości. Miał być dla mnie tylko narzędziem, niczym więcej. Z każdą kolejną akcją jednak sytuacja ulegała zmianie. Czuję pewną więź z tym kawałkiem metalu – tak, to w gruncie rzeczy tylko bardzo droga zabawka na plastikowe kulki. Kiedy jednak coś raz za razem ratuje ci „życie”, można się związać emocjonalnie. „Zżycie się” z bronią to nic dziwnego, choć nie wszyscy się w ASG do tego przyznają. Ludzie z zewnątrz mogą odebrać to jak skrzywienie, jednak czy fani samochodów, motocykli, a nawet hodowcy tulipanów nie robią tak samo?

Po wielu wspaniałych chwilach z moim M4 niemal całkowicie zapomniałem o przygodzie z SR-25, mimo że wtedy był spełnieniem moich wszelkich militarnych marzeń. Mijały kolejne miesiące, ASG zajmowało mój czas w coraz mniejszym stopniu. Niedawno przyszło mi jednak powrócić do SR-25. Odżyły dawne uczucia, jednak w nieco innym wydaniu. W grze, pozwalającej mi używać mojej ukochanej broni w celu, do którego ją stworzono. Na mapach, wykorzystujących jej potencjał. Ze stylem rozgrywki, który pozwala docenić karabin SR-25, dwójnóg, tłumik QD i lunetę z dużym przybliżeniem, razem tworzących niepowtarzalny system MK 11 Mod 0.

Dziękuję DICE. Dziękuję.

A na koniec obiecane zdjęcie z niesfornymi spodniami :)

The End

Biblia Commandos – Mega projekt Bladego, w którym przedstawia, przybliża i gloryfikuje jedną z najlepszych serii gier w historii. Cicha eksterminacja nazistów, akcje dywersyjne i emocjonujące ucieczki komandosów – to wszystko i jeszcze więcej tylko na DSPodcast.

UWAGA! Ze smutkiem muszę przyznać, że przerwa techniczna po drugim odcinku będzie dłuższa niż podejrzewałem – trzeci part dosłownie niszczy mój system operacyjny :| proszę o cierpliwość, I Got This.

Biblia Commandos – Mega projekt Bladego, w którym przedstawia, przybliża i gloryfikuje jedną z najlepszych serii gier w historii. Cicha eksterminacja Nazistów, akcje dywersyjne i emocjonujące ucieczki komandosów – to wszystko i jeszcze więcej tylko na DSPodcast.

Jako fanboy Blizzarda(<3) i jego gier nie mogłem nie odnieść się do wtorkowej zapowiedzi dodatku do kapitalnego Starcrafta 2. Oto garść podstawowych informacji o nadchodzącym Sercu Roju. Paparapapa…

Kampania singleplayer w SC2 choć niesamowicie wciągająca (na moim słabym kompie doświadczyłem kilkunastominutowego doczytywania, przed i po misji, a i tak nie przerwałem gry póki nie poznałem całej historii), skończyła się dla mnie w dość niesatysfakcjonujący sposób i pozostawiła po sobie uczucie lekkiego niedosytu. Jednak Blizz(<3) dotrzymał słowa i oto prezentuje nam ciąg dalszy kosmicznych przygód Terran, Protosów i Zergów, tym razem widzianych z perspektywy tych ostatnich. Nie chcę tutaj spoilować wydarzeń z Wings of Liberty, w każdym razie pokierujemy losami Kerrigan na jej drodze do zjednoczenia Roju Zergów. Ale w jakim celu? Co zaszło między nią a Raynorem? Jaką rolę odegrają w całej historii Protosi? I czy Mroku w końcu kupi sobie upragnionego kompa? Na te pytania, mam nadzieję, znajdziemy odpowiedź w nadchodzącej grze.

Jedną z nowości przywitanych z dużą radością jest możliwość gry w nowej scenerii, a mianowicie zimowo/lodowo/mroźnej. Dziwną tradycją stało się, że w każdej grze z gatunku RTS w pierwszym dodatku zawsze dodaje się mapy zimowe. Poczynając od pierwszego Starcrafta(Brood War), przez Warcraft 3(Frozen Throne), Dawn of War(Winter Assault), Dawn of War 2(Chaos Rising) zawsze w pierwszym addonie musimy stanąć w szranki z przeciwnikami na skutej lodem ziemi. Reguła ta jak widać nie ominęła SC2 i w sumie dobrze się stało, mapy zimowe wyglądają ładnie i wprowadzają nieco świeżości.

Ciekawą, rzeczą jest zorientowanie kampanii bardziej w kierunku rpg, oczywiście w mocno uproszczonym, szczątkowym wręcz stylu (nikt chyba się nie spodziewał tutaj czegoś na kształt Wieśka drugiego :) ). W trakcie misji za wykonywanie zadań będziemy zdobywać punkty mutagenów, za które będziemy wykupywać ulepszenia dla naszych jednostek, a także po pewnym czasie nawet ewoluować je w coś nowego. Tutaj posłużę się przykładem Banelinga, gdzie w jednej ścieżce ewolucji po wybuchu zwracam nam część kosztów wyhodowania go, gdzie w drugiej w wyniku eksplozji powstają dwa mniejsze Banelingi. Każda jednostka dostępna w kampanii ma mieć indywidualne możliwości rozwoju i ewolucji. System ten przypomina mi nieco prowadzenie badań nad Zergami i Protosami z podstawki, został tylko przystosowany do specyfiki Zerga.

Z kolej dużo większą nowością jest skoncentrowanie się na roli Kerrigan w trakcie gry. Ma ona być grywalną postacią w większości misji, a co za tym idzie również będzie posiadała możliwość rozwoju. Przed każdym zadaniem będzie możliwość wybrania jej specjalizacji bojowej, a co za tym idzie zestawu konkretnych umiejętności. Póki co znane są tylko dwie z nich: Spec Ops – koncentrująca się na zdolnościach parapsychicznych Kerrigan oraz Corruption – gdzie widać wyraźny wpływ mocy Zergów. Wiadomo, że z postępem w kampanii otrzymamy dostęp do dwóch kolejnych specjalizacji. Rozwiązanie to sprawi, że te same misje będzie można rozgrywać na różne sposoby.

SC2 to nie tylko kampania dla pojedynczego gracza, ale przede wszystkim gra wieloosobowa i tutaj także należy spodziewać się pewnych zmian. Prawdopodobnie pojawią się nowe jednostki, te mniej funkcjonalne mają zostać zmodyfikowane lub zastąpione innymi, usprawnień doczeka się też Battle.net. Niestety póki co jest za wcześnie, aby mówić o zmianach w multi.

Premiera? Obstawiam początek 2012 roku, w końcu Blizz(:*) obiecał półtoraroczne odstępy między kolejnymi częściami sagi. Cena? Jak za dodatek (oczywiście Blizzardowy :>). Satysfakcja? Gwarantowana.

W bonusie filmiki:

Teaser trailer:

Gameplay:

Cała historia zaczyna się w 2001 roku, gdy na rynek wychodzi pierwsza część gry Gothic będąca crpg, który znacznie odbiegał od standardów do których przyzwyczaili nas panowie z Bioware gdzie zwykle kierowaliśmy drużyną bohaterów. Gothic opowiada historię świata w którym podczas wielkiej wojny z orkami zostaje założona kolonia górnicza. Umieszczani są tam wszelkiej maści przestępcy dlatego magowie tworzą barierę ochronną tak by żaden z więźniów nie uciekł. Jednak coś idzie nie tak i bariera przybiera większą formę niż pierwotnie zakładano. W ten sposób w barierze zostają uwięzieni również magowie. Głównego bohatera poznajemy gdy jako wiezień ma zostać wtrącony do kolonii górniczej. Sprawy przybierają jednak nieoczekiwany obrót i w zamian za uniewinnienie bezimienny dostaje propozycję nie do odrzucenia – ma dostarczyć list dla magów ognia.

Tak zaczynamy naszą epicką przygodę z gothickiem. Gra na samym początku jest bardzo nielinowa i aby dotrzeć do magów ognia musimy przyłączyć się do jednego z trzech obozów, w których rezydują frakcje o zupełnie innych ideologiach.

• Stary Obóz w którym największą częścią społeczeństwa stanowią górnicy i pilnujący ich strażnicy. Wewnątrz obozu rezydują magnaci którzy kolaborują z królem i Magowie ognia.
• Nowy Obóz założony przez najemników i magów wody. Magowie zbierają magiczną rudę, przy pomocy której chcą wysadzić magiczną barierę i oswobodzić się z więzienia w kolonii.
• Mamy także obóz na bagnie, zamieszkały przez wyznawców boga Śniącego – palących bagienne ziele.

W kolejnych aktach gra traci na mnogości wyborów, lecz nie przeszkadza to w rozgrywce. Historia bowiem prezentuje pełną ciekawych bohaterów i zaskakujących wydarzeń akcję, umieszczoną w świecie, który wprost ocieka klimatem.
Świetna muzyka pozwalająca wczuć się w świat a teren wypełniony jest wieloma ciekawie zaprojektowanymi miejscami. Począwszy od zapełnionych mieszkańcami obozów, po opuszczone katakumy, wieże, ruiny a także pełne potworów jaskinie skrywające zapomniane skarby i tajemnice.

Jak przystało na grę RPG mamy do czynienia z rozwojem bohatera, który nie polega na rozdawaniu punktów w karcie postaci, lecz na nauce różnych umiejętności u NPCów. Za nasze punkty doświadczenia będziemy w stanie rozwijać umiejętności takie jak m.in: walka mieczem, skórowanie pokonanych potworów i otwieranie zamków wytrychami. Te właśnie umiejętności pozwolą nam z żółtodzioba stać się bohaterem, ale przede wszystkim przetrwać w tym niegościnnym świecie.

Trzonem rozgrywki w Gothicu jest eksploracja świata, dialogi z postaciami niezależnymi i przede wszystkim walka, która została zrealizowana w podobny sposób jak w Morrowindzie. Nie klikamy myszką byle gdzie, ani też nie zaznaczamy wroga. Musimy precyzyjnie wybierać kierunek i sposób wyprowadzania ataku. Do dyspozycji mamy ogromny szereg broni białej, a także zaklętych w runach i zwojach zaklęciach – które pomogą nam w eksterminacji wielu stworzonych z pomysłem przeciwników. Niektórymi są ludzie, choć przede wszystkim zamieszkałe na trenach kolonii różnego rodzaju potwory.

Myślę że jeśli przymkniemy oko na grafikę, sporadyczne bugi i elementy takie jak np.: nieograniczony ekwipunek bohatera (co dla jednych jest wadą a dla zaciekłych zbieraczy zaletą) – Gothic I może być wciąż grywalną, cholernie klimatyczną i wciągającą grą. A to dopiero początek serii.

I oto cały Gothic. Jeśli nie mieliście jeszcze okazji w niego zagrać, jest teraz dostępny w śmiesznych cenach, razem z drugą częścią oraz dodatkiem. Dodatkiem o którym będę miał okazję napisać za jakiś czas.

Filmik kryje spoilery z gry! Jeśli to nie przeszkadza, polecam oglądać w fullscreenie!

Niecałe 12 lat temu, nikomu nieznani ludzie ze studia Terminal Reality stworzyli survival-horror, który powinien zapisać się w pamięci wszystkich użytkowników komputerów osobistych. Niestety, Nocturne (bo tak się zwała owa gra) odszedł w zapomnienie, ale Bizonek pamięta go bardzo dobrze…

Zacznijmy od fabuły, bo to ona kreuje genialny klimat, cechujący grę od początku do końca. Akcja gry rozgrywa się na przełomie lat 20 i 30 XX wieku.  Głównym bohaterem gry jest Stranger – łowca potworów, demonów, wiedźm i innych piekielnych bękartów. Jego zleceniodawcą jest organizacja Spookhouse, którą w 1903 roku założył prezydent Roosvelt, po tym, jak w czasie polowania sam upolował wilkołaka. Agenci owej organizacji zajmują się tępieniem różnorakich nadprzyrodzonych mocy, które mogą zachwiać spokojem świata. Powiedzmy, że to trochę takie hardkorowe „Archiwum X”. Cechą szczególną gry jest gęsty klimat, który jest połączeniem klasycznych horrorów z klimatami noir – mniam!

Zaczynając grę, dowolnie wybieramy jeden z czterech rozdziałów, po których odblokowujemy epilog. Taka nieliniowość jest powodowana tym, że każdy rozdział opowiada oddzielną, oryginalną historię i tak naprawdę nic nie zmusza nas do przechodzenia ich, w jakiejś ustalonej kolejności. W pierwszym rozdziale Stranger wraz ze swą dhampirzą partnerką, musi wykraść pewien artefakt z okupowanego przez wampiry zamku w Bawarii. Drugi rozdział rzuca naszego bohatera do starego, amerykańskiego miasteczka ,opanowanego przez złe moce (scenariusz tej części gry bardzo przypomina mi powieść Stephena Kinga „Desperacja). Rozdział trzeci, to utrzymana w klimacie noir wycieczka do Chicago, opanowanego przez Ala Capone i jego nieumarłą armię (prawda, że brzmi świetnie? :D). Zaś w ostatnim rozdziale, Stranger udaje się do rezydencji eks-agenta Spookhouse, by wytępić szerzące się tam zło. Uff… jest tego trochę, prawda? Każdy rozdział cechuje odmienny klimat i zdania, więc różnorodność jest zapewniona.

Nocturne wywołał ogromne poruszenie swoim pojawieniem się w 1999 roku. Głównym powodem, dla którego ludzie sięgali po grę, była niesamowita technologia drzemiąca w jej silniku (dumnie noszącym nazwę „Nocturne Engine”), pozwalająca na tworzenie dynamicznego oświetlenia i cieni. Rewolucyjne rozwiązanie niosło jednak ze sobą jedną, dość poważną wadę – wysokie wymagania sprzętowe. Po raz pierwszy przyszło mi zagrać w Nocturne, na komputerze wyposażonym w kartę graficzną Nvidia Riva TNT 2, która owym czasie nie miała sobie równych, a mimo to, gra miała tendencje do przycinania. Nie mniej – każdy kto widział Nocturne w pełnej krasie, musiał przyznać, że cieniowanie wyglądało po prostu spektakularnie. PSX miał Silent Hill i całkiem niezłą latarkę, ale realistycznych cieni i odbić światła tam nie uraczyliśmy.

Genialny setting i technologia to niestety nie wszystko – gra musiała się też obronić gameplayem. Tutaj już nie było tak pięknie, jakbyśmy mogli się spodziewać. Struktura silnika wymuszała statyczne tła i renderowane postacie – podobnie jak w pierwszych Resident Evil. Musieliśmy więc polegać na nieruchomej kamerze, której położenie często doprowadzało do spazmów – szczególnie biorąc pod uwagę, że w przeciwnicy w Nocturnie są wiele szybsi i inteligentniejsi od znanych z produkcji Capcomu. Ciekawym rozwiązaniem było zaimplementowanie w grze ręcznego celowania z asystą auto-aimową, która pozwalała min. na strzelanie do dwóch wrogów na raz, gdy dzierżyliśmy w łapach podwójne pistolety. Poza tym, niektóre bronie wykorzystywały różne typy amunicji – np. na zwyczajne stwory używaliśmy ołowianych kul, a na wilkołaki ładowaliśmy pociski odlane ze srebra. Nocturne zawodził jednak w dość ważnej dla survival-horrorów kwestii – nie był straszny. Oglądanie cieni idących do nas stworów było niesamowitym przeżyciem wizualnym, ale ze straszeniem nie miało to wiele wspólnego. Gra była nastawiona bardziej na akcję niż strasznie, a naprawdę trudno czerpać satysfakcję ze strzelania, gdy statyczna kamera nie pozwala nam dostrzec wrogów. Szczególnie denerwowały sekcje w Chicago, w których walczyliśmy z wrogami uzbrojonymi w broń maszynową – często nie wiedzieliśmy nawet, z której strony ktoś do nas strzela… Drugą denerwującą kwestą była eksploracja. Wyobraźcie sobie poruszanie się po ciasnych uliczkach, gdy kamera zmienia perspektywę o 180 stopni, za każdym razem gdy mijamy jakiś budynek, albo strzelanie do wilkołaka w przedziale pociągowym, kiedy kamera obejmuje jedynie 2 mety powierzchni ZA PLECAMI naszego bohatera… Tutaj właśnie ujawniają się dwa główne grzechy tej gry: debilne ustawienie kamery i brak prawdziwie strasznych momentów. By je wybaczyć należało naprawdę mocno wczuć się w klimat i mieć masę samozaparcia. Niestety, większości graczy tego zabrakło i przygody Strangera nie odniosły spodziewanego sukcesu… Szkoda, bo na mnie klimat Nocturne’a zrobił piorunujące wrażenie i chciałbym jeszcze kiedyś doczekać się sequela.
Nie mniej, jeżeli macie nieco cierpliwości i ciągotki do survival-horrorów, to możecie dać owej produkcji szansę. Polecam głównie tym, którzy cenią klimat ponad gameplay – tacy gracze na pewno nie zawiodą się Nocturnem i będą go wspominać równie ciepło jak Ja.

Na koniec wspominek zostawiam was ze świetnym kawałkiem, który możemy usłyszeć w Chicagowskim klubie – niech to posłuży wam za kąsek niesamowitego klimatu, w którym skąpana jest owa produkcja…

Silnik Nocturne nie umiera…

Choć Nocturne nie odniósł spodziewanego sukcesu, Terminal Reality postanowiło nie kończyć pracy na swym autorskim silniku i stworzyło na nim trylogię gier Blair Witch. Jak nietrudno się domyślić, fabuła owych gier opierała się na legendzie o wiedźmie z Blair – znanej z dość rewolucyjnego na swoje czasy filmu Blair Witch Project (czyli kamera w rękę i do lasu!). Co ciekawe, twórcy nie porzucili realów Nocturne’a i tak oto w pierwszej części zatytułowanej „Rustin Paar” wcielaliśmy się w Elspeth „Doc” Holliday – agentkę Spookhouse! Z resztą – powracają znane z Nocturna twarze, w tym sam Stranger, ale nie będę zdradzał jego roli.
Nie mogę się wypowiadać o całej trylogii Blair Witch, bo miałem okazję zaliczyć jedynie wspomnianą część pierwszą, ale jedno muszę przyznać – jest straszniej. Przede wszystkim mamy do czynienia z wiele poważniejszą i mroczniejszą fabułą, a sama gra nie nastawia się jedynie na akcję. Dużo czasu spędza się na rozmowach z ludźmi, poznawaniu ich niecodziennych osobowości i relacji z innymi. A kiedy już gra przechodzi do akcji, to jest wiele przyjemniej niż w Nocturnie. Kamera nie denerwuje tak mocno jak poprzedniku, a sama walka staje się dla gracza czymś w stylu klimatycznego dodatku do eksploracji i poznawania historii. Dynamiczne światła i cienie są wykorzystywane wiele bardziej kreatywnie, niż w przygodach Strangera. Genialnym pomysłem developerów było stworzenie przeciwnika, który jest zbudowany z… gałęzi. Może na pierwszy rzut oka nie brzmi zbyt wspaniale, ale gdy idąc lasem oświetlasz sobie drogę latarką, a przed tobą tworzy się cień gałęzi drzew, to zaczynasz się zastanawiać – czy to tylko gałęzie bujające na wietrze, czy może coś więcej? A podchodząc bliżej, możesz się BARDZO zaskoczyć… Gdyby oryginalny Nocturne był taki, to mielibyśmy od razu klasyk…
Podobno druga i trzecia część Blair Witch, nie są tak dobre jak pierwsza – stąd nie polecam całej trylogii. Nie mniej, sprawę Rustina Parra warto poznać, bo to porządna i arcy-klimatyczna produkcja.

JEST NADZIEJA!

Oooo tak! W roku 2009, Terminal Reality na zamkniętej prezentacji, pokazało swój nowy silnik graficzny – Infernal Engine. Na owej prezentacji, dziennikarze mogli zobaczyć między innymi wyrenderowany w 3D model Strangera! Jak się nietrudno domyślić, obudziło to masę spekulacji odnośnie sequela Nocturne’a – jednak wszystko na nic. Developerzy zamiast kolejnych przygód agentów Spookhouse, stworzyli na owym silniku bardzo ciepło przyjętą grę Ghostbusters: The Video Game. Dobrze jest wiedzieć, że Terminal Reality nadal potrafi tworzyć sukcesywne technologie i gry, ale gdzieś w środku, mam jednak nadzieję, że programiści nadal pamiętają o Nocturnie i za jakiś czas dostaniemy pełnoprawny sequel, albo reboot. Naprawdę, zadowoli mnie cokolwiek – byle by znów poczuć ten klasyczny klimat horrorowo/noir.

Niestety, nie znajdziemy w internecie wspomnianej prezentacji, ale możemy się cieszyć chociaż tym jednym screenshotem…

Potem nastał czas, gdzie dostawaliśmy budynek w którym co jakiś czas pojawiał się wojownik, mieliśmy duży plac na środku i tak ścierały się armie, wraz z bohaterami. Jednak Steve “Guinsoo” Feak był chyba znudzony, mozolnym zaznaczaniem po 12 wojaków (co zawsze mnie zastanawiało, dlaczego akurat 12 ? ), grupowaniem ich w armię, dodatkowo kierując bohaterem . Stworzył prostą mapkę, z trzema ścieżkami, na których pojawiały się co jakiś czas wojacy, sterowani przez komputer. Na każdej ścieżce poumieszczał wieżyczki, a graczom oddał do dyspozycji tylko bohaterów. Gra polegała na zniszczeniu wieżyczek, następnie Inhibitorów które po zniszczeniu, dawały możliwość pojawiania się super wojowników w drużynie przeciwnej, na danej linii. Następnie głównej bazy. Tak oto narodził się główny koncept gry Defence of theAncient. Siłą tej mapki była szybka akcja, oraz naprawdę duże możliwości stworzenia unikalnego bohatera, za sprawą sporej ilości przedmiotów. Tylko dla czego ja tu piszę o mapie do W3, skoro artykuł ma być o grze LoL? Otóż, autor mapy po pewnym czasie oddał projekt komuś innemu, a sam wraz z założycielem strony o DoTA, założył studio RIOT games.
Jeżeli dużo grałeś w dotę czytaj dalej, jeżeli nie, przejdź od razu do działu „Victory awaits!”.

Co odróżnia LoL od innych tego typu gier ?
Rozwój bohatera nie kończy się wraz z końcem rozgrywki, jak ma to miejsce w podobnych grach. Tworząc konto, tworzymy przywoływacza (summoner) który kieruje danym bohaterem. Ma on własne drzewko talentów. Kumpel określił je, jako bardzo podobne do tego z WoW, dla mnie jest podobne do drzewka talentów z D2), Możemy wspomóc naszego bohatera małymi buffami, a to mamy o 5% większą ilość many na początku, lub zmniejszamy ilość obrażeń które otrzymujemy o 4%. Zdawać by się mogło, że to mało, jednak dzięki dobrze wydanym punkom, mamy przewagę już od pierwszych minut.

Kolejną nowinką, jest książka z runami. Przed grą wybieramy stronę z której będziemy korzystali podczas rozgrywki, tutaj także dostajemy niewielkie buffy. Jednak to one bywają kwestią sporną i można napisać książkę o tym czy na jednej postaci warto zwiększyć szansę na krytyk czy siłę penetracji pancerza, więc nie będę tu wchodził w szczegóły.

Czy to wszystko ? Nie! Mamy do dyspozycji jeszcze czary samego przywoływacza, które dodatkowo dostępne są dla każdego bohatera, którym gramy.

Męczy cię przeciwnik, który bije twojego maga i nie możesz mu uciec ? Użyj exhausta. Niszczą twoją wieżę, a ty jesteś za daleko? Użyj fortify, który spowoduje tymczasową niezniszczalność wieży, oraz podwoi szybkość jej strzelania. Ktoś zapyta, dobra, dobra ale co z samą rozgrywką ?
Tutaj dla starych wyjadaczy z DoTA, też jest parę ciekawych nowości.

In the bush !
Osobiście, jest to chyba dla mnie największa zmiana w stosunku do DoTy. Na mapie w strategicznych miejscach mamy poumieszczane wysokie kępy krzaków, w których, jak się schowamy, przeciwnik nas nie widzi.

Jak widać na rysunku powyżej, bohater z lewej strony, nie zauważy bohatera z prawej strony. Stwarza to multum możliwości zaskoczenia graczy i ich zabicia, tzw.gankowanie.

You have been slained by enemy turret.
Dalszą zmianą jest wprowadzenie inteligencji (lol :D ) dla wież, które pilnują przejść do bazy. W docie mogliśmy radośnie bić przeciwnika, który schował się przy wieży, tutaj kiedy uderzymy przeciwnika w zasięgu wieży, zostaniemy wybrani jako cel przez wieżę, która szybko zacznie nas pozbawiać życia.

Not enough gold.
Ostatnią wartą wzmianki informacją będzie, że po zabiciu przeciwnika nie zabieramy jego złota, tylko dostajemy dodatkowo, tak jak za zabicie wojownika. Dodatkowo jeżeli komuś dobrze idzie zabijanie graczy, a potem my sami jego zabijemy, dostaniemy ekstra od 500 złota do 1000, gdy komuś bardzo dobrze szło. Dzięki temu prostemu mechanizmowi, nie wystarczy dobrze zagrać na początku, trzeba trzymać dobrą formę przez cały mecz.

Victory awaits!
Gra oferuje dwa tryby rozgrywki, standardowy 5v5 na oryginalnej mapce oraz dużo szybszy i bardziej wymagający 3v3 na specjalnie do tego przygotowanej mapie. System rozgrywki, został podzielony na dwie części. Solo, kiedy nie mamy z kim grać, wybieramy ten tryb, system dobiera nam sojuszników o zbliżonych umiejętnościach. Druga część, to premade, gdzie zapraszamy znajomych do wspólnej rozgrywki, dodatkowo nie trzeba zebrać pełnej drużny, można zagrać z jednym kumplem, wtedy system, poszuka innych drużny z premade do stworzenia zespołu (np. 2+3 lub 2+2+ osoba z solo, lub w skrajnych sytuacjach 2+ osoby z solo). Przed grą dostajemy się do poczekalni gdzie wspólnie z drużyną wybieramy bohaterów, możemy przedyskutować taktykę, lub puścić wiązankę

„Dla czego znowu nikt nie wziął tanka ?”

(Tank – osoba która ma za zadanie jak typowy czołg, wejść w linię przeciwnika, zebrać obrażenia, oraz pomieszać w szykach przeciwnika, chroniąc swoją drużynę) . Jeżeli osiągniemy maksymalny poziom przywoływacza, możemy zagrać odmianę zwykłego meczu, którą gracze zwą rankedem. W tym trybie zmienia się sposób wybierania bohaterów. Na początku kapitanowie banują na zmianę po dwóch bohaterów, których nie można wybrać. Następnie na przemian ( i widząc wybory drużyny przeciwnej) wybieramy bohaterów. Dodatkowo, jeżeli w jednej drużynie pojawi się danych bohater, w drugiej drużynie, nie można już go wybrać. Po wygranej walce, dostajemy punkty rankingowe, oraz tylko tutaj tak naprawdę liczą się nasze prawdziwe umiejętności, ponieważ w zwykłych meczach większość ludzi gra tylko dla zabawy, testuje bohaterów, czy zestaw run. Chociaż, zdarzają się naprawdę wymagające gry, gdzie obie drużyny chcą za wszelką cenę wygrać i obie prezentują wysoki poziom.

Become a Legend.
Obecnie LoL może pochwalić się 74 bohaterami.

Jak widać, do wyboru jest naprawdę sporo, każdy znajdzie tu coś dla siebie, a każda umiejętność którą się posługuje jego bohater, jest unikalna. Gra wymusza współpracę i wynagradza łączenie umiejętności. Jeżeli pomożemy komuś zabić innego gracza dostaniemy asystę, a ilość złota zostanie rozdysponowana według graczy, podłóg ilości zadanych obrażeń. Więc nieraz można się zdziwić, że dostaniemy za zabicie mniej złota, niż ktoś kto pomógł nam. Sami twórcy, to ludzie którzy nie traktują swojej pracy do końca na poważnie, dzięki temu jeden z bohaterów to władca metalu (Mordekaister), a jedną z jego umiejętności jest Mace of Spades, lub umiejętność pasywna to Iron Man. Mamy też spartanina (Pantheon), który mówi: „My profession…! You know, now that I think of it, I’ve always wanted to be a baker… Yes, a baker.”. Samo to powoduje uśmieszek, a jest tego znacznie więcej. Ostatnio w święta, zamiast zwykłej miksturki leczenia, mieliśmy smakołyki jakie jedzą dzieci w WB lub USA.

Not all angels are good.
Skoro to wszystko takie fajne, to na pewno musi sporo kosztować. Błąd, gra jest w pełni darmowa, występujący w grze sklepik nie posiada żadnych przedmiotów w stylu premium konto, lepszy start, czy większe obrażenia. Jedyne co można kupić to skiny, które zmieniają domyślny wygląd naszej postaci (oprócz wyglądu dla ciebie i innych graczy, niczego nie zmienia). Można kupić szybsze zdobywanie waluty, za którą możemy kupić runy czy bohaterów (co tydzień jest inna pula darmowych bohaterów do wypróbowania więc bez obaw), czy szybsze expienie naszego przywoływacza.

Na koniec świetny filmik reklamujący pierwszy sezon:

Oraz trailer:

Po tym wszystkim, zapraszam wszystkich do wspólnej gry, ponieważ tak fajnej firmy (po awarii serwerów każdy z graczy otrzymał trochę punktów które normalnie kupuje się za pieniądze), bardzo dobrego supportu, czy częstych patchy, oraz praktycznie co tydzień wychodzącego nowego bohatera, nigdzie nie znajdziecie. Do zobaczenia na Field of Justice.

Jeżeli zachęciłem cię do tej gry, wejdź na stronę League of Legends przez ten link, przez co otrzymam mały bonus ;)
Tutaj natomiast, oficjalny link do rejestracji: http://signup.leagueoflegends.com/

Przy pisaniu tekstu nie ucierpiał żaden Cottontail Teemo.

Po świetny i oryginalnym Diablo, Blizzard uderzył ponownie wydając Diablo 2. I tak jak pierwsza część nakreśliła wizję nowego gatunku gier (action rpg), tak D2 stanowi kwintesencję tego rodzaju rozrywki. Historia Mrocznego Wędrowca, choć fabularnie nie jest zbyt rozbudowana, to swoim klimatem i perfekcją wykonania sprawiła, że przycinam w tę grę już bez mała 11 lat i ciągle nie mam dosyć, podobnie jak dziesiątki tysięcy innych graczy, których nadal można spotkać na battle.necie.

Koncepty gry jest prosty, mamy bohatera, mam losowe generowany świat, przedmioty i potwory, ciekawą (acz prostą) historię, tony grywalności, potrzebujemy jeszcze tylko myszkę i sprawne co najmniej dwa place. Doprawdy, walka z piekielnymi zastępami jeszcze nigdy nie byłą tak przyjemna ( i imo nie będzie aż do wydania Diablo 3) i wciągająca. Powiecie, że jestem szalony, ale monotematyczne klikanie w jeden klawisz w tym przypadku naprawdę potrafi być absorbujące ;D

Do dyspozycji oddano nam siedem postaci, każda inna, każda chętnie spierze kilka piekielnych zadków. W szranki z diabelski pomiotem stają oto: Barbarzyńca – najbardziej hardkorowy koksu we wszechświecie, mistrz we władaniu bronią i niesamowicie odporna bestia. Czarodziejka – biegła w sztuce ognia, zimna i błyskawic (chociaż znam lepsze magiczki 3:>). Paladyn – świętojebliwy murzyn (!), dysponujący szeregiem aur wspirających sojuszników, bądź krzywdzących przeciwników. Nekromanta – nekrofil, który mocno przeklina, truje i buduje kościane domki. Amazonka – mistrzyni łuku i włóczni, na szczęście nic nie słyszała o zwyczaju odcinania sobie piersi, ponoć popularnym u amazonek. Druid – władca żywiołów, pełzaków i innych robaków, lubi biegać nago (wilkołaki ciuchów raczej nie noszą). Zabójczyni – lubi czasem zniknąć, rzucać wybuchowymi gadżetami, a w krytycznej sytuacji zasadzić komuś kopa w cztery litery.

Gra podzielona jest na 5 aktów, każdy rozgrywa się w innej scenerii. Trafimy na deszczowe równiny okalające Klasztor Sióstr, pustynne okolice Lut Gholein, podmokłą dżunglę Kurast, czy też mroźne pustkowia zamieszkane przez barbarzyńców. Jest też jedno wyjątkowe miejsce do którego zajdziemy w trakcie swojej wędrówki, nie zdradzę jego nazwy, ale znajduje się ono dość daleko, jest tam ciepło (gorąco wręcz!) i wcale nie chodzi o Hawaje. Do tego na planszach pełno jest różnych jaskiń, katakumb i innych dziur w ziemi, które tylko czekają na żądnych skarbów śmiałków.

To co wielu ludziom w Diablo 2 przeszkadza ( i to w zasadzie już od premiery w 2000 roku) to grafika. Dla mnie nie ma ona większego znaczenia, ale swoje zadanie wykonuje idelanie, nadaje grze niesamowitego klmiatu jest odpowiednio mroczna, ale lokacje mimo wszystko, aż kipią od szczegółów. Gdzieniegdzie leżą rozkładające się bądź rozczłonkowane zwłoki, biegają szczury (można zdeptać :D), latają nietoperki. Ba, dla spragnionych kąpieli, znajdę się nawet sadzawki wypełnione krwią, ot standardowy wystrój wnętrz, bez którego żaden szanujący się demon nie może się obejść. Z kolei muzyka oparła się działaniu czasu idealnie. Podobnie jak grafika, tworzy ona niesamowity klimat zagrożenia, aż czuć powagę sytuacji, groza wylewa się z głośników. Wspomnieć należy też o genialnych cutscenkach, jeśli ktoś zna dokonania Blizza w tej dziedzinie, wie czego się spodziewać.

Oczywiście Diablo 2 nie zdobyło by takiej popularności, gdyby nie jego tryb multiplayer (ja to męczyłem regularnie w singlu przez blisko 6 lat – to jest prawdziwy masochizm :P – ale jednocześnie świadczy o miodności tej gry). W sieci grać możemy w maksymalnie 8 graczy i wtedy dopiero gra dostaje kopa, nie dość że przeciwnicy stają się dużo potężniejsi, to mile widziana jest współpraca między graczami. Zarywanie nocki na wspólnej grze z kumplami, eh morda sama się uśmiecha do wspomnień (chociaż czasem się zdarzy przysiąść do tej 4 rano, bo ten pie#$*&^%$ Diablo nie chce zdechnąć!).

Dla mnie przez te 11 lat Diablo 2 nie zestarzało się ani trochę, ostatnio wręcz zaliczyło wielki powrót, a to dzięki pewnemu modowi, który wywraca znaną mechanikę do góry nogami i tworzy w zasadzie nową grę. MedianXL, bo nim mowa całkowicie przebudowuje postacie – wyobraźcie sobie Barbarzyńcę summonera, albo Czarodziejkę walczącą wręcz ( i to skutecznie!), dodaje od cholery nowych przedmiotów, wyzwań i zadań (jest nawet nawiązanie do Butchera z D1) i co najważniejsze ostro zwiększa tempo gry i ilość potworów, potok, nie… powódź to chyba dobre słowo, które zobrazuje ich liczbę.

O Diablo 2 mógłbym pisać bez końca. Dość powiedzieć, że połączenie: ja + moi znajomi + mocne trunki = się całonocna dyskusja o grze (co tam nie usiekliśmy, albo co tam nie wypadło fajnego ze stwora), zazwyczaj zakończona instalowaniem D2 o 3 w nocy i szybkim atakiem na jakieś podziemia. Diablo wciąż żyje w naszych umysłach i nie zanosi się na to, żeby kiedykolwiek je opuściło.
No i czekamy Diablo 3 – jedyną grę, która jest w stanie mnie zmusić do zakupu nowego kompa :D

Bonus:

1. Bardzo klimatyczny trailer (jeden z pierwszych):

2. Trailer Mediana, dość stary, bo z 2008 roku, ale daje przedsmak tego co nas w nim czeka:

3. Oficjalna stronka, z której można pobrać Mediana. Mod jest regularnie aktualizowany – http://modsbylaz.hugelaser.com/

Jak sprawuje się następca genialnego Lair of the Shadowbroker? W swoim wielkim powrocie Blady podda analizie ostatni dodatek do swojej najulubieńszej gry, Mass Effect 2.

Albo nie.