I również polecam pierwsze dwa Mass Effecty. Pierwszy miał interesującą fabułę i parę fajnych postaci (Wrex). Dwójka już jest gorsza pod względem głównego wątku, ale miała usprawniony gameplay i wspaniałe postacie które w sumie wypełniały większą część gry. Trójka…cóż, ona ( a przynajmniej zakończenie) jest dla większości fanów tym czym dla mnie był Dawn of War 2- to nie była gra którą znałem przez 5 lat. Zagrać można, bo parę rzeczy usprawnili i być może komuś spodoba się zakończenie i będzie dobrze argumentował (bo argumentacja zwolenników ogranicza się do „trzeba dojrzeć” i „wasze protesty to próba demokratycznej cenzury wolności artystycznej”) :)

Tak czy siak na pierwsze dwa Masiory warto spojrzeć

Jeszcze jest jedna ciekawostka, która nie daje mi spać spokojnie od paru dni. Czy któryś z szanownych panów wie może, za co dostało się niejakiemu Torbjörnowi, Level Designerowi ze Starbreeze? Chodzi mi o graffiti na ścianie: „Why, Torbjörn? Why?” w Syndicate. Jedyne wzmianki w necie są po szwedzku, a ja niespecjalnie dobrze go rozumiem. XD

Czy cokolwiek pokonałoby DE:HR? Bez przesady. Z ostatniego roku, czyli 17 maja 2011 się liczy? To wybacz, ale Geralt nadal pazurami trzyma się pierwszego miejsca na podium. :P No chyba, że oceniamy tylko FPP? Albo jeszcze bardziej wąskie grono FPS? FPS z elementami RPG akcji? To już na placu boju zostanie tylko biedny Adam i nawet chłopaczyna z kim w karty zagrać nie będzie miał, że o pojedynku nie wspomnę.

Jak pisałam, to jedyne FPP, jakie w życiu skończyłam. A w ciągu ostatniej dekady nawet jedyne, jakie zaczęłam. Dobra, skłamałam. Grałam przez chwilę w Fallouta 3. Podobało mi się bycie małą dziewczynką włażącą na krzesło. I nastolatką z kijem bejsbolowym. Ale potem wyszłam na powierzchnię i zabiło mnie radio. To był niestety koniec mojej kariery z tym tytułem. :P

Dodajmy basiunia, że każdy tekst pisany małą czcionką w Syndicate to dokładnie: „Lorem ipsum dolor (…)”. Rozbawiło mnie to konkretnie bo już od wielu lat robię strony internetowe i to jest główny tekst jaki ja ale też ogromnie dużo innych ludzi zajmujących się tym samym wklejamy na stronę w formie wypełnienia pustej przestrzeni teksem.

Tak BTW, właśnie zacząłem grać w Syndicate i jak na razie jest okej, ale gra cierpi na tych słabych teksturach i konsolowym pochodzeniu. Tekst jest rozmazany a na pececie z racji wyższych rozdzielczości czuć i widać, że mogło być lepiej. Dodatkowo efekty graficzne: blur jest fajny ale niekiedy za obfity. No i na sam koniec twarze postaci – szkoda, że nie są ładniejsze. Jak na razie to jest interesujący kwiat, który jeszcze nie zakwitnął.

Ja nalegam – bardziej rozbudowane porównanie – chętnie podyskutuję :)

A przechodząc już do samej treści artykułu to, werdykt nie mógł być inny, bo po prostu Deus Ex jest o wiele bardziej rozbudowaną i złożoną produkcją, poczynając od fabuły, przez dialogi, lokacje, design na gameplayu kończąc. Do tego dochodzą różne intertekstualizmy jak chociażby przeróbka obrazu Rembrandta albo odwołanie do mitu o Ikarze, które jeszcze bardziej dodają głębi grze. Tutaj nawet zastosowanie złoto-czarnego filtru graficznego jest jakby osadzone w samej historii dzięki czemu niejako nabiera drugiego dna. Po prostu grając w Human Revolution ma się wrażenie, jakby każdy jej element był przemyślany i wyważony, i mimo, że ma ona swoje pewne niedoskonałości (akurat nie mówię tutaj o walkach z bossami, które osobiście mi nie przeszkadzały), to mógłbym zaryzykować stwierdzenie, że jest to przykład gry kompletnej, w której występuje zarówno eksploracja, dobra fabuła, wartka akcja, dobrze napisane dialogi i naprawdę rozbudowany gameplay. Gdyby skonfrontować w ten sposób kilka innych tytułów powiedzmy z ostatniego roku, nie wiem, czy któraś wyszła by zwycięsko z takiego pojedynku.

@jaruto: Mylisz się w sprawie uratowania Malik ze statku. Jak najbardziej da się ją uratować, nawet bez zabijania przeciwników.

@bassiunia: Ale za to można było za pomocą wzmacniacza społecznego zmusić byłego podwładnego, żeby chociaż na chwilę przestał się obwiniać. Bez kabla nigdy mi się ta sztuka nie udała. Wam tak?

Osobiście mi się nie udało ale wiem, że da się przejść bez kabla. :) Z tego co wiem trzeba być cały czas agresywnym i w którymś momencie mięknie.

A sagi czytać nie musisz, żeby cokolwiek zrozumieć. Jest łatwiej, jak się czytało, ale dasz radę i bez tego. Tym bardziej, że biedny Geralt ma amnezję. Więc on wydarzeń z książek też nie pamięta. ;) Ale rozumiem. Ja się przez dwadzieścia lat przekonywałam do spróbowania czegoś innego, niż fantastyka. Z drugiej strony barykady wygląda to zapewne tak samo. Jak Ci kiedyś przyjdzie ochota pomachać mieczem, polecam z całego serca. I służę pomocą, gdybyś miał problem ze zrozumieniem świata. Nawet, w celu zyskania kolejnego wiedźmińskiego fanatyka, opiszę Ci w punktach co się działo w prozie Sapka. XD

@jaruto
Syndicate mogę ostrożnie polecić. Ostrożnie, bo:
- nie ma polskiej wersji i pewnie jeszcze długo nie będzie
- nie jest to gra tak miła w odbiorze i różnorodna jak DE:HR, tylko tunelowa nawalanka, nawet jeśli rozpirzanie wrogów sprawia tu wyjątkową satysfakcję
- nie ma zadań pobocznych, które bardzo w Deusie polubiłam
- nie ma Toufexisa (głos Jensena) ;)

Ale ogólnie, warta przynajmniej rzucenia okiem. Mnie się podobała. Jeśli świat i zadania poboczne w Buncie nie przypadły Ci do gustu, to kto wie, może Syndicate będzie Ci się podobał bardziej. No i ogromny plus tej gry to ścieżka dźwiękowa. Nawet takiemu zatwardziałemu metalowcowi jak ja spodobał się ten rodzaj dubstepu. Świetnie współgra z akcją.

P.S. Pani pilot to Malik. ^^

W Syndicate nie grałem, głównie zniechęciły mnie opinie innych a miałem w planach w to zagrać za to w Deus Ex: HR grałem i byłem pod wrażeniem jak ta gra jest rozbudowana. Wsiąknąć w ten świat nie było trudno a przecież przed zagraniem podchodziłem niechętnie do tego tytułu, jest natomiast jedno poważne ale… im więcej eksplorujesz tym bardziej czujesz się zmęczony tym światem i przez to już mi nie zależało na zadaniach pobocznych pod koniec gry. Szkoda też [SPOILER] gdy nasza pani pilot, (zapomniałem jej imienia) dostała się pod ogień zaporowy tych „bad guys” nei wiele tak naprawdę można było zdziałać. Można próbować wybić wszystkich ale i tak wynik zawsze będzie ten sam… nie zdążymy jej uratować z płonącego statku. Szkoda, że skrypty czasami nie dawały nam pełnej możliwości wyboru jak zmienimy przebieg danej sytuacji, (poza oczywiście rozmowami które dawały olbrzymią swobodę w rozwiązywaniu konfliktów na różne sposoby).

To taki mój mały prztyczek w nos dla już nie takiego nowego Deus Exa który grą wybitną nie był ale i tak grało się bardzo przyjemnie do pewnego czasu.

Nie grałem w Wiedźmaka i raczej nie zagram. To nie mój typ gier chociaż kiedyś grałem w Crpga pod tytułem Knights of The old Republic ale przy Wiedźminie drugim przestraszyłem się faktu, że trzeba przeczytać całą sagę Sapkowskiego żeby rozumieć fabularne zawiłości. Nie chce mi się i za gatunkiem fantazy średnio przepadam ale może kiedyś spróbuję jak nie będzie w co grać : ]

To chyba mój najbardziej rozbudowany komentarz ever, więc coś dopiszę. Może, że nie miałam zamiaru tak spamować strony. Po prostu wczoraj wieczorem skończyłam Syndicate i tak sobie coś skrobnęłam. Sorry. Jestem niestety skłonna do słowotoku, więc wyszło jak wyszło. ;)

Co do depresji, ten świat ogólnie nie napawa optymizmem, chociaż jest i tak bardziej przyjazny niż w Syndicate. I faktycznie, można postać poprowadzić tak, żeby dylematy moralne związane z przyjęciem przeszczepów (których w końcu nie chciał) przeważały w wypowiedziach. Ale jest też złośliwym dupkiem, jak chce (Thanks for nothing, Francis.). I chwała mu za to, bo emo byłego SWAT bym chyba nie zniosła, nawet z takim głosem.

A reakcje otoczenia na modyfikacje Jensena przypominają mi trochę rodzimego wiedźmina, „plugawe monstrum”, co bardzo mnie cieszyło. Z jednej strony kable tanie nie są, więc sztuczne ręce mogą być odczytanie nie tylko jako oznaka siły, ale również (niesłusznie, jak wiemy) ustawić nas w oczach innych na tej samej półce cenowej, co takiego Davida Sarifa. Z trzeciej strony mamy jednak purystów, którym nie w smak żadna z powyższych interpretacji i najchętniej urwaliby Adamowi kończyny.

Nie wiem, czy planowana będzie kontynuacja HR, bardzo chciałbym w nią zagrać.

Najlepsze dla mnie w ME1&2 jest to, że Shepard w 90% przypadków nie powie ani nie zrobi nic bez naszego wkładu. Pozwala to na kreowanie postaci w taki sposób, że w dwójce miałem 12 Shepardów i o każdym potrafiłem powiedzieć wiele, wykreować w umyśle jego historię, ambicje i cele. Tak, dialogi bywają niesprecyzowane, a Shepard nie wyraża wielu emocji, ale to nie szkodzi, najważniejsze jest to jak gracz wykorzystuje ten port, jakim jest Shepard, by okrętować rewelacyjnie napisane postacie członków drużyny. Sama struktura dwójki, której bliżej do serialu a nie trzyaktowego filmu, sprawia, że odbiór gry dla każdej osoby będzie inny. Ok, samo „czyste” rpg jest spłycone, nie ma hitpointsów i grindowania XP, ale są bogate dialogi, duże decyzje (ich znaczenie w trójce przemilczę…), no i mnóstwo dialogów. MNÓSTWO. Bywały kwestie, które słyszałem po raz pierwszy dopiero przy 12stym przechodzeniu. To, że każde z nich zajmuje ok. 30 godzin (60 przy pierwszym ze wszystkimi dodatkami) to już kwestia mojego maniactwa względem dwójki :D

W Wiedźminie 2 czasem Geralt rozpędzał się i np. zaczynał kogoś zastraszać, zaczepiać zupełnie bez mojego wkładu. Innym razem wymagano ode mnie wyboru kwestii, która niczego nie zmieniała w odpowiedzi drugiej osoby. Interakcja z „oddziałem” Geralta niemal nie istniała, a szkoda, fajnie byłoby co jakiś czas przychodzić do Jaskra po nowe plotki itp. Jeśli chodzi o te dwie kwestie, to REDzi powinni pełnymi garściami czerpać z tego, co Bioware pokazało w ME2. Sami mogli chociaż spojrzeć na Wieśka 2 zanim wzięli się za ME3, może by nie odnieśli takiej spektakularnej porażki w oczach tysięcy fanów na całym świecie. Na szczęście mają mnóstwo 10/10 od portali i miliony dolarów z trybu Multiplayer dla otarcia łez…